Na fota Jana Bułhaka možna pabačyć i archaičnyja rybackija čaŭny, i turbazy ŭ pracesie budoŭli, i biaskoncyja pustynnyja plažy.
Knihu «Narač. Najbolšaje voziera ŭ Polščy» («Narocz. Najwieksze jezioro w Polsce») sa zdymkami vybitnaha fatohrafa ź biełaruskimi karaniami Jana Bułhaka, vydadzienuju ŭ 1935 hodzie ŭ Vilni, ciapier moža pahartać luby achvotny. Inicyjatyva Maldzis aličbavała asobnik knihi.
Jan Bułhak naradziŭsia pad Navahradkam u 1876 hodzie i zacikaviŭsia fatahrafijaj vypadkova. Kali jamu było amal 30 hadoŭ, jon pačaŭ zdymać prostaj kamieraj, jakuju padaravali jahonaj žoncy. Praź niekatory čas Bułhak zrabiŭ nievierahodnuju karjeru. Jon byŭ aficyjnym fatohrafam Vilni, vykładaŭ mastackuju fatahrafiju ŭ Vilenskim univiersitecie imia Stefana Batoryja, udzielničaŭ u mižnarodnych vystavach, zasnavaŭ Vilenski i Polski fotakłuby. Pa jahonych zdymkach možna vyvučać, jak vyhladali Navahradak, Mir, Niaśviž, paleskija sieliščy ŭ pačatku XX stahodździa.
Jan Bułhak, jakoha nazyvajuć «baćkam polskaj i biełaruskaj fatahrafii», byŭ stvaralnikam kancepcyi «ajčynnaj fatahrafii». Jon ličyŭ, što fatohraf maje nie prosta fiksavać realnaść, a pieradavać dušu kraju, jaho identyčnaść praź piejzaž. Dla jaho Narač była nie prosta vadajomam, a sakralnym miescam, simvałam adrodžanaj dziaržaŭnaści i niekranutaj pryrodnaj mocy.
Historyja knihi nieparyŭna źviazanaja z momantam adkryćcia Naračy dla šyrokaj publiki. U 1930‑ia hady hety rehijon byŭ uskrainaj («Kresami»), dzie polskija ŭłady aktyŭna stvarali hałoŭny vodny kurort krainy. Bułhak pryjechaŭ siudy, kab zadakumientavać hety pierachod ad pieršabytnaj dzikaści da cyvilizavanaha turyzmu.
Kniha vyjšła ŭ vilenskim vydaviectvie Stanisłava Turskaha i stała znakavym miedyjapraduktam svajho času: heta adnačasova i liryčny dziońnik, i praktyčny dapamožnik dla tych, chto advažyŭsia ździejśnić avanturnaje padarožža «na kraj śvietu».
Vizualnaje napaŭnieńnie knihi — heta 38 aŭtarskich zdymkaŭ, jakija siońnia majuć vielizarnuju histaryčnuju kaštoŭnaść. Na ich adlustravanaja Narač da taho, jak jaje bierahi abraśli typavoj savieckaj architekturaj: tut i archaičnyja rybackija čaŭny, i turbazy ŭ pracesie budoŭli, i biaskoncyja pustynnyja plažy.
Bułhak apisvaje «amierykanskija tempy» budaŭnictva, nie padazrajučy, što ŭsiaho praź niekalki hadoŭ hety śviet nazaŭždy źmienicca, a miežy znoŭ pierasunucca.
Dla sučasnaha čytača heta redkaja mahčymaść paraŭnać ciapierašni sanatorny hlaniec z toj surovaj, vietranaj i nievierahodna ramantyčnaj Naračču, jakuju zaśpieŭ fatohraf-fiłosaf.
Ciapier čytajuć
«Nas u hrupie było 240. U pałonie — siamiora. Astatnija dvuchsotyja». Andrej ź Viciebska, toj samy čałaviek-adkryvačka staŭ adnym ź siami ščaśliŭcaŭ1515
Kamientary
A tak sprava dobraja, viadoma.