«Łeptop-bard» ź Vilni

Litoŭski vykanaŭca, čyje baćki pachodziać z Haradzienščyny, imkliva zavajoŭvaje aŭdytoryju. Jon ładzić supolnyja hastroli z Alinaj Arłovaj, a jaho debiutny albom niadaŭna vydaŭ rasiejski łejbł «Śniehiri». Nazva dysku «No Fun in 101» adsyłaje da ramanu Džordža Orueła «1984».

22-hadovy vilenski hieroj maje ŭkrainskaje proźvišča, u pašparcie napisanaje na biełaruski manier z «a» na kancy — Pałubienka, da imia ž baćki koliś dadali litoŭski kančatak «as» — Markas. Ciapier niedaśviedčanyja persony časam błytajuć Markasa z Marksam. Jahonyja tata i maci naradzilisia na Haradzienščynie ŭ Voranaŭskim rajonie. Tam i ciapier žyvuć jaho babula ź dziadulem. Unuk pryznajecca, što nie zavitvaŭ da ich užo kala piaci hadoŭ. Praź vizavy režym toje i nia tak prosta. Darečy, u hetaj suviazi muzyka prymaje ŭdzieł u kampanii «U Biełaruś i ŭ Eŭropu — biaź vizy». Baćki apynulisia ŭ Vilni jašče za savieckim časam, pryjechaŭšy siudy vučycca. Zabaŭna, što z maci Mark Pałubienka razmaŭlaje pa-litoŭsku, z baćkam pa-rasiejsku, a pieśni śpiavaje na anhielskaj movie.

Cikava, što Mark Pałubienka pačaŭ vystupać solna litaralna letaś, pakinuŭšy padpolny psychadeličny hurt i nabyŭšy noŭtbuk. Mark rehularna vykonvaŭ rolu aperytyvu na kancertach Aliny Arłovaj, ź jakoj i ciapier ładzić supolnyja hastroli. Chutka na jaho vyjšli pradstaŭniki łejbłu «Śniehiri» z prapanovaj vydać albom. Zapis taksama adbyŭsia šparka ciaham śniežnia dy studzienia, napałovu ŭ chatnich, napałovu ŭ studyjnych umovach. 17 traŭnia debiutnaja płytka Markasa Pałubienki pabačyła śviet. Varta adznačyć arhaničnaść i dynamiku, ź jakoj składzieny jaje płejlist. Dziesiać kampazycyjaŭ pieraciakajuć adna ŭ adnu, čym dalej, tym bolej razmyvajučy śviadomaść.

Paśla niekalkich dadzienych interviju Mark Pałubienka nia lubić raskryvać svaje krynicy natchnieńnia, ale ŭ jahonaj muzycy lohka ŭhadvajucca ŭpłyvy brytanskich i amerykanskich bardaŭ, staroj psychadelii dy sučasnaha post-roku. Litoŭskaj albo rasiejskaj muzykaj Mark nikoli nie zachaplaŭsia, tamu jamu i praściej pisać teksty pa-anhielsku. Pavodle bardaŭskaje tradycyi Mark kirujecca minimalizmam. Z adnaho boku jamu, vidavočna, mała tolki hołasu i hitary, tamu jon padłučaje łeptop, drobnuju perkusiju, ale nie pašyraje aranžyroŭki da ansamblevaha hučańnia. Pa słovach vilenskaha barda, usio adbyvajecca naturalna.

Padkładki-minusoŭki, dla jakich Mark narazaje ŭsialakija stuki dy hruki, stvaraje klavišnyja partyi i padbiraje efekty, evalucyjanujuć ad vystupu da vystupu, kab nie nadakučać samomu vykanaŭcu pieradusim. Kancertnyja versii jahonych piesień časam surjozna adroźnivajucca ad albomnych. Ale zachoŭvajuć svaju vobraznuju paetyčnaść, jakaja datyčycca i muzyki, źbierahajuć nasyčany minimalizm i manaskuju biasžarsnaść. Vidavočna, što samota dla pana Pałubienki — heta nie prablema, a mahčymaść. Da taho ž chryścijanskija, a dakładniej katalickija matyvy, uspłyvajuć u albomie nieadnojčy.

U perspektyvie Mark Pałubienka chacieŭ by pryjści da asabistaje fanemnaje movy nakštałt Hopelandic — śpieŭnaj havorcy hurtu Sigur Ros. Akrom taho, Mark urešcie parušyŭ svaju samotnaść i ažyćciaviŭ daŭniuju maru — ciaham letniaha turu jon budzie vystupać u duecie z bubnačom.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0