Станцыю метро на праспекце Пераможцаў перадумалі будаваць?

Задаўся пытаннем, як зрабіць у Беларусі ўстойлівую дэмакратыю, бо ў нас не толькі багаты досвед дыктатур, але і Расія побач, якая толькі і чакае магчымасці прывесці да ўлады свайго чалавека, а потым зрабіць так, каб гэты чалавек гэтую ўладу не аддаў.

Найперш трэба прыняць жорсткую Канстытуцыю. Як правіла, у краінах з жорсткай Канстытуцыяй дэмакратыя больш устойлівая. Напрыклад, у Балгарыі, каб змяніць Канстытуцыю, патрэбна падтрымка ¾ парламенту на трох паслядоўных галасаваннях у розныя дні. Вось такі фармат варта рэалізаваць і ў Беларусі.

Другі пункт — гэта парламент. Можна пераняць ірландскую выбарчую сістэму. Члены Палаты прадстаўнікоў выбіраюцца па сістэме адзінага перадавальнага голасу (АПГ) у 39 выбарчых акругах з 3—5 мандатамі ў кожнай.

Сістэма адзінага перадавальнага голасу (АПГ; англ. **single transferable vote, STV**) — гэта выбарчая сістэма, якая дасягае прапарцыйнага прадстаўніцтва без выкарыстання партыйных спісаў.

Выбаршчык атрымлівае спіс кандыдатаў у шматмандатнай акрузе і павінен расставіць іх па парадку пераваг. Пераможцы вызначаюцца такім метадам падліку, які ўлічвае гэтыя перавагі і забяспечвае выбар тых, хто атрымае (з улікам перадачы галасоў) больш за вызначаную квоту.

Гэтая сістэма часта выкарыстоўваецца ў англамоўных краінах: на выбарах у Аўстраліі, Вялікабрытаніі, Індыі, Ірландыі, Мальце.

Выбаршчыкі запаўняюць бюлетэнь, указваючы лічбы 1, 2, 3 і далей у парадку пераваг. Пасля закрыцця выбарчых участкаў урны дастаўляюцца ў цэнтр падліку галасоў, і наступнай раніцай пачынаецца падлік. Выбаршчык можа адзначыць колькі заўгодна кандыдатаў. Кожны бюлетэнь першапачаткова залічваецца ў карысць кандыдата першай перавагі, але падчас наступных этапаў падліку можа перадавацца іншаму кандыдату, калі першы ўжо абраны ці выключаны.

Выбары ў парламент трэба праводзіць не за адзін дзень, а паступова — як у Сенат ЗША. Спачатку пераабіраецца 1/3 парламенту, праз два гады — яшчэ 1/3, і потым — апошняя траціна. Гэта неабходна для таго, каб, калі деструктыўныя сілы (накшталт "Альтэрнатывы для Германіі") пачнуць набіраць папулярнасць, яны не змаглі адразу выйграць выбары, а класічныя дэмакратычныя сілы змаглі адаптаваць свае праграмы пад запыты грамадства.

Прэзідэнт прызначаецца парламентам і прадстаўляе на зацвярджэнне парламенту членаў ураду.

Замцаваць у Выбарчым кодэксе забарону на ўдзел у выбарчых камісіях для бюджэтнікаў (тых, хто атрымлівае заробак з бюджэту). Напрыклад, фармаваць выбаркамы, як прысяжных у ЗША: грамадзянін выпадковым чынам выбіраецца ў склад камісіі, яму даецца аплачваны адпачынак на час выканання абавязкаў члена выбарчай камісіі, пасля выбараў ён вяртаецца на асноўную працу.

Таксама канстытуцыйна забараніць дзяржаве валодаць СМІ або дзяржаўнымі кампаніямі.

Фінансаванне кандыдатаў у парламент павінна адбывацца за кошт падаткаў. Падаткаплацельшчык можа накіраваць пэўны працэнт сваіх абавязковых падаткаў канкрэтнаму кандыдату ў Сойм.

На мой погляд, гэта і будзе ўстойлівая дэмакратыя, улічваючы, што мы знаходзімся ў зоне рызыкі.

Вось і весь адказ

Кашмар, не, пешшу там хвілін 10 - гэта маладым людзям, а старым - з паўгадзіны ісьці павольна. Да таго ж, у Менску адлегласьць паміж станцыямі мэтро складае 800-1200 мэтраў, а ад станцыі Няміга да плянаванае Прафсаюзнае - ажно 1350 мэтраў. Паводле вашае лёгікі, на праспэкце Незалежнасьці, напрыклад, паміж любымі станцыямі сіняе лініі можна за 5 хвілін прайсьціся.