У Вялікабрытаніі знайшлі мужчыну з трыма пенісамі — і ён мог пра гэта не ведаць

Незвычайную знаходку зрабілі ў 2024 годзе ў адной з медыцынскіх устаноў Англіі, калі навукоўцы вывучалі цела чалавека, які завяшчаў яго навуцы. Падчас ускрыцця яны выявілі, што ў памерлага, акрамя асноўнага палавога органа, былі яшчэ два дадатковыя. Гаворка ідзе пра форму рэдкай прыроджанай анамаліі — паліфалію, калі ў чалавека развіваецца больш за адзін пеніс.

Паліфалія сустракаецца прыкладна ў аднаго з 5—6 мільёнаў нованароджаных. Аднак канкрэтна трыфалія — наяўнасць трох пенісаў — апісвалася ў навуковай літаратуры толькі аднойчы за больш як чатыры стагоддзі (з 1606 па 2023 год). У першым выпадку два дадатковыя органы былі размешчаныя звонку — у вобласці пахвіны і машонкі ў трохмесячнага немаўляці — і былі хірургічна выдаленыя без ускладненняў.

У брытанскім выпадку сітуацыя была іншай. Два дадатковыя пенісы знаходзіліся ўнутры машонкі і знешне ніяк сябе не выяўлялі. Вонкавыя палавыя органы мужчыны выглядалі звычайна. Менавіта таму даследчыкі лічаць, што ні сам чалавек, ні яго дактары, хутчэй за ўсё, не ведалі пра існаванне гэтай асаблівасці.

У артыкуле ў Journal of Medical Case, навукоўцы тлумачаць, што паліфалія фармуецца яшчэ ўнутры ўлоння. Падчас развіцця плоду гармон дыгідратэстастэрон (DHT) адыгрывае ключавую ролю ў фарміраванні прастаты і пеніса. У дадзеным выпадку, мяркуецца, адбылося патройнае развіццё так званага генітальнага бугарка — структуры, з якой фармуюцца знешнія палавыя органы. У выніку з’явіўся адзін асноўны пеніс і два меншыя «рэшткавыя» органы.

Паводле аўтараў даследавання, спачатку ўрэтра (мачавы канал) развівалася ў адным з дадатковых пенісаў. Але паколькі той не сфармаваўся поўнасцю, канал змяніў кірунак і канчаткова развіўся ў асноўным органе. Трэці ж пеніс стаў, фактычна, рэшткай патройнага генітальнага зачатка.

Павялічыць

Той факт, што дадатковыя органы былі схаваныя ў машонцы, прымушае даследчыкаў дапускаць: падобныя анамаліі могуць сустракацца часцей, чым лічыцца, але заставацца незаўважанымі.

Медыцына ведае і іншыя варыяцыі палавога развіцця. Напрыклад, інтэрсэкс-станы — калі чалавек нараджаецца з рэпрадуктыўнай або палавой анатоміяй, якая не ўпісваецца цалкам у катэгорыі «мужчынская» або «жаночая». Паводле ацэнак, інтэрсэкс-рысы маюць 1—2% людзей. Гэтыя выпадкі вывучаныя лепш, чым паліфалія, але ўсё яшчэ застаюцца недастаткова даследаванымі.

У мінулым у многіх краінах дзецям з інтэрсэкс-асаблівасцямі часта праводзілі хірургічныя аперацыі, каб прывесці анатомію да мужчынскай або жаночай мадэлі. Сёння падыход паступова змяняецца: калі няма прамых медыцынскіх паказанняў, усё часцей заклікаюць адкладаць такія ўмяшанні да таго моманту, калі чалавек зможа сам прыняць рашэнне.

У выпадку з 78‑гадовым брытанцам усе яго анатамічныя асаблівасці захаваліся да самай смерці. Паводле мясцовых правілаў, асабістыя звесткі пра донара не раскрываюцца. Вядома толькі, што яго рост складаў каля 183 сантыметраў і ён быў «сярэдне-буйнога» целаскладу.

Даследчыкі мяркуюць, што на працягу жыцця мужчына мог сутыкацца з пэўнымі ўскладненнямі, звязанымі з гэтай анамаліяй, — напрыклад, з інфекцыямі мачавых шляхоў, эрэктыльнай дысфункцыяй або праблемамі з фертыльнасцю. У справаздачы адзначаецца, што ён раней перанёс аперацыю з нагоды пахвіннай грыжы, якая магла патрабаваць устаноўкі катэтара.

З улікам асаблівасцяў яго анатоміі гэта магло быць складанай працэдурай і патэнцыйна стаць падставай для выяўлення анамаліі. Аднак калі нават дактары і заўважылі нешта незвычайнае, ніякіх хірургічных умяшанняў, звязаных з трыма пенісамі, праведзена не было.

Такім чынам, адзін з самых рэдкіх анатамічных феноменаў у гісторыі медыцыны заставаўся таямніцай на працягу ўсяго жыцця чалавека — і адкрыўся толькі пасля яго смерці.

• 5
• 0
• 0
• 0
• 2
• 1
• 0
• 0