Francuz naviedaŭ Biełaruś — nazvaŭ kuchniu niejmaviernaj i ŭraziŭsia kolkaści «patryjatyčnych» płakataŭ
Francuzski junak, jakoha zavuć Bienua lo Tah, apublikavaŭ u tyktoku raskaz pra padarožža ŭ Biełaruś. Ale zmaŭčaŭ pra niekatoryja detali našaj rečaisnaści.
Miarkujučy pa adnym ź jaho dopisaŭ, Bienua ŭpieršyniu pažadaŭ naviedać Biełaruś jašče ŭ 2021‑m — maŭlaŭ, u Litvie byŭ, to ciapier treba i ŭ Biełaruś. Ale jaho pieršaja ź dźviuch biełaruskich publikacyj vyjšła tolki ŭ sakaviku 2026-ha.
Dniami ž chłopiec vyrašyŭ raskazać padrabiaźniej pra svajo padarožža. I pierš za ŭsio jon pažadaŭ abvierhnuć ideju, što ŭ Biełaruś jechać nie varta, bo niebiaśpiečna i hladzieć niama čaho. Uražańni Bienua zusim inšyja:
«Dumka pra toje, što jechać u Biełaruś niebiaśpiečna — heta, badaj, samaja vialikaja chłuśnia pra hetuju krainu, bo tut nadzvyčaj čysta i biaśpiečna: ja nie bačyŭ na ziamli ni adnaho niedakurka, a biełarusy vielmi pavažlivyja».
Chłopiec raskazaŭ i pra toje, jak da jaho pastavilisia na miažy — vyhladaje, što jon čakaŭ inšaha:
«Ja ŭjechaŭ u Biełaruś na načnym aŭtobusie ź Vilni (Litva). Ja čakaŭ surjoznaha kantrolu na miažy, ale supracoŭnica mytni tolki zadała mnie niekalki prostych pytańniaŭ pra maju pajezdku ŭ Biełaruś i pažadała pryjemnaha padarožža».
U kamientarach francuz udakładniŭ, što ŭ jaho pytalisia na miažy. Mytnica ŭdakładniła, ci heta jaho pieršaja pajezdka ŭ Biełaruś, jakaja meta pajezdki i jak zvać jaho biełaruskaha siabra. Taksama jana paprasiła pakazać broń hatela, zvarotny kvitok na aŭtobus i strachoŭku.
U Biełarusi Bienua adznačyŭ savieckuju architekturu — jamu padałosia, heta viartańnie ŭ minułaje. A jašče dobra adazvaŭsia pra biełarusaŭ. Pa ŭražańniach Bienua, biełarusy vielmi dobryja i haścinnyja, i im było dziŭna ŭbačyć u siabie turysta ažno z Francyi.
Taksama Bienua prakaciŭsia ŭ minskim mietro i naviedaŭ Niaśviž. Ad hastratura pa Minsku jon u zachapleńni:
«Biełaruskaja ježa niejmaviernaja, restarany vielmi dobryja, i tut možna znajści šmat kuchniaŭ byłych krain SSSR. Tak što ja pajeŭ u biełaruskim, hruzinskim, uźbiekskim, azierbajdžanskim i kirhizskim restaranach».
Padarožžam chłopiec zadavoleny:
«Vielmi škada, što stolki ludziej abminajuć hetuju jeŭrapiejskuju krainu».
Frankamoŭny tyktok Bienua nabraŭ 77 tysiač prahladaŭ mienš, čym za sutki paśla publikacyi. U kamientarach chłopcu iranična patłumačyli, čamu ž Biełaruś, niahledziačy na biaźviz dla jeŭrapiejcaŭ, nie topavy kirunak Jeŭropy:
«Nasamreč, prablema nie ŭ krainie, bo jana vyhladaje takoj ža cikavaj dla naviedvańnia, jak Rasija. Prablema ŭ isnujučym palityčnym režymie».
«Niejmaviernaja kraina i vielmi dobry ŭrad».
«Supier, a ciapier pasprabuj pakrytykavać prezidenta — pabačyš, što budzie».
Niekatoryja kamientatary padtrymlivajuć Bienua ŭ tym, što nie treba ślepa słuchać raskazy, jakija pałochajuć, i što Biełaruś nasamreč moža być biaśpiečnaj — praŭda, nie ŭdakładniajuć, što dla hetaha treba być zamiežnikam.
Ale Bienua dastałasia i adkrytaj krytyki:
«Vielmi lohka pryjazdžać u Biełaruś, kali ty palityčna niejtralny i nie maješ nijakich pryncypaŭ. Nastupny kirunak — Paŭnočnaja Kareja i Rasija».
«Naša Niva» — bastyjon biełaruščyny
PADTRYMAĆ
Kamientary