«Выйшлі з аўтобуса і адмовіліся ад тура». Беларусы расказалі, як мяжа сапсавала ім падарожжа
Шматгадзінныя чэргі, затрымкі і іншыя казусы пры праходжанні мяжы з Еўропай — галоўны кашмар беларускіх турыстаў. І быццам бы за апошнія гады падарожнікі звыкліся пашыраць гарызонт планавання, выязджаць з запасам і заўсёды трымаць у галаве план Б, але нават самая «лёгкая» граніца ўсё роўна прымушае панервавацца, а то і горш — проста псуе ўсю паездку. «Анлайнер» сабраў некалькі гісторый беларусаў, якія выправіліся ў дарогу, затрымаліся на прапускным пункце і ў выніку не дабраліся да пункта прызначэння.
«Пыталася пра чэргі на мяжы, мне адказалі: «Ды вы што, супакойцеся»
Кароткія аўтобусныя туры ў краіны Балтыі — адзін з самых даступных спосабаў змяніць абстаноўку на выхадных для тых шчасліўчыкаў, якія ўварвалі-такі шэнген. Пагулялі, напрыклад, па старым горадзе Рыгі, падыхалі марскім паветрам у Юрмале — і да панядзелка дадому.
Менавіта на такі адпачынак мінулым летам разлічвала Арына разам з сяброўкай. Але замест вулак і пляжаў дзяўчаты атрымалі амаль суткі чакання на мяжы і спантаннае вяртанне ў Мінск.
«У нас яшчэ заставаліся дні па шэнгенскай візе, і мы вырашылі скарыстацца папулярным турам выхаднога дня ў Рыгу і Юрмалу. Калі браніравала паездку, спецыяльна ўдакладніла ў турфірме, ці ёсць вялікія чэргі на латвійскай граніцы. Мне адказалі: «Ды вы што, супакойцеся, такога практычна не здараецца», — успамінае Арына.
Аўтобус выправіўся ў пятніцу каля чацвёртай гадзіны дня. Ужо да дзясятай вечара група дабралася да беларуска-латвійскай граніцы. Там падарожнікаў чакаў непрыемны сюрпрыз.
«Перад намі стаяла вельмі шмат аўтобусаў і машын. Спачатку мы не перажывалі: ехалі з запасам часу і былі ўпэўненыя, што раніцай апынемся ў Рызе. Але калі я прачнулася каля трэцяй гадзіны ночы і ўбачыла, што аўтобусы практычна не зрушыліся з месца, стала зразумела, што нешта ідзе не так».
Паводле слоў дзяўчыны, інфраструктура на пункце пропуску аказалася мінімальнай. Невялікая кавярня не спраўлялася з патокам людзей, а варыянтаў камфортна перачакаць шматгадзіннае стаянне практычна не было.
Да раніцы сітуацыя не змянілася. Адзін аўтобус за некалькі гадзін прайшоў кантроль, астатнія працягвалі стаяць у чарзе.
«А сёмай раніцы сонца ўжо свяціла ў вокны, а мы амаль не прасунуліся. Да дзясятай стала відавочна: калі нават мяжу пройдзем да абеду, то ў Рыгу трапім толькі ўвечары. Атрымлівалася, што ад усёй праграмы застанецца толькі начлег і кароткая паездка ў Юрмалу перад зваротнай дарогай».
Пасажыры пачалі абмяркоўваць магчымае вяртанне дадому. Некаторыя сем’і з дзецьмі вырашылі не чакаць і пакінулі аўтобус. Арына з сяброўкай таксама паспрабавалі высветліць у суправаджаючай, ці магчымыя кампенсацыі або хаця б зніжка на тур з улікам сарванай праграмы.
«Мы пыталіся, ці можна неяк пералічыць кошт, бо палову запланаваных мерапрыемстваў мы ўжо прапускалі. Але нам адказалі даволі рэзка: «Ніхто нічога вяртаць не будзе, а калі не падабаецца — можаце не ехаць».
Канчатковае рашэнне дзяўчаты прынялі каля поўдня, калі іх аўтобус толькі пачаў пад’язджаць да памежнага кантролю.
Далей пачаўся новы квэст. Турысткі выйшлі з аўтобуса і сталі думаць, як дабрацца назад у Мінск.
«Нам сказалі, што гэта ўжо нашы праблемы. Разглядалі таксі, рэйсавыя аўтобусы, варыянты праз Полацк. Але нечакана пашанцавала: мы злавілі спадарожную машыну. Мужчына ехаў у Мінск і бясплатна давёз нас проста да горада».
У выніку паездка, дзеля якой сяброўкі бралі выхадныя і разлічвалі на летні адпачынак, скончылася, так і не пачаўшыся. Пазней Арына бачыла ў сацсетках турфірмы фатаграфіі іншых груп, якія паспяхова з’ездзілі ў Латвію і нават заспелі добрае надвор’е.
«Тады я зразумела, што такія кароткія туры — гэта заўсёды пэўная рызыка. Дарэчы, перад намі стаяў аўтобус з турыстамі, якія ехалі ў Італію. Каб не чакаць у чарзе на польскай мяжы, турфірма павезла іх праз Латвію. А ў выніку людзі з «італьянскага» аўтобуса таксама правялі ў чаканні каля сутак, у іх моцна зрушваўся графік. Таму многія адмаўляліся нават ад тура ў Італію і выходзілі з аўтобуса, каб не марнаваць час».
«На мяжы з Расіяй развярнулі назад»
Калі ў гісторыі Арыны адпачынак сарвала шматгадзінная чарга на мяжы, то ў сваякоў іншага чытача «Анлайнера» з Гомеля паездка скончылася яшчэ раней — ці то з-за ўласнага прыкрага промаху, ці то з-за бюракратычнай несправядлівасці. Сям’я нават паспела выехаць з Беларусі, але далей іх чакаў нечаканы разварот.
Жонка мужчыны разам з 10‑гадовым сынам збіралася правесці адпачынак на чарнаморскім узбярэжжы Расіі. Выезд быў запланаваны на 23 мая. Тур аформілі загадзя: забраніравалі санаторый, унеслі перадаплату, купілі квіткі на аўтобус.
Ніякіх праблем сям’я не чакала, тым больш што па гэтым маршруце ездзіла ўжо некалькі гадоў запар. Аднак да мора турысты так і не дабраліся.
«На мяжы з Расіяй жонку з дзіцем развярнулі назад. Прычына была нечаканай: у сына быў пратэрмінаваны пашпарт. Самае цікавае, што і перавозчык, і санаторый запэўнівалі нас, што для дзіцяці будзе дастаткова пасведчання аб нараджэнні. На падставе пашпарта жонкі і пасведчання аб нараджэнні былі аформленыя ўсе дакументы на паездку», — расказвае мужчына.
Паводле яго слоў, менавіта такі камплект дакументаў сям’я выкарыстоўвала і раней.
«На працягу трох папярэдніх гадоў гэтага хапала. Мы спакойна ездзілі, і ніякіх пытанняў не ўзнікала. А цяпер нам сказалі, што патрабаванні пастрожыліся, і саслаліся на закон, які наогул дзейнічае з 2009 года. Тады ўзнікае пытанне: калі закон існаваў увесь гэты час, чаму раней прапускалі?»
Пра тое, што дзіцячы пашпарт пратэрмінаваны, сям’я нават не задумвалася. Больш за тое, дакумент не ўзялі з сабой у паездку.
«Мы былі ўпэўненыя, што ён наогул не спатрэбіцца. Перад паездкай ніхто нават не зазірнуў у пашпарт дзіцяці, бо лічылі: пасведчання аб нараджэнні дастаткова».
У выніку адпачынак сарваўся практычна ў апошні момант. Праўда, з санаторыем сітуацыю ўдалося ўрэгуляваць.
«Там пайшлі насустрач. Мы пакінулі перадаплату і быццам бы дамовіліся перанесці адпачынак на жнівень. Перавозчык грошы не вярнуў, хоць месцы жонкі і сына пустымі не засталіся: ужо па дарозе на іх пасадзілі іншых пасажыраў. І гэта не здагадка: з жонкай ехала яе сяброўка і ўсё бачыла на свае вочы».
Пасля няўдалай паездкі сям’я вырашыла падзяліцца сваёй гісторыяй як папярэджаннем для іншых падарожнікаў.
«Самае забаўнае, што ў памежнай службе нам сказалі: «У нас з Расіяй граніцы няма». Але факт застаецца фактам: далей нас не прапусцілі. Таму выснову для сябе мы зрабілі простую: заўсёды правяраць дакументы загадзя і чытаць законы».
«Я затрымалася на мяжы, а муж адзначаў дзень нараджэння ў Парыжы адзін»
Кожнае асобнае праходжанне мяжы — гэта заўсёды трохі латарэя, нават пры знешне ідэальным раскладзе. У тэматычных чатах іншыя беларусы хваляцца, што «праляцелі Каменны Лог са свістам», усе вашы дакументы ў поўным парадку, на пад’ездзе да шлагбаўма цішыня — і ўсё адно нешта можа пайсці не так з-за банальнага «тэхнічнага збою».
Падобнае крыху больш за год таму адбылося з Ганнай, якая разам з мужам збіралася адсвяткаваць ягоны дзень нараджэння ў Еўропе. Мужчына тады працаваў у Гамбургу, але пунктам сустрэчы выбралі Парыж — абодва там ні разу не былі. План быў простым: Ганна выязджае з Беларусі аўтобусам да Вільні, адтуль ляціць у Францыю, а муж прылятае з Германіі.
«Часу ў нас было не так шмат, па сутнасці, выхадныя і яшчэ крыху, таму ўсё было распісана па хвілінах. Квіткі купілі загадзя, гатэль аплачаны. Вельмі чакалі гэтую паездку, бо з-за адлегласці бачыліся не так часта, як хацелася б».
Усё пасыпалася ўжо на літоўскай мяжы. Аўтобус своечасова даехаў да пункта пропуску, аднак далей рух практычна спыніўся. Кіроўца толькі коратка патлумачыў пасажырам, што ў памежнікаў узніклі тэхнічныя праблемы.
«Спачатку казалі, што гэта ненадоўга. Потым з’явілася інфармацыя, што «зламалася сістэма»: у літоўцаў чамусьці не сканаваліся візы тыпу C, праходзілі толькі нацыянальныя. Усе сядзелі і чакалі. Гадзіну, дзве, тры. Ніхто толкам не разумеў, колькі гэта працягнецца. Самае непрыемнае было назіраць, як да вылету застаецца ўсё менш часу, а ты наогул не можаш паўплываць на сітуацыю».
Калі тых, каму не пашанцавала мець у пашпарце звычайны турыстычны шэнген (сярод іх аказалася і Ганна), пачалі з некалькіх аўтобусаў перасаджваць у адзін, стала зразумела, што шанец трапіць на самалёт да Парыжа імкнецца да нуля. Спачатку дзяўчына яшчэ нервова паглядала на гадзіннік, прыкідваючы варыянты, як можа паспець, але калі рэйс ужо дакладна паляцеў без яе, то проста прымала сітуацыю — на гэта ў Ганны было 10 гадзін.
Нарэшце пасажыры ўсё ж такі прайшлі пашпартны кантроль, аўтобус даехаў до Вільні. Тэарэтычна дабрацца да Парыжа было яшчэ магчыма. Але пасля падлікаў ідэя перастала здавацца разумнай.
«Атрымлівалася, што я патрачу яшчэ прыстойную суму на новыя квіткі і час на дарогу. Пры гэтым у Парыж даехала б літаральна на некалькі гадзін — стомленая, злая і з бруднай галавой. Мы б з мужам сустрэліся, абняліся — і зноў я ў Вільню, потым у Мінск, а ён у Гамбург. У нейкі момант зразумелі, што прыемнага і рамантычнага ў такім падарожжы будзе мала».
У выніку замест пошуку новых маршрутаў Ганна купіла квіток на найбліжэйшы аўтобус назад і ў той жа дзень выправілася дадому.
«Было вельмі крыўдна. Напэўна, мацней за ўсё з-за таго, што паездка была прывязаная менавіта да дня нараджэння мужа. Ён, дарэчы, да Парыжа тады даляцеў. Адзначаў свята адзін, дык яшчэ і мяне стараўся падбадзёрваць. Дасылаў кружочкі, фатаграфіі. Я, вядома, радавалася за яго, але адначасова сумавала з-за таго, што не была побач».
«Чакалі 2 гады. Віза — на 9 дзён». Як беларусы цяпер прабіваюцца ў Еўропу
Хітры беларус змяніў імя і прозвішча, каб абысці забарону на ўезд у Фінляндыю. Але не пракаціла
«Ужо і па Еўропе небяспечна падарожнічаць». Беларуска, якую затрымалі ў Італіі па запыце Мінска, вярнулася да сям’і ў Польшчу
«Пасля пяцігадовай візы далі на тры месяцы». Як беларусы цяпер атрымліваюць шэнген
Беларус з забаронай на ўезд змяніў прозвішча і два гады ездзіў у Польшчу
Зяленскі: Рэтранслятары на мяжы Беларусі прыпынілі працу69
Каментары