Беларускa прывяла дачку з сіняком у польскі садок. Неўзабаве дзіця забралі з сям'і

Аліна прывяла трохгадовую дачку Лізавету (імёны змененыя) у польскі дзіцячы садок з сіняком пад вокам і патлумачыла, што выпадкова зачапіла дзіця падчас гульні. Праз некалькі гадзін жанчыну выклікалі ў паліцыю. Да таго моманту дзяўчынку ўжо забралі з садка. Пазней дзіця накіравалі ў прыёмную сям'ю, а Аліне на два тыдні забаранілі набліжацца да дачкі. Праз тры тыдні суд дазволіў дзяўчынцы вярнуцца дадому, але кропка ў гэтай справе яшчэ не пастаўленая. Сваёй гісторыяй Аліна падзялілася з Most.

У пачатку сакавіка 2026 года мама і дачка гулялі дома. Паводле слоў Аліны, падчас гульні яна выпадкова зачапіла дачку скураным канцом раменьчыка. Ён трапіў каля вока, і ў дзяўчынкі застаўся сіняк. Калі жанчына прывяла Лізавету ў дзіцячы садок, яна сама паказала сіняк супрацоўнікам і патлумачыла, што адбылося. Аліна кажа, што дзяўчынку прынялі як звычайна і запэўнілі, што ўсё ў парадку.

— Я паехала па сваіх справах. Праз дзве з паловай гадзіны мне патэлефанавала паліцыя і запрасіла на допыт.

У аддзяленні Аліна даведалася, што за гэты час дзіця ўжо агледзеў доктар, і дзяўчынку забралі. Паводле слоў жанчыны, да гэтага ў службаў не было падобных прэтэнзій да таго, як яна ставілася да Лізаветы, ці паведамленняў пра гвалт у дачыненні да дачкі.

Старэйшая дачка змагла ўбачыцца з сястрой

Пасля таго, што адбылося, у дачыненні да сям'і запусцілі працэдуру «Блакітнай карты». Гэта інструмент, які выкарыстоўваецца ў Польшчы для супрацьдзеяння хатняму гвалту. Аднак гэтым справа не абмежавалася. Лізавету забралі з сям'і, а паліцыя асобна забараніла Аліне на працягу 14 дзён набліжацца да дачкі бліжэй чым на 50 метраў і кантактаваць з ёй.

У дакуменце, з якім азнаёміўся Most, указана, што, паводле ацэнкі паліцыі, паводзіны жанчыны стваралі пагрозу жыццю або здароўю дзіцяці. У ім ідзе гаворка пра ўдар канцом рамяня ад штаноў у левае вока.

— Я не магла патэлефанаваць свайму дзіцяці, каб пагаварыць з ім.

Спачатку дзяўчынку змясцілі ва ўстанову для дзяцей, а затым перадалі ў часовую прыёмную сям'ю. Аліна кажа, што сама спрабавала высветліць, дзе знаходзіцца дачка і што з ёй адбываецца.

На наступны дзень старэйшая дачка Аліны змагла ўбачыцца з Лізаветай: забарона на сустрэчы на яе не распаўсюджвалася.

— У мяне [заўсёды] такая адкрытая дачка, а яна была настолькі замкнёнай. Нібыта яна гуляла нейкую ролю.

«Я падавала заявы практычна праз дзень»

Пасля таго як Лізавету забралі, Аліна стала дамагацца магчымасці ўбачыць дачку і вярнуць яе дадому. Яна звярталася ў суд і супрацоўнічала з сацыяльнымі службамі.

Сям'і прызначылі сямейнага асістэнта, а пазней — судовага куратара. Асістэнт павінен ацэньваць сітуацыю ў сям'і, складаць план працы з ёй і пры неабходнасці дапамагаць, напрыклад, са зваротамі ў суд або пошукам спецыялістаў. Судовы куратар кантралюе сітуацыю па даручэнні суда: ён можа прыходзіць дадому без папярэджання, размаўляць з сямейнікамі і збіраць інфармацыю ў людзей з іх атачэння.

— Я падавала заявы практычна праз дзень. Нагадвала пра свае правы і пра тое, што мае заявы павінны разглядаць гэтак жа, як заявы іншага боку.

Калі двухтыднёвая забарона на кантакты скончылася, Аліна ўпершыню змагла сустрэцца з Лізаветай. Яшчэ праз тыдзень адбылося судовае пасяджэнне. Суд выслухаў прадстаўнікоў часовай прыёмнай сям'і, у якой знаходзілася дзяўчынка. Паводле слоў Аліны, яны расказалі, што Лізавета была адкрытай і камунікабельнай і не стварала ўражання дзіцяці, якое баіцца маці. Суд вынес рашэнне аб вяртанні дзіцяці дадому і наглядзе куратара за выкананнем бацькоўскіх абавязкаў.

Вырашыла з'ехаць

Пасля вяртання дзяўчынка раз на два тыдні хадзіла да дзіцячага псіхолага. Жанчына сцвярджае, што спецыялісты, якія назіралі за сям'ёй, станоўча ацэньвалі сітуацыю і не лічылі знаходжанне Лізаветы дома небяспечным.

Тым не менш у жніўні пракуратура абскардзіла вяртанне дзяўчынкі дадому, і суд пастанавіў змясціць яе ў прыёмную сям'ю. Паводле слоў Аліны, у дачыненні да яе таксама вядзецца крымінальная справа з-за меркаванага гвалту над дзіцем. Жанчына сцвярджае, што ў паліцыі ёй казалі пра адсутнасць падстаў для працягу справы і магчымасць яе закрыцця.

Таксама было прызначана псіхалагічнае даследаванне, якое павінна ацаніць адносіны маці і дачкі.

— Калі пацвердзіцца, што сувязь моцная, што дзіця мяне не баіцца, а любіць, на падставе гэтага суд будзе вырашаць, што рабіць са справай далей.

У Аліны ёсць некалькі версій таго, чаму яе сям'я выклікала такую пільную ўвагу органаў апекі. Яна падазравала прадузятае стаўленне да яе як да замежніцы ў невялікім горадзе, дзе мігрантаў мала. Або тое, што дзіця магло зацікавіць іншую сям'ю. Але ніякіх пацвярджэнняў гэтых версій у яе няма.

Пасля вяртання Лізаветы дадому на Аліну таксама паступіла ананімная скарга з-за апублікаванага ў інтэрнэце роліка з дачкой. Паводле слоў жанчыны, у ім былі ўказаныя яе імя, прозвішча, дадзеныя аўтамабіля і месца жыхарства. Гэты эпізод яна таксама ўспрымае як працяг ціску.

Пасля таго як у жніўні суд вынес другое пастанаўленне аб змяшчэнні Лізаветы ў прыёмную сям'ю, Аліна прыняла рашэнне неўзабаве пакінуць Польшчу разам з дзіцем, не чакаючы заканчэння разбіральніцтва.

• 1
• 0
• 0
• 3
• 2
• 0
• 1
• 0