U Kobrynie tata pasadziŭ 12‑hadovuju dačku nie ŭ tuju maršrutku, a kiroŭca chacieŭ vysadzić jaje ŭ čužym horadzie

12‑hadovaja dziaŭčynka ŭ Kobrynie praz pamyłku baćki sieła nie ŭ tuju maršrutku. Pra toje, što jedzie zusim nie tudy, dzicia zrazumieła tolki pa darozie. Pra hety vypadak u Threads raspaviała adna z pasažyrak, jakaja zastupiłasia za dziaŭčynku i nie dazvoliła kiroŭcu kinuć jaje adnu.

Žančyna jechała maršrutam Brest — Hrodna. U Kobrynie pobač ź joj sieła dziaŭčynka-padletak. Spačatku ničoha nie vyklikała padazreńniaŭ, ale praź niekatory čas žančyna zaŭvažyła, što dzicia ŭsio bolš zaniepakojena hladzić u kartu na telefonie.

«Jedziem dalej. Ja adnym vokam hladžu — jana ŭvieś čas u telefonie karty razhladaje, i vočy ŭsio bolš i bolš spałochanyja».

Kali maršrutka ŭžo nabližałasia da Pružan, dziaŭčynka narešcie spytała: «A my ž u Brest jedziem?»

Spačatku pasažyrka navat padumała, što heta žart. Ale vyśvietliłasia, što dziaŭčyncy sapraŭdy treba było ŭ Brest. U Kobrynie jaje pasadziŭ u maršrutku baćka — i, vidać, nie byŭ nie nadta pilnym nakont taho, kudy mienavita jana jedzie. «I tut akazvajecca, što joj realna treba ŭ Brest i jaje na hetuju maršrutku tata!!! Tata bł** pasadziŭ! S*ka, darosły čałaviek nie zmoh bł** dzicia pasadzić u patrebnuju maršrutku!»

Na samoj maršrutcy, jak adznačyła aŭtarka dopisu, kirunak Hrodna byŭ paznačany bujnymi litarami.

Dziaŭčynka ledź nie raspłakałasia. Jana chacieła vyjści z maršrutki, ale pasažyrka pierakanała jaje nie rabić hetaha i spačatku vyrašyć, što rabić dalej.

Pra situacyju paviedamili kiroŭcu. I jaho pieršaja reakcyja, pavodle raskazu žančyny, była prostaj: «Nu, vychodź, značyć».

Heta asabliva aburyła pasažyrku. 12‑hadovamu dziciaci prapanoŭvali zastacca ŭ nieznajomym horadzie. «Joj 12! Pałova dziasiataj dzicia ŭ nieznajomym horadzie!» — aburyłasia žančyna.

Na ździŭleńnie kiroŭcy, nie vieźci ž jamu dziaŭčynku ažno ŭ Hrodna, pasažyrka adkazała jašče bolš rašuča: «Treba budzie — pavieziacie».

U vyniku pad ciskam kiroŭca pajšoŭ u dyśpietčarskuju vyśviatlać, jak možna vyrašyć situacyju. Dziaŭčynka zdoleła dazvanicca baćku, i toj vyjechaŭ pa jaje ŭ Pružany. Pakul jon dabiraŭsia, dzicia zastałosia pad nahladam supracoŭnicy aŭtavakzała.

Pasažyrka taksama ŭziała numar dziaŭčynki i paprasiła paviedamić joj, kali baćka zabiare dzicia.

U kamientarach historyja vyklikała vialikaje abmierkavańnie. Adny chvalili žančynu, jakaja nie zastałasia abyjakavaj, inšyja aburalisia pavodzinami baćki i kiroŭcy. 

Sama aŭtarka historyi na pachvału adreahavała słovami: «Mnie zdajecca, ni adzin narmalny čałaviek nie prajšoŭ by mima».

• 12
• 0
• 0
• 2
• 1
• 0
• 1
• 1