Рыгор Полазаў гатовы паспрачацца са сцвярджэннем, што праца ў дзіцячым садку — справа жанчын.

У 2008 годзе ён прыйшоў у сад №4 Заслаўя простым выхавацелем, а сёння ўзначальвае дзіцячы сад №2 і паспяхова кіруе жаночым калектывам. «Прысталічча» пабывала ў гасцях у незвычайнага загадчыка.
Свайго «садкоўскага» досведу ў яго не было — ён выхоўваўся дома, а дзяцінства прайшло ў Казані. Пасля школы разам з сябрам вырашылі паступаць у БДПУ. Рыгор абраў спецыяльнасць педагога-псіхолага. Працоўны досвед пачаў набываць з 2008 года ў дзіцячым садзе №4 Заслаўя, дзе працаваў і выхавальнікам, і псіхолагам.

«Я доўга працаваў выхавальнікам, псіхолагам, але работа загадчыка… Гэта іншы свет. Я ведаў, як выхоўваць дзяцей, але як працуе «кухня», як пішуцца горы справаздач, як вырашаюцца гаспадарчыя пытанні — гэта велізарны новы пласт ведаў! Давялося вучыцца ўсяму і ва ўсіх. На шчасце, калектыў тут быў моцны, зладжаны, з вялікім стажам», — кажа ён.
Мужчына кажа, што самым складаным быў пераход ад дакументацыі выхавальніка, дзе 5—7 папер, да цэлага стосу дакументаў.
«Гэта каласальны аб’ём. Але калі ўнікаеш у кожную дробязь, у патрабаванні і нормы, разумееш: малыя — асаблівая катэгорыя, без маніторынгу і строгіх правілаў тут ніяк», — зазначае ён.

«Калі з’яўляецца вольная хвіліна, раніцай абавязкова праходжу па групах, вітаюся з дзецьмі, з супрацоўнікамі. Хлопчыкі расказваюць свае навіны», — кажа загадчык.
Нягледзячы на тое, што ён адзіны мужчына ў педагагічным калектыве, Рыгор Аляксандравіч не адчувае сябе «белай варонай». Наадварот, ён перакананы, што мужчынскі погляд у рабоце дзіцячага садка неабходны для гарманічнага развіцця дзяцей: «Гэта як тата ў сям’і — прыклад паводзін, так і ў садку патрэбны мужчына, асабліва для хлопчыкаў. Сённяшнія дзеці нічым не адрозніваюцца ад тых, хто даўно вырас і ўжо сам стаў бацькам. І тыя, і іншыя марылі і мараць пра прафесіі пажарнага, касманаўта або вайскоўца. Таму ў нас частыя госці — супрацоўнікі МНС, ДАІ».
Але важныя не толькі «мужчынскія» актыўнасці.
Загадчык лічыць, што аснова выхавання — гэта дабрыня і падтрымка: «Усім дзецям патрэбныя цяпло, абдымкі, эмацыйная абарона. Гэта не школа, а нешта сярэдняе паміж домам і навучальнай установай».
Каментары