Adchileny ad słužby Alaksandr Šramko namulaŭ carkoŭnym uładam jašče ŭ 2006-m: jeparchija apublikavała dakumienty

Minskaja jeparchija BPC vykłała na svaim sajcie vializny tekst-vypisku z unutranych dakumientaŭ, jakija datyčać asoby śviatara Alaksandra Šramko. 

Ajca Šramko na hod adchilili ad prava słužby, na dumku hramadstva, za vostryja dopisy pra noravy maskoŭskaha patryjarcha Kiryła padčas jahonaha vizitu ŭ Minsk. 

Vidać, kab pakazać, što dopis pra patryjarcha — heta nie katalizatar pakarańnia, a tolki apošniaja kropla, vystaŭlenyja hetyja dakumienty.

U ich viadziecca havorka pra toje, što asoba ajca Alaksandra abmiarkoŭvałasia na jeparchialnych schodach jašče pry mitrapalicie Fiłarecie. 

Jašče ŭ 2006-m jaho «zaklikali spynić svaju publicystyčnuju dziejnaść jak u pazacarkoŭnych, tak i carkoŭnych ŚMI, zakryć svoj sajt i zasiarodzicca na pastyrskim słužeńni», u advarotnym vypadku — carkoŭny sud. 

«Niahledziačy na toje, što na pratakole staić ułasny podpis ijereja Alaksandra Šramko ab znajomstvie z rezalucyjaj Jeparchialnaj rady ad 15.09.2006 hoda, jon nie prysłuchaŭsia i ŭ lutym 2007 hoda adnaviŭ svaju pravakacyjnuju publicystyčnuju dziejnaść», — paviedamlaje sajt jeparchii.

Maŭlaŭ, jašče mitrapalit Fiłaret adchiliŭ jaho ad słužeńnia amal na dva hady — da pačatku 2009-ha. 

Potym Šramko prynios pakajańnie. 

Dalej apisvajucca ciažkija adnosiny miž Šramko i mitrapalitam Paŭłam, jakija, pa vyniku, vylilisia ŭ tłumačalnuju, u jakoj Šramko paabiacaŭ «utrymlivacca ad raźmiaščeńnia u publičnaj śfiery svaich mierkavańniaŭ i artykułaŭ, a taksama nie davać intervju biez dabrasłaŭleńnia». 

Maŭlaŭ, šmatlikich parušeńniaŭ takoha abiacańnia ŭ carkvie ciarpieć i nie stali. 

My paprasili Alaksandra Šramka prakamientavać vykładzienyja fakty. 

Najpierš, toj nie zhodny z aznačeńniem «pravakatyŭnaści» svaich dopisaŭ: «Heta vyklučna ichnija acenki», — kaža jon. 

Pry hetym śviatar pahadžajecca, što parušyŭ abiacańnie nie pisać ničoha biez vyšejšaha dabrasłaŭleńnia. 

«Heta ja parušyŭ, sapraŭdy. Ale kali mianie pačali presavać, maŭlaŭ: «Davaj toje padpišaš, davaj toje»… Kali ty ŭžo padpisaŭ niešta adno, to, zdajecca, čaho kaštuje padpisać jašče niešta? Kali ŭžo i tak zaplamiŭsia, jak kažuć. Tamu ja i padpisvaŭ. Ale kali ja ŭbačyŭ, što carkva idzie nie pa tym šlachu, što ludzi aburajucca…. Ja vyrašyŭ, što čas usio ž taki ŭznavić publicystyčnuju dziejnaść», — tłumačyć Šramko. 

Ale ci nie zdajecca jamu, što, z ulikam takoj bambardziroŭki jahonaj asoby Jeparchijaj, zvarotnaj darohi moža nie być? 

«Kaniečnie moža i nie być. Ja ž nie raźličvaju na zvarotnuju darohu, inačaj my b nie razmaŭlali. Tolki kali ja ścichnu i budu siadzieć, admoŭlusia ad usiaho, usio vydalu, a potym prydu da ich i upadu na kaleni… a potym mianie jašče, jak kata, niekalki razoŭ nosam patyrkajuć… A potym jašče i pastaviać takija ŭmovy, što da kanca žyćcia budu ich vykonvać. Sens jość u hetym? Dva hady adchileńnia pry Fiłarecie ja niejak pieražyŭ. Bo tady ja chacieŭ viarnucca, ja sapraŭdy strymlivaŭsia, pisaŭ pad psieŭdanimami. A ciapier… Ja prajšoŭ užo praz pakajańnie i razumieju, što, z ulikam majoj bijahrafii, na hety raz budzie bolš žorstka. A ja stały čałaviek užo, što ja tut budu…», — padsumavaŭ Šramko. 

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0