«Tam, dzie mianie niama». U Vilni vyjšli ŭspaminy Haliny Vojcik
Vydaviectva «Skaryna» prezientavała «Vilenskuju sieryju».
Vydaviectva «Skaryna» zapačatkavała «Vilenskuju sieryju», u jakoj płanujecca vydavać tvory vilenskich biełaruskich aŭtaraŭ jak minułaha, tak i sučasnaści, piša «Novy čas».
Pieršaja kniha novaj sieryi — «Tam, dzie mianie niama» — uspaminy Haliny Vojcik (1927—2007), viadomaj vilenčanki, hiermanistki, pierakładčycy i hramadskaj dziajački.
Usio žyćcio hetaja pracavitaja daśledčyca rychtavała knihi i prahramy pra inšych biełarusaŭ Vilni i nie mieła času napisać svaju ŭłasnuju knihu. Ale jana pakinuła ŭspaminy, jakija drukavalisia ŭ hazietach «Ruń» i «Naša Niva».
Aŭtarka žadała pabačyć svaje ŭspaminy pad adnoj vokładkaj. Jaje mara ździejśniłasia tolki ciapier.
Zasłuha ŭ hetym piśmieńnika Aleha Minkina, jaki padrychtavaŭ rukapis. U vydaviectvie «Skaryna» rukapis byŭ dapracavany i dapoŭnieny frahmientami z uspaminaŭ Haliny Vojcik, zapisanych na radyjo Siarhiejem Dubaŭcom. Taksama da tekstu dałučyŭsia syn Haliny Vojcik Jarasłaŭ. Jon dapamoh i sa zdymkami piśmieńnicy. Akramia hetaha ŭ knihu ŭvajšli publikacyi H. Vojcik z roznych zbornikaŭ, pryśviečanych Vilni. Ustupnaje słova napisali Aleh Minkin i Ludvika Kardzis.
Takim čynam, «Vilenskaja sieryja» startuje z knihaj, jakaja achinie sučasnych biełarusak i biełarusaŭ Vilni hajučymi ŭspaminami, horkimi i śmiešnymi historyjami minułaha, pra jakoje mnohija zabylisia ci prosta nie viedali. Jak i «Vandroŭki pa Vilni» Lavona Łuckieviča, muža H. Vojcik, novaja kniha zaprašaje da vandrovak pa biełaruskich miaścinach Vilni, ź luboŭju apisanych piśmieńnicaj.
Drukavanaja kniha źjavicca ŭ prodažy naprykancy miesiaca, a elektronnuju možna čytać užo ciapier. Prezientacyi płanujucca ŭ Vilni i ŭ inšych miescach rehijona ŭletku.
Taksama ŭ «Vilenskaj sieryi» rychtujucca tvory Franciška Umiastoŭskaha, Kraŭcova Makara, Uładzisłava Paŭlukoŭskaha, Janki Bahdanoviča, Aleny Ceprynskaj dy inšych aŭtaraŭ, čyj los źviazany ź Vilniaj.
Ciapier čytajuć
Chto tyja dva piersanažy, jakija nie pili ŭ mižvajennaj Vilni, jak Zośku Vieras abudzili ad letarhii i ci praŭdzivaja bajka pra Karatkieviča i restaran11
Kamientary