Пазняк назваў Машэрава найбольшым злом у гісторыі Беларусі, калі не лічыць Лукашэнку
Пра гэта гаворыцца ў кнізе пра ветэрана беларускага нацыянальнага руху «Стаць у праломе мура», напісанай Змітром Гурневічам і Паўлам Мажэйкам, піша «Белсат».
Для Зянона Пазняка Машэраў, які кіраваў БССР з 1965 па 1980 гады, — гэта «ці не найбольшы пасля Лукашэнкі злачынца перад беларускай нацыяй». Сёння выбудоўваецца яго міф як палітыка, які вельмі шмат дамогся для БССР, але ўсе яго дасягненні — вынік руплівай дзейнасці яго папярэдніка Кірыла Мазурава.
«Пятро Машэраў для мяне і нашага беларускага асяроддзя — гэта чалавек, які зрабіў шмат зла ў беларускай гісторыі: знішчыў беларускую школу, вёску, Палессе, растаптаў культуру, разбурыў меліярацыяй водную прыроду», — кажа ён.
А вось адна з найбольш выбітных постацяў — Кастусь Каліноўскі.
«Людзі ахвярныя зрабілі шмат для будучыні Беларусі. Такім быў Каліноўскі і каліноўцы. І вось з’яўляюцца людзі, разумныя, гісторыкі, навукоўцы, але ў іх думанне пабудавана на рацыянальных, прагматычных паняццях. Яны нібы знаходзяцца ў гарызантальнай плоскасці. У той час, калі варта ўзняцца на неба і з вышыні нябёс паглядзець, што адбывалася, які быў дух у людзей, чаму яны ахвяраваліся, чаму ішлі на смерць. Тут жа не толькі статыстыка. Так і з Каліноўскім», — кажа Зянон Пазняк.
Каментары
Менавіта тады ўбівалася ўстаноўка "беларуская мова - калгаснік", язык - адукаваны
Ён кіраваў БССР як элементам СССР, а не самастойнай краінай. Так, развівалася прамысловасць, але ўсе гэтыя прадпрыемствы апынуліся нежыццяздольнымі без савецкай эканомікі.
Для параўнання ў палякаў 80ыя гэта застою і стагнацыі, таму ў 90х яны былі гатовы да рызыкоўных рэформ і дэсаветызацыі. У нас наадварот для многіх 80х асацыяваліся з розквітам і перспектывай
Гэта сыграла дрэнную ролю ў доўгатэрміновай перспектыве пасля развалу СССР, у людзей было адчуванне, што суверынітэт гэта цяжка, вось быць рэгіёнам СССР/РФ - выгадна. І гэтыя настроі ва многам і прывязі да катастрофы 1994 году.
ПС: Дарэчы, Бабырыка ва многам такжа на Беларусь глядзіць - гатоўнасць адмовіцца ад мовы, гісторыі, суверынітэту, калі гэта будзе выгадна, не думаючы пра доўгатэрміновыя наступствы