«Djabał nosić Prada — 2». Čakańni: lohkaja kamiedyja, kab raźviejacca ŭviečary. Realnaść: satyra na ašaleły kapitalizm, jaho raboŭ i pamahatych
The Devil Wears Prada 2 — heta film pra parazitaŭ, jakija prysmaktalisia da cieła hramadstva. Dla tych, chto choča palavieć za dźvie hadziny — rekamienduju, piša ŭ siabie ŭ fejsbuku Uładzisłaŭ Čachovič.
Nie pamiataju ŭražańniaŭ ad pieršaj častki «Djabał nosić Prada», ale, zdajecca, ja sam pastaleŭ i pačaŭ hladzieć na śviet praz pryzmu palityki. Mianie nie zdoleli pierakanać, što darahija anučy, vakoł jakich krucicca franšyza, ujaŭlajuć choć niejkuju kaštoŭnaść u hetym śviecie. Pry tym, što dla piersanažaŭ filma heta abjekt kultu, jaki jašče i daje mahčymaść uzbahacicca.
Endzi Saks (En Cheteŭej) ledź nie płača ad kryŭdy, što jaje z kamandaj paśla dvaccaci hadoŭ pracy zvalniajuć adnym dniom, pa-amierykansku — sms-paviedamleńniem jakraz padčas cyrymonii ŭznaharodžańnia ich jak pieramožcaŭ u žurnalisckim konkursie.
Sumavać joj doŭha nie daviałosia, bo jaje adrazu zaprašajuć u časopis «Podyum», ź jakoha jana źbiehła ŭ finale pieršaha filma.
I što robić Saks, jakuju tolki što vykarystaŭ i kinuŭ ašaleły kapitalizm? Jana nie tolki padlizvajecca, ale i arhanizoŭvaje cełuju kampaniju dziela vyratavańnia svajoj kolišniaj načalnicy Mirandy Prystli, razam ź jakoj časopis idzie na dno. Zdavałasia b, jaki šlachietny ŭčynak, kali nie viedać, što heta za piersanaž.
Miranda Prystli (Merył Stryp) — staraja złobnaja napyšlivaja suka, uvasableńnie pychi i adarvanaści ad narodu elity Manchetena, jakaja bolš za dvaccać hadoŭ teraryzuje ŭłasnych supracoŭnikaŭ, staviačysia da ich jak da hrazi i ŭłasnych pryhonnych, maračy tolki pra toje, kali jaje ŭžo pastaviać jašče vyšej. Nijakaj pryčyny, pa jakoj tak možna było b stavicca da svaich padnačalenych i ludziej navokał, nie isnuje, akramia taho, što Prystli — miarzotny čałaviek. Vidavočna, možna vydavać modny časopis i biez teroru, hetak ža jak možna pravodzić industryjalizacyju biez rasstrełaŭ intelihiencyi.
Heta nie djabał, zhadany ŭ zahałoŭku, heta inšapłanietny zachopnik, jaki nie zdolny paviesić ułasnaje palito na viešałku, nie viedaje pra isnavańnie stałovaj va ŭłasnym ofisie i ŭsprymaje nieabchodnaść lacieć na samalocie nie ŭ biznes-kłasie jak ssyłku na Nierčynskija rudniki. Niedabitaja arystakratka ŭ krainie biez manarchii. Jaje adzinaj zadačaj u filmie musić być hibiel dla navuki inšym.
Ale Saks, uzbroiŭšysia ŭśmieškaj na ŭvieś tvar, što stvaraje joj vobraz čullivaj dabradziejki, kidajecca vyratoŭvać svaju haspadyniu. Čamu? Nu tamu što hrošy nie pachnuć. Tolki što płakała nad padstupnym zvalnieńniem, a voś užo ŭ «Podyumie» i pryhladaje sabie śviežaadramantavanuju kvateru ŭ histaryčnym budynku ŭ prestyžnym, elitnym i darahim rajonie Bruklina, znachodziačy zaadno sabie i mužyka. Nu prosta, blacha, sacyjalnaja drama!
Emili (Emili Błant), hałoŭnaja antahanistka filma, vyklikaje simpatyju na hetym fonie, bo jana žadaje skinuć staruju suku i zaniać jaje miesca. Tolki praz Saks joj heta nie ŭdajecca. Prystli ŭ tvar havoryć Emili, što taja razumnaja i pryhožaja, ale nie zdolnaja kiravać «Podyumam». Dziŭna, što nie dadała, što ŭ ich statut «napisany nie pad ženščynu» — było b vielmi arhanična.
Nijakaha asabistaha raźvićcia ŭ Prystli za dva filmy nie adbyvajecca, u filmie niama nijakaha sacyjalnaha pasyłu, akramia takoha: nie idzi suprać ułady bahatych — i budzieš uznaharodžany. Jak i ŭ pieršym filmie, Miranda Prystli tolki adorvaje Saks uśmieškaj i kamplimientami za vyratavańnie svajoj tyraničnaj ułady. Niejki pierafraz usim nam viadomaj historyi apošnich hadoŭ.
Na praciahu ŭsiaho filma nie pakidała dumka, što adziny finał, jaki ja chaču bačyć u im — heta scena z pažaram u teatry ź filma «Biassłaŭnyja vyradki». Bo hety film pra parazitaŭ, jakija prysmaktalisia da cieła hramadstva, i inakš ich nie vytravić. Dla tych, chto choča palavieć za dźvie hadziny — rekamienduju!
(A voś saŭndtreki ŭ filmie kłasnyja.)
Kamientary