Hančaryk na kirmašy

 Hančaryk na kirmašy

Učora na Kastryčnickaj płoščy Miensku, pasiarod tradycyjna-niečakanaha “vosieńskaha kirmašu”, adbyłasia sustreča Ŭładzimiera Hančaryka z vybarščykami.

Ludziej, siarod jakich była značnaja kolkaść rabočaj klasy, sabrałasia tysiačy sa try. Nad imi hojdalisia bieł-čyrvona-biełyja ściahi, sinija ściahi prafsajuzaŭ, a zubroŭskija charuhvy miła susiedzili z čyrvonymi savieckimi.

Jak tolki Hančaryk pad uchvalnyja vokličy natoŭpu ŭskočyŭ na impravizavanuju trybunu, raspahodziłasia. Zabiahajučy napierad, skažam, što praz paŭtary hadziny, kali Hančaryk syšoŭ, sonca taksama schavałasia za chmary.

Raspačaŭ sustreču Alaksandar Dabravolski. Jon raspavioŭ pra adzinaha kandydata i patrebu źjaŭleńnia na vybarčych učastkach 9 vieraśnia. Potym vystupiŭ sam Hančaryk, jakoha vitali burnymi avacyjami. Skazaŭšy kolki słovaŭ pa-biełarusku, źbiŭsia na rasiejščynu. Tezysy viadomyja: volnaja i kvitniejučaja Biełaruś, ščaślivaja śvietłaja budučynia. Budzie prafesijnaje vojska, milicyja nia budzie takoj vielizarnaj, naturalna, nia budzie nijakich eskadronaŭ śmierci. Pracoŭnyja miescy nia buduć skaračacca, kałhasy — razhaniacca, budzie ŭ miežach dazvolenaha pryvatnaja ŭłasnaść na ziamlu. Paabiacaŭ roskvit nacyjanalnaj kultury i viartańnie stračanych układaŭ, kali nie hrašyma, dyk tavarami. Paabiacaŭ taksama padtrymlivać sport, nie budavać ladovych pałacaŭ, zajaviŭšy: “Ja na łyžach pa asfalcie biehać nia budu”.

Ludzi ŭ pytańniach niepakoilisia nakont mahčymych falsyfikacyjaŭ u časie daterminovaha hałasavańnia. Pryjšła cydułka i nastupnaha źmiestu: “U Vałožynskim rajonie kałhaśnikaŭ sabrali łukašenkaŭskija ahitatary i zajavili, što kali ludzi nie prahałasujuć za dziejučaha prezydenta, to karovy nie atrymajuć siena. Adna 78-hadovaja babula słušna zaŭvažyła: “Chaj maja karova lepš zdochnie, čym budzie jeści łukašenskaje siena”.

Vystupili Čyhir, Palevikova, Lavonaŭ. Kazłoŭski skazaŭ, što jaho ździviła źjaŭleńnie ŭ televizary Łukašenki ŭ hieneralskaj formie. Viačorka raspavioŭ pra pazaŭčorašni futboł i źbićcio junakoŭ ź bieł-čyrvona-biełymi ściahami. “Heta nie biełarusy prapuścili dva miačy, a Łukašenka, — abviaściŭ Chaščavacki, — a treci hoł my z Uładzimieram Ivanavičam zabjem 9 vieraśnia, i adyhrać toj miač Ryhoravič užo nia zdoleje”. Pa-chvacku vystupiŭ Niaklajeŭ: pryznaŭsia, što heta jon, zadoŭha da źjaŭleńnia Łukašenki, napisaŭ vieršyk “Staju na asfalcie Ŭ łyžy abuty: Ci łyžy nia jeduć, Ci ja valtanuty”. Siarhiej Kalakin zaklikaŭ usich biełarusaŭ źjadnacca — nacyjanalistaŭ z kamunistami, pensijaneraŭ z maładymi — u imia samazachavańnia nacyi. “Praź piać hod my budziem u dva razy biadniejšyja, kali ciapierašniaja ŭłada zachavajecca”, — zaznačyŭ.

Z asablivaj uvahaj vysłuchali prysutnyja paviedamleńnie roznych vystupoŭcaŭ pra toje, što MAZ patrochu pačali pradavać Rasiei. Hančaryk padkreśliŭ, što za Łukašenkam padobny los čakaje ŭsiu biełaruskuju pramysłovaść, bo sam Łukašenka nia daść rady haspadarcy.

Brakavała haračaha Sieviarynca, ale jahony ściah padchapiŭ Dabravolski, što zyčna zavodziŭ publiku. Nad płoščaj niesłasia: “Hančaryk” i “Žyvie Biełaruś”. Taki b hołas dy ŭ subotu na stadyjonie!

Labiedźka raspavioŭ pra vystup Łukašenki pierad veteranami, dzie toj, pakłaŭšy ruku na serca, praniknionym hołasam kazaŭ: “Ja vas panimaju, bo moj baćka zahinuŭ na froncie”.

Źmicier Bartosik vykanaŭ svaje šlahiery “Pra arhaničnyja ŭhnajeńni” i “Handuraski seryjał”. Pa vystupie Lavonava na scenu vyjšli dźvie dziaŭčyny (duet “Žanet”) i praśpiavali dźvie pieśni pa-rasiejsku. Narod pačaŭ pacichu razychodzicca.

Dziaŭčaty zaklikali moładź źjavicca na vybary mienavita 9 vieraśnia. Heta słušny zaklik, bo kiraŭnictva BDU i inšyja rektary robiać usio mažlivaje, kab vypierci studentaŭ u hety dzień z horadu. 7—8 vieraśnia zaniatki musiać być admienienyja, mažliva, začyniacca na ramont i internaty. Dekanam dadzienaje ŭkazańnie, kab 70% studentaŭ prahałasavała daterminova.

Vystupoŭcy na praciahu ŭsioj imprezy padkreślivali, što hałasavać treba tolki 9 vieraśnia, inakš truba. Jany ž zaklikali sabracca ŭviečary ŭ niadzielu na Kastryčnickaj płoščy (Labiedźka nazvaŭ dakładny čas — 20.05), kab razam dačakać vynikaŭ, jakija abvieścić Centravybarkam.

Edvard Ludovič