«Zaraz, napeŭna, sotni ludziej padajuć na vulicach i atrymlivajuć traŭmy. Ja zdoleŭ upaści na roŭnym miescy, u haścinaj, paśliznuŭsia: upaŭ, udaryŭsia hałavoj ab ćviorduju meblu, rukoj sprabavaŭ źmiakčyć udar i začapiŭsia za vostry pradmiet, tamu parvaŭ miakkija tkanki ruki. Byŭ paškodžany nierv, nie pierarvany, ale surjozna paškodžany. Na tvary rana zažyvie, a voś ruka budzie haicca daŭžej, bo z-za paškodžańnia nierva niamiejuć palcy, asabliva siaredni. Ale, dumaju, heta da lepšaha, mahčyma, heta abaronić mianie ad demanstracyi nieprystojnych žestaŭ», — pažartavaŭ prezident.
Jon zapeŭniŭ, što ź jaho zdaroŭjem usio ŭ paradku.
«U mianie sa zdaroŭjem usio dobra, ja navat adčuvaju siabie krychu macniejšym, imunnaja sistema mabilizavanaja», — skazaŭ Naŭsieda.
Naŭsiedu tydzień tamu praapieravali z-za rvanaj rany na ruce. Noč paśla apieracyi jon pravioŭ u balnicy. Pryblizna ŭ toj ža čas kala doma prezidenta byŭ źniesieny nielehalny płot. Kiraŭnik dziaržavy adznačyŭ, što hetyja dźvie padziei nie źviazanyja pamiž saboj.
Ciapier čytajuć
«Čamu ja pavinien dakazvać, što nie darmajed?» Pradprymalnika z Homiela pamyłkova zapisali ŭ niezaniatyja — jon daviedaŭsia tolki paśla vializnych rachunkaŭ za kamunałku16
Kamientary