Вось ужо 17‑ы год — з верасня 2009‑га — мы гаворым пра тое, што ў Мінску ёсць галоўны роварны маршрут, Галоўная мінская веладарожка, якая цягнецца ўздоўж берага Свіслачы ад мікрараёна Лебядзіны да Чыжоўскага вадасховішча, — прыгожая, маляўнічая, што ўражвае ўяўленне, але ўжо прывычная. Разам з тым у сталіцы ёсць маршрут, які нічым не саступае па прыгажосці, а ў нечым і пераўзыходзіць — уздоўж Сляпянскай воднай сістэмы, ад Цнянскага вадасховішча да таго ж Чыжоўскага. Ён шмат гадоў не атрымліваў той увагі, якой заслугоўвае, але вось на нашых вачах сітуацыя змяняецца. І горад блізкі да таго, каб атрымаць другую галоўную веладарожку, — гэта вельмі важны крок, піша «Анлайнер».
Геаграфія маршрутаў
Мінск перасякаюць дзве водныя артэрыі: гэта Свіслач, якая нясе свае воды праз Заслаўскае вадасховішча — Мінскае мора, і Сляпянская водная сістэма, пачатак якой у межах сталіцы мы будзем браць ад Цнянскага вадасховішча. Абедзве артэрыі ўпадаюць у Чыжоўскае вадасховішча на паўднёвым усходзе Мінска, гэта значыць прашываюць горад практычна наскрозь. Выдатная ідэя — выкарыстоўваць іх і ў якасці накіроўваючых для роварных і пешаходных маршрутаў.
Галоўная мінская веладарожка, адкрытая ў 2009 годзе, па-ранейшаму ў парадку, хоць узрост ёй ужо даецца ў знакі. Тым не менш, гэта ўсё яшчэ найлепшы напрамак для таго, каб зладзіць доўгія гарадскія катанні па сапраўды маляўнічых месцах, якімі багатыя берагі Свіслачы.
Самай лагічнай і натуральнай альтэрнатывай гэтаму маршруту павінен стаць маршрут уздоўж Сляпянскай воднай сістэмы. Прычым маршрут гэты, які аб'ядноўвае цэлы шэраг гарадскіх паркаў, прыродных і рэкрэацыйных зон, з'явіўся куды раней, яшчэ паўстагоддзя таму, але, па-першае, ніколі не быў уладкаваны для роварнага руху, а па-другое, не атрымліваў дастатковай увагі. Цяпер усё мяняецца.
Многія мінчукі ўжо заўважылі, што ў парках уздоўж Сляпянскай воднай сістэмы ў гэтым годзе пачалося будаўніцтва. Працуюць людзі, працуе тэхніка: пашыраюць кірункі, укладваюць бардзюры, тратуарную плітку, рыхтуюць аснову для ўладкавання веладарожкі. І паколькі ўсё гэта адбываецца не ў асобна ўзятай лакацыі, а на доўгім участку адразу ў чатырох раёнах горада, становіцца зразумела, што надыходзіць нешта маштабнае.
— Уладкаванне канала Сляпянскай воднай сістэмы вядзецца адразу ў Партызанскім, Заводскім, Ленінскім і Першамайскім раёнах Мінска, — расказвае галоўны інжынер дзяржаўнага прадпрыемства «Гардарбуд» Раман Герасімаў. — Пачалі ў сакавіку, скончым да канца гэтага года.
— Гэта значыць, у 2027‑м ужо можна будзе праехацца па новым веламаршруце?
— Абсалютна дакладна.
Што гэта за маршрут? Веладарожка працягласцю амаль 17 км праз цудоўныя сталічныя паркі ўздоўж воднай роўнядзі канала. Шырыня палатна — 2,5 метра, гэта значыць дзве паласы, як і на Галоўнай мінскай веладарожцы. Пакрыццё — асфальтабетон, што важна для раварыстаў. Паралельна ўладкоўваюцца тратуары, укладваецца плітка.
— Там, дзе магчыма было пашырыць дарогу да неабходнай шырыні, тратуар укладваецца побач з веладарожкай. На некаторых участках шырыні для гэтага недастаткова (усё-такі мы беражом наяўныя ў парках зялёныя насаджэнні), таму тратуар і веладарожка размыкаюцца і ідуць на выдаленні адзін ад аднаго. Ёсць участак зусім вузкі, і ў планах было нават развесці тратуар і веладарожку па розныя бакі канала, але потым мы прыйшлі да высновы, што гэта створыць нязручнасці, блытаніну ў руху, і ад гэтай ідэі адмовіліся — знойдзем магчымасць размясціць усё разам, — кажа Раман Герасімаў.
Уздоўж маршруту будуць уладкаваныя пляцоўкі для адпачынку з лавамі і навесамі, будзе і асвятленне ў начны час.
Стары новы маршрут
Будаўніцтва вядзецца ў чатыры чаргі, але гэта хутчэй спецыяльны тэрмін. Нам жа трэба разумець, што работы вядуцца на чатырох участках, прычым могуць весціся як паслядоўна, так і паралельна. У прыватнасці, калі мы фатаграфавалі гэтыя месцы, паўсюль было відавочна, што актыўны этап будаўніцтва ў самым разгары.
Першая чарга і першы ўчастак, калі ісці з поўначы на поўдзень, — гэта адрэзак ад вуліцы Карбышава да вуліцы Францыска Скарыны працягласцю 4,3 км праз Полацкі парк, участак каля спарткомплексу «Алімпійскі» («Працоўныя рэзервы») і мікрараён Усход-1. Найпрыгажэйшыя месцы на паўночным захадзе сталіцы! Чаго варты хоць бы ўражлівы каскад у Полацкім парку, недалёка ад трамвайнага кальца, дэкаратыўныя басейны і фантаны ў тым жа парку або плаціна ў раёне гатэля «Агат», па якой можна праехаць, схаваўшыся за заслонай вадаспаду, шум якога адсякае ўсе іншыя гукі вялікага горада.
Гэты маршрут і раней актыўна выкарыстоўваўся як для роварных, так і для пешых прагулак, але пешшу па буйных тратуарных плітах перасоўвацца было прасцей, а вось веладарожкі не было — цяпер будзе.
Другая чарга — участак ад вуліцы Францыска Скарыны за Нацыянальнай бібліятэкай і паркам Пісьменнікаў, праз вуліцу Парніковую, затым праз Філімонава ўздоўж мяжы Батанічнага саду да вуліцы Сталетава. І потым яшчэ невялікі адрэзак у парку імя Аляксандра Герасіменкі ад вуліцы Даўгабродскай да завулка Казлова. Усяго — 4,55 км.
Гэты другі ўчастак будаўніцтва, з як бы паркам, размешчаным ля Вялікай Сляпні, — магчыма, адзін з самых недаацэненых ва ўсім горадзе і на ўсім адрэзку Сляпянскай воднай сістэмы. Прасторны, светлы, ён пры гэтым ніколі не бывае занадта шумным і перагружаным. Праехаць тут або прагуляцца пешшу, спыніцца каля яшчэ аднаго вадаспаду і адчуць утульнасць у баку ад шумных дарог — дзеля гэтага і адпраўляюцца ў такія міні-падарожжы.
Трэцяя чарга будаўніцтва — участак ад вуліцы Ванеева да вуліцы Малініна працягласцю амаль 3 км, праз парк імя Чынгіза Айтматава і парк Сямейных Дрэў. Там і раней было нядрэнна, але ехаць даводзілася па грунтоўцы, якую не рабілі лепшай перыядычныя дажджы. А самае галоўнае, усё здавалася трошкі дзікаватым, не ішло ў параўнанне з той жа Галоўнай веладарожкай, якая так ці інакш стала мерай уладкаванасці роварнай інфраструктуры сталіцы.
Нарэшце, чацвёртая чарга праходзіць амаль там жа, ад вуліцы Клумава да вуліцы Малініна, але па іншым, правым беразе, і ахоплівае большы адрэзак канала, уключаючы Антонаўскі парк і сквер імя Амара Хаяма па абодва бакі ад вуліцы Ванеева. Працягласць адрэзка — 5 км.
Нюансы
Першае, пра што трэба сказаць, — маршрут уздоўж канала Сляпянскай воднай сістэмы не будзе магістральным, як той галоўны, з Лебядзінага да Чыжоўскага вадасховішча. Гэта значыць гэта не адзіная і амаль бесперапынная веладарожка, а хутчэй некалькі добра ўладкаваных веладарожак, злучаных тымі вулічнымі роварна-пешаходнымі сувязямі, якія ўжо існуюць або якія ўдасканаляць.
Ну, да прыкладу, звязка паміж першай і другой чэргамі — гэта ўчастак у раёне развязкі праспекта Незалежнасці і вуліцы Філімонава, а таксама тэрыторыя каля Нацыянальнай бібліятэкі, уключаючы парк Пісьменнікаў. Фармальна веламагістралі там пакуль не будзе, але наўрад ці гэта стане такой ужо праблемай. Ёсць два варыянты:
- падняцца ад прыгожага вадасховішча па ўжо наяўнай веладарожцы на праспект, праехаць 300 метраў да бліжэйшага наземнага пешаходнага пераходу (дзякуй Богу, на ім можна не спешвацца), а затым ужо міма бібліятэкі праз пешаходны мост памчаць да вуліцы Францыска Скарыны;
- ад вадасховішча пераехаць на іншы бок вуліцы Філімонава, пад пуцеправодам перасячы праспект Незалежнасці і зноў пераехаць на іншы бок вуліцы Філімонава, каб праехаць міма парка Пісьменнікаў да вуліцы Францыска Скарыны і затым працягваць рух па веламаршруце.
— Інакш не зробіш — гарадская забудова, — тлумачыць Раман Герасімаў. — Але рух для раварыстаў усё роўна будзе камфортным, бо дзесьці ў добрым стане засталіся наяўыя сувязі, а дзе не — іх прывядуць да ладу.
Іншая справа — чыгунка недалёка ад завулка Казлова, на мяжы другой і трэцяй чаргі будаўніцтва. Прыкладна на палове маршруту ад Цнянкі да Чыжоўкі мы аказваемся ў тупіку. Каб гэтага не здарылася, за паркам імя Аляксандра Герасіменкі трэба планаваць аб'язны кручок. Цалкам можна падацца на вуліцу Даўгабродскую, якая па пуцеправодзе правядзе над чыгункай, а затым павярнуць, не даязджаючы Палаца культуры МТЗ, на вуліцу Клумава і па ёй даехаць да Антонаўскага парка, працягнуўшы рух па вялікім маршруце.
Яшчэ адзін момант — участкі ўздоўж канала Сляпянскай воднай сістэмы, якія засталіся пакуль без увагі. Скажам, вакол Цнянскага вадасховішча можна камфортна праехаць на ровары, але да Полацкага парка, дзе пачнецца ўладкаваная веладарожка, давядзецца прабірацца па тратуарах уздоўж вуліцы Гамарніка, што не так зручна. А веладарожку там пакуль пракладаць не плануюць.
Так што так, фармальна — не магістраль, але такія змычкі не створаць вялікай праблемы. Вядома, пры ўмове, што ўсё будзе арганізавана так, каб мінімізаваць цяжкасці для раварыстаў, уключаючы магчымасць не спешвацца там і тут. І яшчэ адзін важны момант: гарадскія маршруты не трэба расцэньваць як спартыўныя, на такіх дарожках нельга ехаць на хуткасць. Паблізу заўсёды дзеці, мамы з каляскамі, хтосьці гуляе па парку і пайшоў не там або выгульвае хатняга гадаванца, і той імкнецца кінуцца куды не трэба, а ланцужок нацягнуты. Таму і новы маршрут, і Галоўная веладарожка — яны пра пакатацца, не пра паганяцца.
Задатак на будучыню
І ўсё-такі ўладкаванне роварнага маршруту ўздоўж канала Сляпянскай воднай сістэмы — знакавая падзея для Мінска роварнага, найлепшая навіна за гады, якія прайшлі з моманту адкрыцця Галоўнай мінскай веладарожкі. І не толькі таму, што атрымліваецца яшчэ адзін цудоўны маршрут. Атрымліваецца задатак на будучыню для развіцця сеткі вялікіх веламаршрутаў, якія перасякаюць горад.
Пафантазіруем: усяго два кіламетры ўздоўж вуліцы Малініна ад таго месца, дзе новы веламаршрут падыходзіць да Чыжоўскага вадасховішча, — і мы дастаём да кальца Галоўнай веладарожкі ў раёне вуліцы Дворышчы. Два веламаршруты, якія злучаюць велізарныя часткі горада, могуць быць аб'яднаныя. Гэта можна зрабіць і раней, калі ўладкаваць каля кіламетра дарогі па вуліцы Ванеева да вуліцы Дзянісаўскай. Ці ўзяць паўночную частку горада паміж Цнянкай і Драздамі, якая забудоўваецца і будзе забудоўвацца, — там таксама патрэбныя будуць свае веладарожкі, якія цалкам змогуць злучыць наяўныя маршруты.
Вымалёўваюцца лініі ўжо дзвюх галоўных роварных артэрый горада, вакол якіх можа будавацца шырокая сетка. Яе развіццё прывядзе да таго, што ровары, як і сродкі персанальнай мабільнасці, стануць часцей выкарыстоўваць не для забавы, а як паўнавартасны транспарт прынамсі ў цёплае паўгоддзе, што, у сваю чаргу, дапаможа знізіць нагрузку на аўтадарожную сетку сталіцы, да чаго імкнуцца многія прагрэсіўныя гарады.
Таму амаль 17 уладкаваных кіламетраў новых веладарожак уздоўж канала — гэта куды больш, чым можа здацца на першы погляд. Гэта вялікі адрэзак да яшчэ больш роварнага Мінска.
Цяпер чытаюць
Былы беларускі міліцыянер шукае «пародзістую прыгажуню». Называе сябе мільянерам, а сам судзіцца з былой жонкай за аліменты21
Каментары