Прах мецэнаткі беларускага адраджэння пачатку 20-га стагоддзя княгіні Магдалены Радзівіл перапахавалі на тэрыторыі касцёла Найсвяцейшай Тройцы (св.Роха) на Залатой Горцы ў Мінску, перадае БелТА.
Напярэдадні урна з прахам Магдалены Радзівіл была выстаўлена для развітання ў касцёле Найсвяцейшай Тройцы. Усталяваная памятная шыльда і барэльеф у гонар знакамітай мецэнаткі.
Пахавальную цырымонію ўзначаліў біскуп Юрый Касабуцкі. На ўрачыстасць таксама прыбылі Мацей і Міхал Радзівілы, праўнучка Магдалены Радзівіл — Марыля Замойская.
Пра намер сваякоў перапахаваць Магдалену Радзівіл у Мінску ў 2016 годзе заявіў Мацей Радзівіл. Такое рашэнне было прынята праўнукамі памерлай. «Яна лічыла сябе беларускай, марыла жыць у Мінску, таму будзе вельмі сімвалічна, калі мы пахаваем прах Магдалены тут», — адзначаў раней Мацей Радзівіл. Улетку 2017 года прах княгіні Магдалены Радзівіл быў дастаўлены са Швейцарыі ў Мінск і перададзены храму святога Сымона і святой Алены (Чырвоны касцёл), побач з якім у свой час яна пражывала. Лёс склаўся так, што ў 1918 году Магдалена Радзівіл вымушана была эміграваць з Беларусі. Жыла ў Польшчы, Літве, Германіі. З 1932 года — у Фрыбуры, дзе і памерла ў 1945 г. ва ўзросце 83 гадоў.
Мецэнатка і культурны дзеяч у свой час аказвала фінансавую падтрымку выдавецтву «Загляне сонца і ў наша аконца», шпіталям, сельскім крамам і г.д. У 1917 годзе яна ахвяравала брыльянтавае калье на заснаванне беларускай грэка-каталіцкай калегіі ў Рыме. Дзякуючы яе намаганням былі адкрыты беларускія школы ў шэрагу рэгіёнаў краіны. Мецэнатка плаціла стыпендыю студэнтам-беларусам, якія вучыліся ў Пецярбургу, падтрымлівала тамтэйшую беларускую бібліятэку.
-
Што знайшлі ў вязніцы Крэўскага замка, дзе ў 1382‑м задушылі Кейстута? Яна была пахаваная пад заваламі пасля штурму Свідрыгайлы амаль 600 гадоў
-
Удзельнічалі ў паўстаннях, былі экзатычнымі слугамі і нават ратавалі магнатаў ад даўгоў. Кім былі афрыканцы ў ВКЛ і Рэчы Паспалітай?
-
Магілёў, Віцебск і Гомель удалося далучыць да БССР толькі таму, што Масква такім чынам хацела спакусіць Заходнюю Беларусь — апублікаваныя дакументы
Каментары