«Saładucha vykłaŭ sełfi z centra stalicy»: biełarusy žartujuć pra błekaŭt pa zahadzie Łukašenki
Da naviny pra toje, što stalica i inšyja harady krainy patanuli ŭ ciemry, bo Łukašenka zahadaŭ ekanomić, a čynoŭniki jak zaŭsiody kinulisia raźbivać iłby, biełarusy pastavilisia z humaram. Sabrali žarty ŭ sacsietkach.
Zhadvali ŭ žartach hałoŭnaha aŭtara idei błekaŭta ŭ Biełarusi: «Siońnia ŭvieś viečar lotaŭ viertalot. Vierahodna, chtości źvierchu hladzieŭ, jak tam śviatło ekanomicca».
Da temy pryjšłasia i cytata z «Majstra i Marharyty»: «Ciemradź, jakaja pryjšła ź Mižziemnaha mora, nachinuła źnienavidny prakurataru horad».
Chtości praciahvaje ździŭlacca biaskoncym siurpryzam ad dziaržavy ŭ Hod biełaruskaj žančyny: «Vy mianie zahadzia vybačcie, ale niešta ŭ hod biełaruskaj žančyny ŭsio ŭ krainie pajšło pa p**dzie».
Niechta ź minčan źviarnuŭ uvahu na toje, što adklučeńnie (dakładniej, uklučeńnie za spaźnieńniem) aśviatleńnia nijak nie pieraškodziła tamu, što na Nacyjanalnaj biblijatecy rekłama kazino źziała jak zvyčajna.
Adna žančyna pažartavała: «Muž tolki zrazumieŭ, navošta nam śviatło abrubajuć. Kab rekłamu Betera było lepš bačna».
«Tolki dziakujučy Betera na minskich vulicach siońnia ŭviečary chacia b niešta bačna», — napisaŭ inšy karystalnik Threads.
Abmiarkoŭvali i toje, jak ciapier pavinien vyhladać žychar Minska: «Jak zaraz pavinien vyhladać dobraprystojny žychar Minska (Biełarusi)? Na łbie lichtaryk, na rukavie flikier, u rukach niekalki pačkaŭ soli. Kali zusim prystojny, u rukach u prydaču da soli rydloŭka i skrabok dla lodu», «Ultrafijaletavy lichtaryk dla pakupki valuty jość, zaraz patrebny lichtaryk pa vulicach chadzić. Što nastupnaje treba budzie prykupić?».
Nahodaj dla žartaŭ stała i šmatpakutnaja BiełAES: «Miarkujučy pa takomu bieražlivamu aśviatleńniu ŭ Minsku, AES pachodu pačała vysmoktvać enierhiju z krainy, a nie vyrablać».
Błohier Ihar Łosik žartuje: «Azaronak radujecca, što ŭ Minsku stała ciomna, tamu što jaho pierastali paznavać na vulicach i plavać u śpinu».
Žurnalist Aleś Pilecki vyrašyŭ znoŭ pisać žarty pra telefonnyja razmovy Łukašenki (jaho dopisy ŭ 2020 hodzie z chešteham #davajpaka karystalisia papularnaściu):
— Ało, Nataša?
— Da, Aleksandr Hrihoŕjevič.
— Nataša, atklučaj rubilnik.
— No… Aleksandr Hrihoŕjevič, začiem? Tiemno vied́, zima. Kak…
— Dziemahrafičeskuju prablemu budziem rešać. Ciemnata druch maładziožy.
— No Aleksa…
— Što ješčo tam u nas u paviestkie? Inflacyja?
— Da, Aleksandr Hrihoŕjevič.
— Zakryvaj usie mahaziny.
— No, Aleksa…
— Niet mahazinaŭ, niet inflacyi.
Dumka ab tym, što śviatło vyklučyli, kab vyrašyć demahrafičny kryzis, pryjšła ŭ hałavu nie tolki žurnalistu: «Ciemra — siabar moładzi. U ciemry nie bačna… Heta novaja prahrama pa ŭźniaćci naradžalnaści, a zaadno i ekanomiki!».
Błohier Džypsinkoŭ (Michaił Cyhankoŭ) adreahavaŭ sieryjaj miemaŭ.
Inšyja biełarusy, jakija źjechali, taksama nie ŭtrymalisia ad žartaŭ — jano i nie dziŭna, bo ludzi ŭžo pryvykli da navin prapahandy, jakaja niaspynnaja raspaviadaje pra ciažkaje žyćcio ŭ Jeŭropie:
«U Jeŭropie aciapleńnia na try dni zastałosia, a śviatło vyklučyli ŭ horadzie M. Voś spravy…».
«U Minsku śpiecyjalna vyklučajuć śviatło. Nie tamu što ekanomija, nie tamu što avaryja — a z humanizmu. Kab biehłyja zmahary z Polščy, hledziačy ŭ bok Radzimy, nie aślepli ad taho, jak tut dobra. Bo kali ŭklučyć lichtary, jany ŭbačać: ščaślivych ludziej, stabilnaść, ciopłyja padjezdy, upeŭnienaść u zaŭtrašnim dni i, mahčyma, navat biaspłatnuju parkoŭku.
A heta ŭžo žorstka. Polšča da takoha nie hatova. Tamu ŭ Minsku ciomna. Ciomna — značyć kłapatliva. Ciomna — značyć pa-ludsku. Ciomna — kab nie paranić tych, chto źjechaŭ pa śvietłuju budučyniu i zaraz žyvie pry lampačcy ź Ikiei. Tak što kali raptam znoŭ zhasła śviatło, viedajcie: heta nie adklučeńnie. Heta patryjatyzm z kłopatam ab zroku».
«MAŁANKA: Na miažy zatrymana fura z kantrabandnymi lichtarami. AMAP spyniŭ sprobu ekstremistaŭ vierałomna rasstavić śviatło ŭzdoŭž daroh. Meta dyviersii — sarvać ukaz i nie dać biełarusam atrymlivać asałodu ad prezidenckaj ciemry. U MUS zajavili: «Heta akt ahresiŭnaha aśviatleńnia suvierennaj terytoryi». Kantrabandnyja lumieny kanfiskavany. Pamiatajcie: sproba padśviatlić šlach biez sankcyi źvierchu — heta dziaržzdrada. Sapraŭdnamu patryjotu lichtar nie patrebny, jaho šlach aśviatlaje viernaść kursu!».
A na fan-staroncy biełaruskaha śpievaka Ap$ent zhadali, što ŭ jaho jość pieśnia «Ciemra», jakaja moža być saŭndtrekam da ŭčorašniaj situacyi ŭ Biełarusi.
“Ciemra” słuchać na ŭsiech myzykalnych placoŭkach.
«Ruki preč ad sasisačak!». U sacsietkach horača abmiarkoŭvajuć baraćbu Łukašenki z kavaj na zapraŭkach. Niekatoryja zaklikajuć dziejničać bolš žorstka
«Usio śviatło pajšło na padśvietku «Minsk-areny». Što biełarusy havorać pra ciemradź na haradskich vulicach i darohach
Žančynam dali kamandu radavacca: na zajavu Łukašenki adreahavali prapahandystki dy štatnyja pryhažuni
Na novych stancyjach mietro ŭ Minsku ŭžo pasypałasia farba. U siecivie iranizujuć pra «Hod jakaści»
Ciapier čytajuć
«Čamu my pavinny niejak uščemlivać siabie?». Dyrektarka RTBD patłumačyła, čamu pastaviła śpiektakl pavodle Puškina ŭ adnym z apošnich teatraŭ krainy, jaki pracavaŭ pa-biełarusku20
Kamientary