Беларуска набыла сталінку ў дачкі Янкі Брыля і паказала, як яе перарабіла ФОТЫ
Знаходзіцца кватэра ў самым сэрцы Мінска — яе вокны выходзяць на Купалаўскі тэатр.
Вуліца Карла Маркса, 36 — самы літаратурны дом краіны. Сам будынак з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю. Домам у стылі сталінскага ампіру займаўся архітэктар Аркадзь Брэгман.
У эксплуатацыю будынак здалі ў 1953 годзе. Адным з першых у дом засяліўся Янка Маўр (менавіта ён і ініцыяваў будаўніцтва жылога дома Саюза пісьменнікаў БССР). У розныя часы тут жылі Максім Лужанін, Васіль Вітка, Пятро Глебка, Іван Мележ, Іван Шамякін, Янка Скрыган, Іван Навуменка, Ніл Гілевіч і многія іншыя.
У 1971 годзе сюды пераехаў Уладзімір Караткевіч. Мемарыяльныя таблічкі на гэтым доме можна чытаць бясконца.
Янка Брыль, дарэчы, жыў на пятым паверсе ў 23‑й кватэры. Менавіта яе набыла беларуская пісьменніца Вікторыя Кляўко. Яна паказала ў Threads, як змяніла кватэру:
«Гэта мы набылі «бабуліну сталінку» (апусцім, што тая бабуля — Наталля Іванаўна, дачка Янкі Брыля) і зрабілі з яе сучасную літаратурную гасцёўню, дзе ўжо трэці год праходзяць сустрэчы літаратурнага кніжнага клуба і кватэрнікі з культурнымі дзеячамі».
Раней Вікторыя распавядала ў сацсетках, што стаць уладальніцай унікальнай нерухомасці ёй дапамог шчаслівы выпадак. У той час (а гэта быў кастрычнік 2021 года) яна якраз толькі завяршыла сваё першае апавяданне «Салёная вада», дзе галоўная гераіня блукала па свеце ў пошуках страчанай музы.
«Мая падпісчыца адправіла мне ў вайбер спасылку на сторыс аб закрытым продажы сталінкі на Маркса. Я цудам убачыла гэта паведамленне. І хаця не было ніякіх планаў на куплю кватэры, я паехала з мужам, каб паглядзець гэтую сталінку ды ўдыхнуць дух даўніны. Мы стаялі на сонечнай кухні на пятым паверсе і даведаліся, што кватэру прадае дачка Янкі Брыля, што гэта пісьменніцкі дом і тут жылі нашчадкі беларускіх літаратараў. А на гэтай самай кухні таксама, як і мы, стаялі некалі Танк, Крапіва, Караткевіч».
Вікторыя кажа, што закахалася ў кватэру з першага скрыпу паркету і сама не зразумела, як стала яе шчаслівай уладальніцай: «Са з’яўленнем кватэры ўнутры быццам запалілі святло, і стала зразумела, куды ісці далей».
Яна добра разумела, які дыямент атрымала, і не збіралася рабіць проста стылёвую кватэру для жыцця ці здачы ў арэнду. Хацелася, каб пра гэта месцы зноў пачалі гаварыць як пра месца, дзе жылі думкі і мары беларускіх пісьменнікаў.
З рамонту кватэры Вікторыя зрабіла перформанс. У 2021 годзе яна запрасіла ахвотных на талаку, каб разам абдзерці шпалеры, вызваліць родны паркет з-пад ламінату, паслухаць «Песняроў» ды пачаставацца хатнімі катлеткамі.
Праз год пісьменніца зноў збірала талаку — гэтым разам для таго, каб пафарбаваць сцены ды распісаць іх цытатамі беларускіх класікаў: «Так мы пакінем калектыўнае пасланне для нашчадкаў, будучых уладальнікаў кватэры. Калі тыя вырашаць зрабіць рамонт, іх будуць чакаць шмат прыемных пажаданняў — жыццёвай мудрасці, выказанай пісьменнікамі ды паэтамі і запісанай намі на сценах кватэры». Завіталі тады і былыя гаспадары кватэры.
Цяпер у кватэры адбываюцца сустрэчы кніжнага клуба «МоноЛит36» ды кватэрнікі з культурнымі дзеячамі.
У 2024 годзе Вікторыя Кляўко трапіла ў непрыемную гісторыю. У яе рамане «Вырай» уважлівыя чытачы заўважылі шмат падобнага да знакамітай кнігі «Па што ідзеш, воўча?» пісьменніцы Святланы Курс (яна ж Ева Вежнавец).
Тады ж Вікторыя напісала ў сваім тэлеграм-канале, што яна не чытала «Па што ідзеш, воўча?», не мела намеру капіяваць сюжэт і мяркуе, што яна і Курс проста звярнуліся да адной і той жа тэмы, бо яна актуальная і лунае ў паветры.
Цяпер на камернай сцэне Купалаўскага тэатра «Вырай» можна пабачыць у фармаце тэатралізаванага чытання.
Цяпер чытаюць
«Для беларускіх уладаў я, хутчэй, магчымасць, а не пагроза». Калеснікава дала вялікае інтэрв’ю Золатавай77
Каментары