«Гэта быў прытон». Муж і жонка ўзялі «забітую кватэру», уклалі ў яе 35 тысяч і цяпер жывуць бясплатна
Прыйшлося змяніць у кватэры абсалютна ўсё — ад уваходных дзвярэй да вокнаў.
З лета 2022 года сярод гатовых да жыцця дзяржаўных арэндных «квадратаў» сталі з'яўляцца «адшчапенцы» — кватэры, якія не бачылі рамонту апошнія гадоў дзесяць, а то і больш. Дадаванне такіх аб'ектаў да шараговых варыянтаў — ніякая не памылка. Уся справа ў тым, што людзям, якія шукаюць дах над галавой, вырашылі прапанаваць самастойна «праапгрэйдзіць» метры (у адпаведнасці з каштарысам, складзеным камунальнікамі). Наўзамен — магчымасць жыць у гэтай самай кватэры і не плаціць за арэнду, паступова «з'ядаючы» такім чынам суму, выдаткаваную на рамонт. І толькі пасля таго, як «інвестыцыі» ў аздабленне будуць пагашаны, жыхары пачнуць атрымліваць плацёжкі, піша Onliner.by.
Прынцып просты: чым большая разруха ў кватэры — тым даўжэй атрымаецца арандаваць метры ўмоўна бясплатна.
Упісацца ў такую рамонтную гісторыю вырашыла Алена. Разам з мужам і дзецьмі яна жыве пад Мінскам. І, як і многія з нас, стаіць на чарзе маючых патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў.
— На ўлік мы сталі ў 1999 годзе, пасля нараджэння другога дзіцяці, — расказвае Алена. — Да дзяржаўных арэндных кватэраў сталі прыглядацца досыць даўно: трэба ж думаць аб пашырэнні жылплошчы. Спачатку разлічвалі патрапіць у новабудоўлю. Свежы дом, добрыя планіроўкі, рамонт, у якім яшчэ ніхто не жыў, — проста мара. Таму рэгулярна адглядалі прапановы і пісалі заявы на двухпакаёўкі і трохпакаёўкі. І заўсёды праляталі.
Па нашых назіраннях, кватэры ў новых дамах атрымлівалі людзі, якія сталі на чаргу ў 1986—1989 гадах. Адзін раз праскочыў 1994-ы. І ўсё. «Моладзь» не прабівалася.
На працягу чатырох гадоў мы пісалі заявы ў надзеі на кватэру. Але ў выніку зразумелі, што нам нічога не свеціць.
Тады муж і жонка вырашылі пераключыць увагу на кватэры, якія патрабуюць рамонту. Аднак аказалася, што і на іх сур'ёзны попыт, асабліва калі каштарыс невялікі.
— Варыянты, якія можна адрамантаваць за 6000—7000 рублёў, забіраюць адразу ж. Мы, вядома, паспрабавалі шчасця, але зноў засталіся не пры справах. Стала зразумела, што трэба падымаць стаўкі, — апісвае свой шлях да жылля ў Мінску дзяўчына.
У кастрычніку мінулага года на сайце Мінгарвыканкама нарэшце з'явілася падыходная аб'ява. У гаспадарах мела патрэбу 50‑метровая двухпакаёўка ў добрым цагляным доме, які нядаўна перажыў капрамонт. З плюсаў — станцыя метро пад бокам. З мінусаў — стан кватэры.
Па разліках спецыялістаў, выдаткаваць на рамонт (а дакладней, аднаўленне) двухпакаёўкі неабходна было 28 000 рублёў!
— Вядома, мы паехалі на месца, каб убачыць усё сваімі вачыма. Загадзя разумелі, што там будзе жах і кашмар. Але нам спадабаўся сам дом, яго размяшчэнне, планіроўка кватэры і вялізнае акно ў гасцінай. Вырашылі, што з гэтай «загатоўкі» мы зможам зрабіць нешта прыстойнае, — кажа Алена.
Тут ужо канкурэнтаў у мужа і жонкі не было, «квадраты» адышлі ім.
— Само сабой, мы задаліся пытаннем, хто ж давёў кватэру да такога стану, — працягвае суразмоўца.
— Высветлілася, што раней у гэтай двухпакаёўцы жылі бацька з сынам, якія ператварылі яе фактычна ў прытон. Так як кватэра не была прыватызавана, яна ў нейкі момант стала арэнднай. Але плаціць ні за арэнду, ні за «камуналку» мужчыны не спяшаліся. У выніку назапасілі велізарны — пад 50 000 рублёў — доўг. Газ і ваду ім адключылі.
На момант атрымання намі гэтай кватэры былыя гаспадары знаходзіліся ў турме. Праз два месяцы адзін з іх выйшаў і… пачаў наведвацца да нас у госці, не разумеючы, у чым жа справа і чаму ён не можа патрапіць да сябе дадому. Увогуле, прыйшлося падключыць участковага, каб ён растлумачыў чалавеку, што адбываецца.
Колькі на самой справе каштуе рамонт?
На рамонт кватэры мужу і жонцы афіцыйна выдзелілі паўгода. Шмат гэта ці мала? Алена кажа, што ім удалося справіцца за чатыры месяцы. Але гэта толькі дзякуючы таму, што амаль усе работы выконвалі наёмныя майстры. Самастойна навасёлы толькі паклалі ламінат і паклеілі шпалеры.
— Нас папярэдзілі, што калі не ўкладзёмся ў чатыры месяцы, тады не зможам прэтэндаваць на тое, каб грошы, выдаткаваныя на рамонт, пайшлі ў залік пражывання. Таму мы спяшаліся.
Што магу сказаць: такія кватэры — гэта кот у мяшку. Каштарыс складаецца пасля візуальнага агляду, а ў рэальнасці праблем нашмат больш.
Напрыклад, згодна з нашым каштарысам, на тое, каб падправіць тынкоўку, адводзілася ўсяго каля 300 рублёў: нібыта неабходна лакальна абнавіць тыя ці іншыя ўчасткі. У рэальнасці ж, калі майстар толькі дакрануўся да сцяны, уся старая аздабленне адвалілася. Прыйшлося ператынкоўваць кватэру цалкам. І замест 300 рублёў мы аддалі $1500 па курсе.
Тое ж самае і з электрыкай. Па каштарысе — замена разетак. Па факце — цалкам згнілая праводка, якую прыйшлося пракладваць нанова. А гэта яшчэ 2000 рублёў звыш каштарысу.
І так амаль ва ўсім. Я спрабавала пагаварыць з інжынерам і дамагчыся таго, каб каштарыс скарэктавалі з улікам рэальнага стану кватэры, але ён сказаў, што гэта не прадугледжана законам. То бок «банкет» за наш кошт, — апісвае дзяўчына.
Мяняць у кватэры прыйшлося абсалютна ўсё — ад ўваходных дзвярэй да вокнаў. Але гэта і зразумела: пакідаць хоць штосьці пасля прытоннага мінулага мала каму захочацца.
У выніку выдаткаваць на абнаўленне кватэры мужу і жонцы прыйшлося 35 000 рублёў. Гэта без уліку мэблі, толькі падлогі, сцены і столі.
— Важны нюанс: увесь той час, пакуль ідзе рамонт, даводзіцца ўносіць арэндную плату. Цалкам, ніякіх паніжальных каэфіцыентаў. Так, жыць у кватэры ты не можаш, але плаціць абавязаны, — удакладняе Алена.
— Пасля таго як рамонт скончаны, у кватэру прыходзіць камісія, якая ацэньвае пераўтварэнні і звярае іх з каштарысам. Усё фатаграфуе.
Але нават гэта яшчэ не канец: трэба атрымаць спецыяльнае рашэнне ад выканкама. Груба кажучы, атрымаць дабро на тое, каб выдаткаваныя намі на рамонт грошы пайшлі ў залік арэнднай платы. Нам прыйшлося чакаць гэтага рашэння два месяцы! І ўвесь гэты час, натуральна, уносіць арэндную плату. Лічу, што такія пытанні павінны разглядацца хутчэй.
І ўсё ж аб пройдзеным шляху мы не шкадуем. Так, было выдаткавана шмат грошай, сіл, нерваў, але яно таго варта. Цяпер мы пяць гадоў можам жыць спакойна, не перажываючы за тое, што трэба ўносіць арэндныя плацяжы. Кватэра — як новая. З тым рамонтам і дызайнам, які нам падабаецца, са свежымі камунікацыямі, якія не падвядуць.
— А за тое, што пазбавіліся месца ў чарзе маючых патрэбу, не перажываеце?
— Не. Мы цудоўна разумеем, што будавацца па дзяржрасцэнках нас не паклічуць ні ў бліжэйшы час, ні нават праз пяць-дзесяць гадоў. Падатковы вылік? Долеўку па цяперашніх расцэнках мы б не пацягнулі. Арэндная кватэра — лепшы для нас варыянт.
А цяпер лічым. Арэндная плата за двухпакаёвую кватэру складае 450 рублёў у месяц. Згодныя, не капейкі. Але прыватнік здаваў бы гэтую ж двухпакаёўку за $500. То бок 35 000 рублёў, выдаткаваных на рамонт, хапіла б роўна на два гады жыцця ў прыватніка (калі б ён не надумаў падняць аплату).
Пры гэтым 28 000 рублёў, якія ўлічылі ў выканкаме, даюць сям'і права жыць у кватэры цэлых пяць гадоў. Так, кожны год базавая будзе крыху расці і, адпаведна, тэрмін умоўна бясплатнага пражывання будзе скарачацца. Але не радыкальна. Да таго ж дамова з сям'ёй падпісана на пяць гадоў і без праблем пралангуецца далей, чаго прыватнік ніяк не можа гарантаваць. Так што неўлічаныя 7000 рублёў спішам на стабільнасць.
— У любым выпадку атрымліваецца выгадна. Нават калі мы ў нейкі момант вырашым вярнуцца ў свой горад, кватэра застанецца дзецям, — заключае Алена.
Пяць дзён, 60 удзельнікаў, саўна, більярд і крыкі адзін на аднаго. Расказваем, як прайшла закрытая «гульня Мацкевіча»42
Каментары