«Heta nie «nadzień švedar». Heta choład, ad jakoha nikudy nie schavacca». Jak ukraincy vyžyvajuć bieź śviatła i ciapła ŭ chałodnych kvaterach
U sacsietkach razyšoŭsia dopis žycharki horada Čarnaŭcy — vobłaści, jakaja znachodzicca na zachadzie Ukrainy i miažuje z Małdovaj i Rumynijaj, Volhi Papadziuk, u jakim jana raspaviadaje, jak heta — žyć u pastajannym choładzie.
«Ja śpiecyjalna pišu heta pa-rusku. Nie tamu što «tak bolš zvykła». A tamu, što tak dojdzie. Da tych samych ruskamoŭnych ruskich u Rasii, jakija lubiać kazać: «My tut ni pry čym», «Heta palityka», «My pa-za vajnoj». Dyk voś — vy pry čym.
Ja vyžyvu, bo ŭ mianie jość praca i choć niejkija hrošy. Bo tak ja mahu pajści ŭ «Sportłajf» i adahreć cieła pad haračym dušam. Bo tak, ja mahu źjeści ciopły burhier u «Makdonaldsie» i zrabić vyhlad, što žyćcio praciahvajecca. Mienavita tamu mnie asabliva brydka pisać hety tekst. Mnohija nie harłapaniać i nie skardziacca. Ale, su*a, jak ža chałodna. Heta nie «oj, zima». Heta nie «nadzień švedar».
Heta choład, ad jakoha niama kudy schavacca. Jon u ścienach. U padłozie. U palcach. U hałavie. Jon nie sychodzić, navat kali ty kładziešsia pad try koŭdry i robiš vyhlad, što śpiš. Čarnaŭcy. Centr Jeŭropy. Šachiedy amal nie lotajuć. Dziakuj, viadoma. Zatoje 19 hadzin bieź śviatła. <…>
Ja amal upeŭniena, što ja vyžyvu. Ja dažyvu. Ja znajdu ciopły duš, ježu, razietku, kut. Ale mnie strašna nie za siabie. Mnie strašna za tych, chto nie napiša. Chto prosta siadzić u chałodnaj kvatery i dumaje: «Hałoŭnaje daciahnuć da ranicy». Staryja, matuli ź niemaŭlatami na rukach.
U mianie jość termas z harbataj. U mianie jość butelki z haračaj vadoj u łožku. Ja pryciskaju syna da siabie macniej. Ja rablu ŭsio pravilna, jak u instrukcyjach pa vyžyvańni. Ale śviatło vyklučajuć na šeść hadzin. Potym dajuć na hadzinu. I za hetuju hadzinu ty nie paśpiavaješ viarnuć ciapło. <…>
Siońnia niechta pamre ad choładu. Nie na froncie. Nie ad rakiety. Prosta ŭ svajoj kvatery. Cicha. Bieź śviedak. Prajšło vosiemdziesiat hadoŭ paśla Druhoj suśvietnaj. Śviet kazaŭ «nikoli znoŭ». Ludzi kazali «my źmianilisia». Ničoha nie źmianiłasia. Ludzi — usio tyja ž źviary».
Žycharka Kijeva Taćciana raspaviadaje žurnalistam ukrainskaj słužby «Radyjo Svaboda», što doma nie zdymaje zimovaje adzieńnie — śpić u niekalkich kamizelkach i šapcy. Termomietr u jaje kvatery pakazvaje 1—2 hradusy ciapła.
Z-za choładu ŭ damach zamiarzajuć truby, a ŭ asobnych kvaterach — vada va ŭnitazach i rakavinach.
Ciapier čytajuć
U Kijevie za špijanaž aryštavali biełaruskuju žurnalistku Inu Kardaš. Kažuć, z 2015 hoda jana pracavała na KDB10
Kamientary
A russkije orali, čto "možiem povtoriť"