На радзіме апошняга караля Рэчы Паспалітай прадаюць будынак былой плябаніі
У Камянецкім раёне выставілі на продаж незвычайны дом — былую плябанію, то-бок жыллё каталіцкага святара. Ён знаходзіцца ў вёсцы Воўчын і вылучаецца тым, што цалкам прыстасаваны для жыцця і не патрабуе капітальнага рамонту, хоць і каштуе даволі дорага, піша Times.by.
Пачатковая цана аб’екта — 1 мільён рублёў, што прыкладна адпавядае 340 тысячам даляраў. Гэта двухпавярховы цагляны дом плошчай 367 квадратных метраў з мансардай, падвалам і дзвюма ацяпляльнымі прыбудовамі. Разам з будынкам прадаецца і вялікі зямельны ўчастак плошчай 1,7 гектара.
Асноўная перавага дома — наяўнасць усіх неабходных камунікацый: электрычнасці, вады, каналізацыі, ацяплення і нават тэлефоннай сувязі.
Будынак стаіць у маляўнічым месцы — проста насупраць галоўнай славутасці Воўчына, касцёла Найсвяцейшай Тройцы. Гэты храм у стылі барока быў узведзены ў 1733 годзе, у савецкія часы занядбаны, а цалкам адноўлены ў 2020-м. Сам дом святара з’явіўся прыкладна на мяжы ХІХ—ХХ стагоддзяў.
Дом не мае статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці, таму будучы ўладальнік не будзе абмежаваны строгімі патрабаваннямі пры яго выкарыстанні.
Прадае аб’ект адкрытае акцыянернае таварыства «Белавежскі», вытворца мясной прадукцыі, які рэалізуе непатрэбную маёмасць праз таргі Дзяржкаммаёмасці. Аўкцыён запланаваны на 27 студзеня і адбудзецца ў Брэсце, калі знойдуцца ахвотныя набыць гэты рэдкі лот.
Воўчын, дарэчы, вядомы ў гісторыі як радзіма апошняга караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага: менавіта тут ён нарадзіўся 17 студзеня 1732 года. У 1938 годзе ягоны прах быў перанесены з санкт-пецярбургскай (тады гэты горад называўся Ленінград) базілікі Святой Кацярыны Александрыйскай ў пахавальню воўчынскага касцёла. Аказалася, што гэта не была добрая ідэя, бо ўжо праз год пачалася Другая сусветная вайна з прыходам савецкай улады. Пахаванне Панятоўскага было разрабаванае, а ў 1994 годзе тое, што ад яго засталося, было перанесена ў сабор святога Яна Хрысціцеля ў Варшаве.
Цяпер чытаюць
«Узнікаюць уяўленні, што палітвязні мусяць быць стойкімі, сабранымі, удзячнымі. А рэальнасць розная». Пагаварылі з людзьмі, якія водзяць дэпартаваных літаральна за руку66
Каментары