Ryžankoŭ spadziajecca na chutkaje adnaŭleńnie adnosin z Polščaj, ale nie ź Litvoj
Polšča — «kraina, jakaja bačyć siabie realnym rehijanalnym lidaram i robić usio, kab hetaha dasiahnuć, pravodzić prahmatyčnuju palityku, u jakoj nie moža dapuskać «biełych plam». Šlach z našymi biehłymi — heta šlach u nikudy. Dumaju, jany heta zrazumiejuć». Pra heta ministr zamiežnych spraŭ zajaviŭ u intervju BiełTA.
«Kali ščyra, najbolš ja raźličvaju na toje, što najchutčej uzajemadziejańnie adnovicca z Polščaj. Heta kraina, jakaja bačyć siabie realnym rehijanalnym lidaram i robić usio, kab hetaha dasiahnuć, — pravodzić prahmatyčnuju palityku, u jakoj nie moža dapuskać «biełych plam». Šlach z našymi biehłymi [łukašenkaŭcy vykarystoŭvajuć hety abraźlivy vyraz z terminałohii rasijskaha pryhońnictva dla ludziej, jakija pakinuli Biełaruś, ratujučysia ad represij — NN] — heta šlach u nikudy. Dumaju, jany heta zrazumiejuć, padviaduć rysu pad hetaj historyjaj i pačnuć vybudoŭvać supracoŭnictva ŭ intaresach narodaŭ abapał miažy, viartacca da handlova-ekanamičnaha i mižčałaviečaha ŭzajemadziejańnia ź Biełaruśsiu», — skazaŭ Maksim Ryžankoŭ.
A voś Litva, na dumku ministra, — kraina, u jakoj palityki nie źbirajucca dumać pra svoj narod.
«Svaimi pasadami jany abaviazany nie litoŭskamu narodu, a brusielskim ci vašynhtonskim abkamam. I buduć rabić usio, što im adtul skažuć. Tamu jany niepradkazalnyja. Ciažka pracavać z partnioram, jaki pračynajecca z hałaŭnym bolem, a zasynaje — z zubnym, praz heta ŭ jaho pastajanna źmianiajecca nastroj. I kali adkryjecca akno mahčymaściaŭ dla adnaŭleńnia supracoŭnictva, treba budzie niekalki razoŭ padumać, nakolki varta hetaje akno adčyniać i ci treba jaho naohuł adčyniać», — skazaŭ Maksim Ryžankoŭ.
U Minsku pamior adzin z samych viadomych zabojcaŭ Rasii. Jon žyŭ pad čužym imieniem i staŭ piśmieńnikam-fantastam5
Kamientary