Sieviaryniec: U zale šum. Baču, Volečka zakryvaje tvar dałoniami

«U pieršyja dni zdavałasia: absalutna ničoha. 

Usio toj ža karcar biez vady, usio toj ža zmročny turemny rasparadak, tolki naśmiešlivaje i vyprabavalnaje čakańnie z boku administracyi: nu, ładna, parezaŭsia, a dalej što?

A dalej było voś što.

Jurydyčna mianie trymali na Akreścina na «sutkach». Paśla akcyjaŭ za niezaležnaść kanca 2019 hoda na mnie «visieła» jašče niekalki pratakołaŭ, i, dajučy pa 15 sutak pa kožnym, režym prosta ŭtrymlivaŭ mianie ŭ turmie da «vybaraŭ» 2020 hoda.

Ale hetyja «sutki» jašče treba było dać. A vakoł — pandemija karanavirusa. Tamu «sudzili» praz skajp. I voś praź niekalki dzion paśla taho ŭskryćcia, 18 červienia zranku, mianie viaduć u śledčy kabiniet, dzie staić kamputar — na toj samy sudovy skajp.

Zaviali, pasadzili pierad kampom, padłučylisia, i voś my ŭ sudzie Frunzienskaha rajona Mienska. Baču, poŭnaja zala ludziej. Volečka, siabry, advakatka Taćciana. I baču siabie na ekranie ŭ zali. Aha, my ŭ efiry. Sudździa pačynaje zadavać svaje dziažurnyja pytańni, a ja pačynaju raspaviadać, u jakich umovach trymajuć mianie i Volu Mikałajčyk. 

Milicyjanty pačynajuć hekać, kašlać, vyračać vočy na mianie, ale ž — sud, pracedura! A sudździa, vidać, u prastracyi pierad poŭnaj zalaj, maŭčyć sabie.

— Tamu mnie daviałosia na znak pratestu rezać sabie ruku, — badziora zakančvaju ja i sunu prosta ŭ ekran kampjutara parezany łokać. 

U zali šum. Baču, Volečka zakryvaje tvar dałoniami. Supracoŭniki sa strašnymi vačyma moŭčki pakazvajuć: nu ŭsio, tabie chana. Sudździa ačomvajecca, błytana davodzić «administracyjny praces» da patrebnych 15‑ci sutak. Laskaje kryška kampa, i mianie viaduć nazad u karcar.

Litaralna praz paŭhadziny pačałosia. Čuju, brochajuć pa kalidory boty — biahuć, šum i tłum. Cełaja hrupa zachopu ŭryvajecca ŭ karcar, raspranajuć, abmacvajuć, u racyjach kamandy — «Vieditie v kabiniet načalnika, bystro!»

Zabiehali, jak prusaki, dumaju. Vo jakija vy porstkija, kali padharaje!

Viaduć da načalstva, a tam sucelny verchał. Natoŭp ludziej u pahonach. Pałkoŭniki, malinavyja łampasy, Hłaŭnaje upraŭleńnie unutranych dzieł pa Minsku, telekamiery… 

I načalnik Akreścina, jakoha prosta kałocić. 

— Ruki pokažitie!

Pakazvaju.

— Vy znajetie, čto s vami siejčas budiet?!

— I što? — kažu na kuražy. — Vy mnie narešcie akažacie miedycynskuju dapamohu?

— Okažiem, okažiem tiebie miedicinskuju dapamohu! — vyciskaje skroź zuby.

U vypadku ŭskryćcia viaźnia pavodle admysłovaha pratakołu nakiroŭvajuć na psichijatryčnuju ekśpiertyzu, i ja heta dobra viedaŭ. Tak, dumaju, jasna, paviazuć u «Navinki», usio ž lepš, čym u hetaj bietonnaj skryni biez vady.

Ale huvedešnaje načalstva, jakoje kłubiłasia ŭ kalidory i kabinietach, vyrašyła inakš.

Užo paśla ja daviedaŭsia, što z zali suda chtości adpraviŭ miedyjam paviedamleńnie, byccam ja rezaŭ vieny, chacia ja dakładna skazaŭ — «rezaŭ ruku». Pra vieny imhnienna padchapili, napisali pra sprobu samahubstva. A ŭ hety ž samy dzień zatrymali i Babaryku, tamu infarmacyja linuła, jak bienzin u vahoń. Ludzi vyjšli na vulicy.

A ŭ mianie źniali na kamieru niepaškodžanyja zapiaści i dali milicejskaje tłumačeńnie, što nijakich vienaŭ Sieviaryniec nia rezaŭ.

Kaniečnie, u toj ža dzień šruby, jakimi ja pałasavaŭ ruku, načysta zrezali i zašlifavali.

U kamieru pačali štodnia davać płastykavuju butelku z vadoj Krany tak i nie ŭklučali da samaha žniŭnia (dumaju, nakont pierakryćcia kranaŭ było ŭsio-taki «vysočajšieje povielenije», tamu prosta ŭklučyć pabajalisia). 

Pačali vyvodzić na hadzinu ŭ dvoryk, pryčym načalstva zdymała moj vyvad na telefon — maŭlaŭ, hladzicie, na prahułku jaho vodzim (vidać, zdymali dla jeŭrapiejskich dypłamataŭ).

I, narešcie, praz kolki dzion navat dazvolili pieradać mnie pieradaču (u karcar, Karł!).

Paćvierdziłasia prostaje praviła: uskryćcio pracuje tolki tady, kali pra jaho viedajuć na voli. Kali ž infarmacyja nia vyjšła za ścieny turmy — jana budzie pachavanaja tam naviečna. 

I časam — razam ź viaźniem», — napisaŭ Pavieł Sieviaryniec.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0