«Бываюць нейкія супярэчнасці, часцей за ўсё па маёй віне: нешта не так сказала ці зрабіла».
Жонка Зянона Пазняка ўпершыню за многія гады дала вялікае інтэрв'ю. Яна расказала пра сумеснае жыццё з палітыкам, сваю падтрымку яго ў грамадска-палітычнай дзейнасці і пра тое, ці лёгка быць жонкай вядомага палітыка, піша «Свабода».
Галіна Пазняк па адукацыі настаўніца расейскай мовы. У 1980— 1990‑я гады працавала ў Менскім інстытуце педагогікі. Напрыканцы 80‑х яна далучылася да Беларускага народнага фронту і была абраная дэпутаткай Менгарсавету. Дзякуючы яе намаганням бел-чырвона-белы сцяг залунаў над дзяржаўнай установай у сталіцы — за два тыдні да таго, як ён стаў дзяржаўным.
У інтэрв'ю для ютуб-канала «Беларускі крок» Галіна Пазняк расказала, што да грамадска-палітычнай дзейнасці яе прыцягнуў удзел у акцыі «Дзяды» ў 1988 годзе, якую ладзіў яе будучы муж.
«У 1988 годзе мае сябры прапанавалі мне схадзіць на Маскоўскія могілкі, на першыя «Дзяды». Я ўбачыла людзей з кветкамі, якія прыйшлі адзначыць дзень памяці продкаў, і машыны міліцыі з усёй Беларусі. Да могілак трэба было ісці скрозь строй — гэта было страшна. Я бачыла, як з людзей здзекаваліся ні за што. Гэта перавярнула маю свядомасць».
Галіна Пазняк успамінае, што калі Беларускі народны фронт вылучаў дэпутатаў на выбары, яна ўдзельнічала ў адукацыйных канферэнцыях для сяброў руху. На адной з іх упершыню ўбачыла будучага мужа.
«Ён адразу мяне вельмі ўразіў сваёй палымянасцю, упэўненасцю і, скажу вобразна, скіраванасцю ў неба», — сказала Галіна.
У 1995 годзе яны з Зянонам Пазняком пабраліся шлюбам. На пытанне, ці цяжка быць жонкай палітыка, жанчына адказала:
«Быць жонкай Зянона Пазняка — гэта вялікае шчасце. Для мяне гэта гонар і вялікая адказнасць».
З 1996 году Пазнякі жывуць у эміграцыі, у Польшчы і ў ЗША. Галіна называе сваю ролю ў дзейнасці мужа тэхнічнай:
«Зянон шмат піша кніг і артыкулаў. За нашы гады эміграцыі ён напісаў і выдаў больш за 40 кніг. Я тэхнічна набіраю іх, вычытваю як мовазнаўца».
На пытанне пра канфлікты ў сям’і Галіна адказала:
«Канфліктаў у нас няма. Бываюць нейкія супярэчнасці, часцей за ўсё па маёй віне: нешта не так сказала ці зрабіла. Але сапраўдных канфліктаў няма, бо жывём адной марай, адным спадзяваннем, адной барацьбой».
На пытанне, чаму яе навучыў муж, яна адказала: «Усвядомлена любіць свой народ».
Галіна прывяла некалькі гісторый. Адна з іх — са студэнцкіх гадоў, калі выпадкова трапіла на вяселле ў беларускай вёсцы. Там ёй давялося начаваць у хаце, і гаспадыня паказала рушнікі, тканыя і вышываныя.
«Я была гэтым уражана і вельмі хваліла жанчыну за прыгожую працу. На раніцу яна падарыла мне адзін з рушнікоў. Гэта быў вялікі скарб, я спрабавала адмовіцца, але яна сказала: «У нас у вёсцы, калі госцю нешта спадабалася, трэба абавязкова падарыць — і робім гэта ад шчырага сэрца»».
Другая гісторыя з першых гадоў пасля эміграцыі, калі яна выкладала беларускую мову ў Варшаўскім універсітэце. Студэнтка-полька расказала, як жыла ў Беларусі і вывучала мясцовыя гаворкі. На вуліцы яе выпадкова сустрэла іншая жанчына і наступным разам запрасіла прыязджаць да яе: «Дзетка, прыязджай другі раз да мяне, а не да Ганны. У мяне хата цяплейшая. Ёсць кароўка, малако, масла, тваражок».
«Гэта ўразіла студэнтку, і яна сказала, што вельмі любіць Беларусь і беларусаў. Беларускі народ — добры і часам, можа, празмерна цярплівы да ворагаў. Я зразумела гэта ўсё дзякуючы Зянону, што наш народ вялікі — і гэта не толькі прыгожыя словы».
На пытанне пра параду беларусам Галіна Пазняк заклікала вяртаць беларускую мову:
«Калі пачынаўся Беларускі народны фронт, я была расейскамоўнай. Мы сустракаліся раз на тыдзень, абмяркоўвалі справы, стараліся гаварыць па-беларуску, але часам пераходзілі на расейскую. Усталявалі правіла: гадзіну гаворым толькі беларускія словы. Было цяжка, галава балела, але разумелі — без беларускай мовы мы расейцы. Трэба адраджаць сваю мову, бо без яе беларусы стануць расейцамі».
Каментары