«Правал, думаю. Капец». Севярынец расказаў, як Мілінкевіч скарыў вяскоўцаў ды лесавікоў на самай мяжы з Расіяй
Павел Севярынец прыгадаў гісторыю з прэзідэнцкай кампаніі 2006 года, калі адзіны прэтэндэнт ад апазіцыі прыехаў у Малое Сітна ў Полацкім раёне. Вынік той сустрэчы аказаўся нечаканым.
У пачатку 2006 года Аляксандр Мілінкевіч, тады ўжо адзіны прэтэндэнт ад апазіцыі ў прэзідэнцкай кампаніі, прыехаў у Малое Сітна, дзе я, адбываючы палітычную «хімію», валіў лес.
Прыехаў цэлы картэж, штаб з журналістамі. Начальства разбеглася. Хтосьці схаваўся. На эстакадзе, дзе распілоўвалі бярвенні, сабраліся рабочыя.
І вось я прадстаўляю Мілінкевіча — з адчуваннем бездані пад нагамі: як ён, інтэлектуал, паліглот, «заходнік», будзе гаманіць з вяскоўцамі ды лесавікамі з глыбінкі, на самай мяжы з Расеяй.
А Мілінкевіч прапанаваў выказацца людзям — і проста слухае. Паўгадзіну. Гадзіну. Дзве.
Правал, думаю. Капец. Нічога не гаворыць. Ніякай праграмнай прамовы. Слухае і слухае, зрэдку ківае. Як я ўсё гэта патлумачу мужыкам пасля ягонага ад'езду — не ўяўляю.
І вось мы развітваемся. Мілінкевіч цісне рукі, сядае ў машыну. Картэж знікае ў лясах на грунтовай дарозе. Вяртаюся на эстакаду, халадок пад уздыхам — а там гурма захопленых маіх сіценцаў:
— Паша, які чалавек!..
— Вось гэта моц!
— Вось такога ў прэзідэнты!!..
А я ў шоку.
— Э-эээ… што вам спадабалася? Ён жа… нічога не казаў.
— Паш!.. ЁН НАС ВЫСЛУХАЎ!
Каментары