Сталі хадзіць павольней? Магчыма, праблема ў вушах, а не ў суставах
Людзі, якія пачынаюць хадзіць павольней, часта спісваюць гэта на ўзрост, суставы або стомленасць. Але новае маштабнае даследаванне паказвае: прычына можа быць значна менш відавочная — пагаршэнне слыху. Навукоўцы выявілі сувязь паміж стратай слыху і зніжэннем хуткасці хады, а дактары ўсё часцей называюць слых адным з ключавых фактараў здаровага старэння.
Калі чалавек пачынае хадзіць павольней, ён рэдка думае пра вушы. Звычайна падазраюць праблемы з каленямі, сэрцам або агульную фізічную форму. Але даследаванне, праведзенае Apple разам з Мічыганскім універсітэтам, паказала: пагаршэнне слыху таксама можа ўплываць на тое, як хутка і ўпэўнена мы рухаемся.
Як піша WSJ, у даследаванні выкарысталі даныя больш як 57 тысяч карыстальнікаў iPhone, якія добраахвотна падзяліліся інфармацыяй праз праграму Apple Research. Смартфоны і навушнікі збіралі звесткі пра хуткасць хады людзей у паўсядзённым жыцці, а таксама вынікі тэстаў слыху. Даныя аб хуткасці хады адлюстроўваюць рэальны тэмп удзельнікаў у паўсядзённых сітуацыях, калі тэлефон знаходзіцца пры іх. Хуткасць хады чалавека разлічвалася як сярэдняе значэнне ўсіх даступных вымярэнняў за перыяд да года да і пасля праходжання тэсту слыху.
Аналіз паказаў выразную тэндэнцыю: чым мацнейшая страта слыху, тым павольней чалавек ходзіць. Асабліва прыкметна гэта ў людзей пасля 60 гадоў.
Чаму так адбываецца?
Навукоўцы падкрэсліваюць, што сувязь паміж слыхам і хадой яшчэ не да канца вывучаная. Аднак існуе некалькі магчымых тлумачэнняў. Адно з іх — павышаная нагрузка на мозг. Калі чалавек дрэнна чуе, мозг вымушаны пастаянна прыкладаць дадатковыя намаганні, каб распазнаваць гукі і словы. На гэта сыходзіць частка рэсурсаў, якія ў іншым выпадку выкарыстоўваліся б для каардынацыі рухаў і падтрымання хуткасці.
Сваю ролю могуць адыгрываць і праблемы ўнутранага вуха, якое адказвае не толькі за слых, але і за раўнавагу. Калі чалавек адчувае нестабільнасць або лёгкае галавакружэнне, ён інстынктыўна пачынае рухацца асцярожней і павольней. Акрамя таго, для ўпэўненай хады чалавеку важныя гукавыя сігналы наваколля — напрыклад, уласныя крокі. Калі гэтыя гукі ўспрымаюцца горш, хада таксама можа змяняцца.
Медыкі адзначаюць яшчэ адзін важны фактар — псіхалагічны. Людзі са зніжаным слыхам часта пачынаюць менш кантактаваць з асяроддзем, радзей выходзяць з дому і ўвогуле менш рухаюцца. Гэта паступова адбіваецца і на фізічнай форме.
Хуткасць хады ў сучаснай медыцыне лічыцца важным паказчыкам агульнага здароўя. Дактары нават называюць яе «шостым жыццёвым паказчыкам» — нароўні з пульсам, ціскам і тэмпературай. Добрая хуткасць сведчыць пра тое, што сэрца, лёгкія, мышцы і нервовая сістэма працуюць зладжана.
Папярэднія даследаванні ўжо звязвалі страту слыху з павышанай рызыкай дэменцыі, дэпрэсіі, сацыяльнай ізаляцыі і падзенняў. Цяпер жа вялікая колькасць рэальных даных ад карыстальнікаў смартфонаў стала дадатковым пацвярджэннем таго, што праблемы са слыхам могуць адбівацца на ўсім арганізме.
Пры гэтым спецыялісты адзначаюць: своечасовае выкарыстанне слыхавых апаратаў можа палепшыць якасць жыцця і знізіць некаторыя рызыкі для здароўя. Трохгадовае даследаванне Універсітэта Джонса Хопкінса раней паказала, што ў пажылых людзей са слыхавымі апаратамі павольней развіваецца кагнітыўнае пагаршэнне і радзей здараюцца падзенні. Але ці могуць слыхавыя апараты непасрэдна вярнуць ранейшую хуткасць хады, навукоўцы пакуль не ведаюць.
Спецыялісты раяць сачыць за сваёй хадой на працягу як мінімум шасці месяцаў, перш чым рабіць высновы аб зменах у хуткасці, якімі варта падзяліцца з доктарам. Многія фактары могуць уплываць на ваш тэмп у канкрэтны дзень ці тыдзень. Аднак стабільнае зніжэнне хуткасці з цягам часу можа быць сігналам праблемы — ці то са слыхам, ці то з чымсьці іншым.
Каментары