У Францыі зноў абвастрылася спрэчка вакол карціны Марка Шагала пад столлю Парыжскай оперы

Арно Кайрон, прапрапрапраўнук Леневё, узначальвае Таварыства сяброў Леневё, заснаванае 39 гадоў таму. У 2022 годзе ён адрэстаўраваў магілу мастака ў Анжэ, а перад гэтым, у 2022 годзе, у Музеі прыгожых мастацтваў Анжэ прайшла вялікая рэтраспектыва Леневё з 260 твораў. Жуль-Эжэн Леневё найбольш вядомы сваімі гістарычнымі карцінамі, у тым ліку фрэскамі пра Жану д’Арк у Пантэоне ў Парыжы.

Цяпер Кайрон звярнуўся да прэзідэнта Францыі Эмануэля Макрона з просьбай вярнуць на ўсеагульны агляд арыгінальную працу Леневё і нават разглядае магчымасць судовага разбору.

Карціна Леневё «Музы і гадзіны дня і ночы» была створаная ў 1869—1871 гадах. Прыкладна ў 1869 годзе архітэктар Шарль Гарнье даручыў мастаку распісаць купал над залай, дзе пазней размясцілася глядацкая зала Парыжскай оперы. Леневё нанёс алейны жывапіс непасрэдна на медныя пласціны купала. Твор добра спалучаўся са стылем Другой імперыі, у якім быў пабудаваны Палац Гарнье.

Прыкладна праз 90 гадоў пасля таго міністр культуры Францыі Андрэ Мальро прапанаваў Марку Шагалу стварыць для гэтага ж месца новы роспіс. Ідэя ўзнікла пасля аднаго з не надта ўдалых спектакляў, а таксама была звязаная з жаданнем зрабіць вобраз Оперы больш сучасным і адкрытым для шырокай публікі.

Пры гэтым сам Шагал не хацеў знішчаць работу свайго папярэдніка. Ягоны сын пазней расказваў, што бацька настойваў на магчымасці зняць новую канструкцыю, каб роспіс Леневё захаваўся. Аднак у той час супраць ідэі замены старога класічнага роспісу сучасным мастацтвам выступалі крытыкі. Каралеўскі інстытут брытанскіх архітэктараў нават накіраваў ліст з папярэджаннем пра неабходнасць захаваць гармонію інтэр’ера.

Шагал, якому на той момант было 72 гады, адмовіўся ад ганарару за працу. Тры яго памочнікі падрыхтавалі 24 палотны, з якіх была складзена новая кампазіцыя. Усе яны былі замацаваныя на пластыкавай аснове, усталяванай над роспісам Леневё. Яркая і адначасова казачная праца Шагала прысвечаная 14‑ці вялікім еўрапейскім кампазітарам XVIII—XX стагоддзяў.

Новы роспіс быў прадстаўлены публіцы ў верасні 1964 года і атрымаў станоўчыя водгукі прэсы. Пазней падобныя оперныя роспісы Шагала з’явіліся і ў Лінкальн-цэнтры ў Нью-Ёрку.

Аднак спрэчкі пра тое, якая менавіта столь павінна быць галоўнай, працягваюцца да сёння. Адныя мяркуюць, што варта аднавіць і паказаць працу Леневё. Іншыя прапануюць кожныя некалькі дзесяцігоддзяў даручаць стварэнне новай столі іншаму мастаку. Адзін з былых памочнікаў Шагала нават папярэджваў, што зняцце яго працы можа прывесці да змяншэння колькасці наведвальнікаў Оперы.

У лісце Макрону Кайрон прапанаваў кампрамісны варыянт: чаргаваць дзве столі, напрыклад, мяняючы іх кожныя 10 гадоў. Такім чынам, і роспіс Леневё, і работа Шагала маглі б па чарзе знаходзіцца на ўвазе наведвальнікаў. У адміністрацыі Макрона Кайрону адказалі, што прэзідэнт «надзвычай уважліва» ставіцца да гэтага пытання.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0