Subota vybuchnuła novaj fazaj kanfliktu z Maskvoj. Łukašenka demanstruje namier ustalavać pamiežny i mytny kantrol na miažy z Rasijaj. Piša ŭ svaim błohu na NN Alaksandr Kłaskoŭski.
Subota vybuchnuła novaj fazaj kanfliktu z Maskvoj. Narada ŭ małočnym pytańni, vidać, tak zaviała aficyjnaha kiraŭnika, što jon zatarmaziŭ vylet u rasijskuju stalicu na samit ADKB. Plus zahadaŭ prapracavać pytańnie pra ŭviadzieńnie elemientaŭ pamiežnaha dy mytnaha kantrolu na miažy z Rasijaj.
U Biełarusi vyniščana ŭnutranaje palityčnaje žyćcio, ale zatoje, pabačcie, jakoj intryhoŭnaj stała zamiežnaja palityka! To niekalki tydniaŭ palityčny bamond pierajmaŭsia pytańniem, ci palacić Łukašenka ŭ Prahu, to voś ciapier hadajuć, ci vybieracca zaŭtra ŭ Maskvu.
«Kryž na sajuznaj dziaržavie jašče nie pastaviać, — prahnazuje palitołah Andrej Fiodaraŭ. — Ale razam z tym ciapierašnija kroki Minska — heta nie tolki pijaraŭskija žesty. Naŭrad ci pryčynaj stali niekalki zatrymanych furaŭ z małakom. Jość niejkija značna bolej surjoznyja supiarečnaści. Ich masa ŭ dačynieńniach miž Minskam i Maskvoj narastaje, i niekali kolkaść moža pieraraści ŭ jakaść».
Dadamo: kali biełaruski bok sapraŭdy uviadzie pamiežny dy mytny kantrol na miažy z Rasijaj, to kapiec hrandyjoznaj zadumie adzinaj mytnaj prastory i supolnaha ŭstupleńnia trojki Rasija — Biełaruś — Kazachstan ŭ Suśvietnuju handlovuju arhanizacyju.
Niama, kaniečnie, licha biez dabra. Usie hetyja hazavyja, cukrovyja, małočnyja vojny de-fakta — varta pasłuchać razmovy na prypynkach, ŭ kramach dy łaźniach :) — farmujuć u našaha abyvatala nacyjanalnuju samaśviadomaść.
Dziaržaŭnyja ŚMI adkryli pa Kramli ahoń na parazu. «Rasija jašče nie vylečyłasia ad impierskich ambicyj» — pad takim zahałoŭkam padaje ŭradavaje ahienctva mierkavańnie blizkaha da ŭłady palitołaha. Stužka siońniašnich navin BIEŁTA — jak załp pa rasijskich kiroŭnych viarchach.
Ale niešta nie ciahnie plaskać u ładki hetaj antyimpierskaj patetycy tutejšaha vysokaha čynavienstva dy aficyjozu. Bo za što zmahalisia (zhadajma šał «bratniaha jadnańnia»), na toje i narvalisia. Šukali pryhod na svaju hałavu, ładziačy hulni ŭ sajuznuju dziaržavu. Dy i jašče nie raz budzie zamireńnie z kryvymi ŭśmieškami. I znoŭ buduć taŭčy pra nieparušny sajuz, cicha nienavidziačy adzin adnaho.
A ŭvohule — udumajemsia — Biełaruś, jakuju aficyjoznyja pieśniary padajuć talerantnaj i bieskanfliktnaj, choć da rany prykładaj, voś užo piatnaccać hadoŭ piermanientna ź niekim vajuje. To z monstram NATO i Zachadam uvohule, to ciapier voś usio čaściej — z Maskvoj.
Niaŭžo naš nacyjanalny charaktar taki svarlivy? Ci reč u inšym — u charaktary piersanalisckaj aŭtakratyi, jakoj zaŭsiody mułka?
Režym choča i rasijskuju cycku smaktać, i vykałupvać razynki z bułki «Uschodniaha partniorstva» — ale pry hetym nie achviaravać ni kalivam samaŭładździa i cicha paśmiejvacca z naiŭnych pastaŭščykoŭ durnicy. Ale nakolki doŭha možna nakidać navakolnamu śvietu takuju hulniu ŭ adnu bramu?
Słavutaje manieŭravańnie, palityka arelaŭ zusim nie jość prajavaj mudraści abo zvyšpryncypovaści (pryncyp chiba adzin, sami viedajecie jaki). Heta banalny palityčny avanturyzm, jaki na roŭnym miescy stvaraje pahrozy Biełarusi.
Ciapier čytajuć
Piać dzion, 60 udzielnikaŭ, saŭna, biljard i kryki adno na adnaho. Raskazvajem, jak prajšła zakrytaja «hulnia Mackieviča»59
Kamientary