Мяне часам пытаюцца сябры: калі можа здарыцца тое, пра што ты аднойчы напісаў альбо — ці доўга чакаць, калі наступіць падзея, аб якой мы прачыталі ў канкрэтным апавяданьні? Не сьпяшайцеся, кажу, Багдановіч заклікаў — «біце ў сэрцы іх, біце мячамі!», паняцьця ня маючы, калі зроблена будзе спроба, пагатоў, што сэрцы тыя акажуцца дробнымі валунамі з палеткаў Лявона Гушкі.
Караткевіч нагадаў нам пра дзікае паляваньне караля Стаха… Але ёсьць, ёсьць такое: ты напішаш, часам дзеля змрочнага жарту, а яно пачынае ажыцьцяўляцца ў рэчаіснасьці, набываючы рысы трагіфарсу, фантасмагорыі. Партыя ўскладала на баявы свой атрад з
Напрыклад, зрабілі сёлета фільм пра інтэрфэст гарадзенскі пад назвай -«Наша Бабілёнская вежа», у мяне гэта выклікала адно сьмех. У
Альбо: напісаў эсэ
Тое, што робіцца ў Горадні, скажам, у пэўным сэнсе — у рэчышчы маіх патрабаваньняў. Калі ты — літаратар, ты жывеш у сьценах Старога гораду, паглыбляешся ў яго зьмест, ты выбудоўваеш пляны, якія яны ажыцьцяўляюць. Не абыходзіцца бяз выбрыкаў, зразумела, але ты цярпліва працягваеш сваю працу, бо выйсьця няма, іншага гораду ты ня маеш.
Што датычыць родных гоняў, досьледамі над імі займаюцца іншыя, і лёгіка, зьмест, падводныя плыні — літаратурны матэрыял, «апарынскі булён». Часам падзеі выпярэджваюць, часам літаратура. І тут кожны сам выбірае: ці пастку наперадзе схаваць ці абысьціся, скажам, абшытам. А тачка з гноем ужо была, жыцьцё не дачакалася літаратуры.
Каментары