U Rasii pieraźniali našaha «Buracina» — što vyjšła?

Historyja «Buracina» pačałasia zusim nie ŭ 1975-m, kali na «Biełaruśfilmie» źniali pra jaho viadomuju ŭsim stužku. Sam hety film źniaty pa apovieści pra Buracina ad savieckaha piśmieńnika Alaksieja Tałstoha, a Tałstoj pierapracavaŭ jašče bolš znakamituju kazku italjanca Karła Kałodzi «Pryhody Pinokia».

U hetaha siužeta dziasiatki ekranizacyj — stužki pra Pinokia stvarali navat zornyja halivudskija režysiory Robiert Ziemiekis i Bienisia del Tora. Ahulnaje ŭ ich adno: z draŭlanaha palena źjaviŭsia chłopčyk, i ciapier jon musić navučycca tamu, jak žyć u hetym śviecie. Kazka pra staleńnie, atrymlivajecca.

Hetym razam historyju Pinokia-Buracina ekranizavali ŭ styli live-action, to-bok spałučyli žyvych artystaŭ z hierojami, namalavanymi praz kampjutarnuju hrafiku. Malavali, viadoma, samoha Buracinu, a taksama bolš drobnych piersanažaŭ nakštałt prusakoŭ.

Ź ich, ułasna, i pačynajecca stužka, i vyhladaje heta dziŭna — vam moža padacca, što vy pierabłytali zału i pryjšli na inšy film. Try prusaki viarchom na butelcy płyvuć pa race, pakul nie traplajuć u vir. Vada prynosić butelku ź imi prosta ŭ ruki čaraŭnicy Tarciły, da jakoj u prusakoŭ jość spravy: im treba, kab taja padaryła im załaty klučyk. Jaho prusaki pieradaduć stalaru Karła, u jakoha doma jany žyvuć, kab toj vykanaŭ lubuju svaju maru.

Pavialičyć

Akazvajecca, što mara ŭ stalara — mieć syna. I klučyk nie padvodzić: u palena ŭsialajecca duša, i ŭsio, što treba zrabić Karła — vystruhać sabie z taho palena chłopčyka. 

Buracina ŭ kampjutarščykaŭ atrymaŭsia nie samy družalubny (dla stvareńnia jaho 3D-madeli adskanavali syna režysiora filma). Heta malusieńkaja draŭlanaja fihurka z vysokim hałaskom, takaja blednaja, što možna zbłytać z pryvidam. Tak i nie zdahadaješsia, čym taja lalka z tvaram niabožčyka moža padabacca ludziam, u čym tut pryvabnaść piersanaža, jakaja zrabiła savieckaje kino pra Buracina kultavym.

Za čas kino Buracina vypravicca ad taty ŭ volny śviet i pabačyć ludziej, jakija buduć sprabavać jaho vykarystać dla svaich metaŭ. Ale pry hetym buduć i tyja, chto prymie jaho bok i padtrymaje jaho.

Pavialičyć

Z usich śviatočnych prajektaŭ, jakija rasijanie pryvozili ŭ biełaruski prakat, «Buracina» — nie najhoršy varyjant. U filma niebłahija hrymiory i stylisty pa pryčoskach, dobra spracavali i dekaratary. Jość mocnyja akciory: naprykład, Artemona hraje Mark Ejdelštejn z askaranosnaj «Anory». 

Inšaja reč u tym, što im mała ŭdajecca pakazać siabie ŭ ramkach taho scenara. Centr hetaha «Buracina» — historyja samoha draŭlanaha chłopčyka i jaho taty. Buracina nie razumieje, ci lubić jaho Karła, i bolšuju častku filma razryvajecca pamiž nyćciom nakont taty i nyćciom nakont taho, što jon nie taki, jak inšyja dzieci. Mo heta zašmat dla dziciačaha kino?

Pavialičyć

Muzyka ŭ stužcy taksama jość. Heta chity z savieckaha «Buracina», pierapietyja nanava, i pierapietyja nievyrazna. Nievyraznaja i bolšaść siužetnych pavarotaŭ, i praz heta ŭ niejki momant hladzieć «Buracina» stanovicca prosta nudna.

Nudny dla darosłych, film, napeŭna, padasca dzieciam nadta zmročnym, nie ŭ apošniuju čarhu praź źniešnie dziŭnaha hałoŭnaha hieroja. Ale ŭ paraŭnańni ź inšymi rasijskimi kazkami «Buracina» choć niečym vyrazny. I kali dzicia vyniesie z prahladu, što navat draŭlanyja chłopčyki mohuć być žadanymi i lubimymi — značyć, niejki sens u hetaha filma byŭ.

• 1
• 5
• 7
• 9
• 3
• 0
• 0
• 0