40‑hadovaja minčanka Nasta šukaje mužčynu. Hałoŭnaje patrabavańnie — kab umieŭ kasić
«To-bok vy kasarka?» — žartujuć u kamientarach, pravodziačy anałohiju z taleračnicami.
Minčanka Nasta Piłaviec apublikavała ŭ tredsach abviestku pra pošuk mužčyny: «Paznajomlusia z mužčynam da vosieni, jaki ŭmieje kasić! Uletku žyvu ŭ vioscy, piaku chleb dy sadžaju kabački. Na travu sił užo niama. Pišy, rodny».
Publika ideju acaniła: «Heta niešta novieńkaje. Jość muž na hadzinu, treba ŭvodzić novuju pasłuhu — muž na siezon». Žančyny pišuć, što taksama šukajuć takoha mužčynu.
U kamientarach žartujuć: treba było ŭviesnu pačynać pošuki, bo dobrych kascoŭ chutka raźbirajuć. I kažuć, što varta ŭžo šukać taho, chto śnieh dobra čyścić.
Niechta dzielicca viaskovymi łajfchakami: «Była ŭ nas susiedka ciotka Hanna na piensii ŭžo. Kožnuju viasnu ŭ jaje źjaŭlaŭsia novy muž i ŭsio leta araŭ, kasiŭ, kałoŭ drovy, ramantavaŭ chleŭ i farbavaŭ płot. Vosieńniu jana jaho prahaniała. A zimavała jana adna. Pryhavorvała: «A čaho jaho darma karmić?!», «Naš susiedski dzied, zakachany ŭ maju babulu, prapałoŭ joj aharod, adramantavaŭ uvieś jejny dom, a siońnia padaryŭ joj piarścionak i elektryčny pled. A jana jamu skazała: «Kola, ty dobry susied!» I raptoŭna źnikła. Takaja voś frendzona».
Źjavilisia prapanovy ad patencyjalnych kandydataŭ: «Paznajomimsia sotkami? U mianie 35. Samachodnaja kasiłka i trymier», «Nu što, znajšła? Bo kasić užo čas, trava kvitnieje», «Nie vaš ideał, ale ŭmieju kasić pad toje, što ŭmieju kasić», «Davajcie znajomicca. Ruki z patrebnaha miesca rastuć, apietyt umierany».
Darečy, adhuknulisia i žančyny: «Nasta, ja nie mužčyna, ale za chatni chleb i niekalki kabačkoŭ pakašu z zadavalnieńniem. Try roznyja trymiery jość. A ŭviečary navuču hatavać ačmurennuju zakusku pa recepcie majoj babuli z Chiersonskaj vobłaści».
Zacikaŭlenyja taksama pytajucca, jak žančyna płanuje raźličvacca — na varyjant kabačkami achvotnyja jość.
Jość i skieptyki. Maŭlaŭ, taho, chto ŭmieje kasić, lepš šukać u vioscy, bo ŭ sacsietkach siadzieć tyja, chto tolki kamientary pisać mohuć. Sustrakajucca takija parady: «Nasta, najmi lepš. A to hetamu hatavać treba budzie, nyćcio słuchać i nie fakt, što ŭ pakos śpina nie zabalić. Paśla jašče hrošaj pazyčyć i źniknie».
Aŭtarka «boskaha Zuraba» rekłamuje syna svajoj siabroŭki z ZŠA: «pracavity, nie razdurany, svoj biznes, svoj dom»
Žonka Alaksandra Hleba šukaje dziaŭčynu dla plamieńnika ŭ instahramie
«Kali ja mahu dazvolić sabie ŭ 2 hadziny dnia pić kavu ŭ restaranie, značyć chtości mianie zabiaśpiečvaje». Minskaja łedzi razdaje parady mužčynam
Džon Koŭł pryjedzie ŭ Biełaruś 15 vieraśnia. Łukašenka, adnak papiaredziŭ: «vialikaj ździełki» nie budzie11
Kamientary