Biełaruska ŭciakła ŭ ZŠA ad słužby ŭ Izraili — i ciapier siadzić u Minsku biez pašparta

Kali Nadziei było 17 hadoŭ, jana vyrašyła pajechać u ZŠA na vučobu. Kab aformić amierykanskuju vizu, dziaŭčyna vyjechała ŭ Izrail, ale ŭ vyniku ledź vybrałasia adtul.

Usio praz toje, što Nadzieja naradziłasia ŭ Izraili i, miarkujučy pa jaje raspoviedzie, atrymała pašpart hetaj krainy: 

«Pakolki ja naradziłasia ŭ Izraili, ja mušu adsłužyć u izrailskaj armii. Bolš za toje, ja chacieła hetaha i dumała, što heta kłasny dośvied, pakul nie vyrašyła jechać vučycca ŭ Amieryku i vydatkavać tyja hady na vučobu, a potym užo razabracca z armijaj».

Płan dziaŭčyny nie spracavaŭ. Kali Nadzieja pryjechała ŭ Izrail, jaje prymusili prachodzić vajskova-miedyčnuju kamisiju.

Dziaŭčyna ŭpeŭnivaje, što była zanadta maładaja, kab usio razumieć:

«Ja 17‑hadovaje dzicia. Zrazumieła, što ja nie mahła i dumać, jak prachodzić hety praces, chto tam uvohule słužyć u armii, bo ja amal usio žyćcio žyła i vučyłasia ŭ Minsku.

Kali ja tudy pryjechała, mnie skazali, što nie vypuściać, pakul nie vyrašu hetaje pytańnie i nie prajdu vajskova-miedyčnuju kamisiju. Ja ŭžo pastupiła ŭ kaledž, mianie ŭžo čakali, ja ŭžo była ŭ pracesie atrymańnia vizy».

U Nadziei syšło niekalki miesiacaŭ, kab vyrašyć pytańnie z armijaj — dziaŭčyna nie ŭdakładniaje, jak heta atrymałasia zrabić. Za 10 hadzin da vyletu ŭ ZŠA izrailskija ŭłady adpuścili jaje.

Nastupnyja paru hadoŭ Nadzieja vučyłasia ŭ ZŠA i zaadno zajmałasia karjeraj u šou-biznesie — naprykład, supracoŭničała z hrupaj Little Big. Letam 2025‑ha ŭ Nadziei zdarylisia prablemy z pracaj, i jana na miesiac pajechała ŭ Biełaruś adpačyć. A paśla ŭ dziaŭčyny byŭ zapłanavany tur z muzyčnaj hrupaj, i jana ŭziała akademičny adpačynak, kab pajechać u tur.

Toj tur, adnak, admianili. Nadzieja zastałasia i biez vučoby, i biez pracy, tolki z kvitkom u Hiermaniju, kuplenym dziela tura. Jana skarystałasia tym kvitkom, a potym viarnułasia ŭ Biełaruś.

«Ty pryjazdžaješ u Minsk i nie viedaješ, što tabie rabić dalej. Jak tabie viarnucca ŭ Amieryku tak, kab u ciabie byŭ stabilny zarobak, byli stypiendyi na vučobu, kab ty chacia b žyła la ŭniviersiteta?» — apisvaje Nadzieja svaje emocyi.

Druhuju pałovu 2025‑ha jana praviała ŭ Minsku. Treba było vyrašać prablemy ź izrailskaj armijaj, bo ŭ dziaŭčyny ŭžo zakančvaŭsia termin prydatnaści pašparta.

Nadzieja zapisałasia ŭ izrailskaje pasolstva, ale jaje vizity niekalki razoŭ pieranosili — spačatku na miesiac, potym i na daŭžejšy čas. A potym dziaŭčynu čakaŭ niepryjemny siurpryz:

«Kali ja pryjšła ŭ pasolstva ŭ Minsku, mnie skazali, što na mianie jość ban. Maŭlaŭ, vy nie vyrašyli pytańnie z armijaj, i ciapier my nie možam vam abnavić pašpart».

Nadziei dali dva varyjanty: abo pasprabavać damovicca z armijaj praz pasolstva, abo pajechać samoj u Izrail i vyrašyć usio na miescy. Pakul jana sprabuje skarystacca pieršym varyjantam i kaža, što adkazvajuć joj nie nadta aktyŭna. Paralelna jana šukaje infarmacyju pra inšyja ŭniviersitety.

Dziaŭčyna spadziajecca źjechać jak maha chutčej:

«Ščyra, ja navat praktyčna nie raźbirała čamadany. Uvieś čas, jak ja znachodžusia ŭ Minsku, u mianie tatalnaje adčuvańnie, što ja voś-voś źjedu, što ja źjedu siońnia ci zaŭtra. Nie chaču raźbirać čamadany, bo ja ž tut nienadoŭha. I z hetym adčuvańniem ja žyvu ŭžo hod».

• 1
• 1
• 27
• 30
• 1
• 2
• 0
• 0