Ksiondz kaścioła ŭ Župranach hruntoŭna adkazaŭ na pretenzii pra ramont u chramie, dzie pachavany Bahuševič
Dniami źjavilisia fota paśla ramontu Pietrapaŭłaŭskaha kaścioła ŭ Župranach. Telehram-kanał «Spadčyna» adznačaŭ, što kaścioł zaznaŭ ramont sprečny, bo całkam pabialili ścieny i tym samym źniščyli kaštoŭnyja rośpisy. Ciapier u instahramie parafii ksiondz Artur Lašnieŭski patłumačyŭ situacyju: restaŭratary vyvučali raniejšy vyhlad kaścioła.
Pavodle słoŭ ksiandza, pierad pačatkam adnaŭleńnia ŭ kaścioł zaprasili hrupu restaŭrataraŭ z majsterni «Bastalija» pad kiraŭnictvam Ivana Miadźviedzieva. Hetyja śpiecyjalisty, naprykład, pracavali z kaplicaj u Niaśvižskim zamku i ź Pietrapaŭłaŭskim saboram u Minsku, dzie zachavali składanyja rośpisy.
Śpiecyjalistam treba było vyśvietlić, jakim pieršapačatkova byŭ koler ścien u kaściole, a taksama jak ich farbavali padčas usich hadoŭ isnavańnia chrama. Restaŭratary zrabili zandažy na ścienach kaścioła i na prastory jaho sklapieńniaŭ. Praściej kažučy, jany zdymali vierchni słoj pakryćcia na ścienach, kab daviedacca, što pad im.
Znajšli jany ŭ vyniku niekalki farbaŭ, ale pieršapačatkovy koler byŭ padobny da biełaha.
«Tamu my vyrašyli, što budziem malavać kaścioł tak, jak jon byŭ pamalavany pieršapačatkova. Pra toje, što jon pieršapačatkova byŭ bieły, śviedčyć i zapis u invientarnaj knizie kaścioła», — kaža śviatar.
Ksiondz taksama tłumačyć, čamu ciapier na ścienach kaścioła nie vidać tyja rośpisy, jakija byli tam na fota ŭ 1930-ja:
«Hetyja ž śpiecyjalisty ź firmy «Bastalija» zrabili zandažy na sklapieńniach ałtarnaj častki i na našym hałoŭnym ałtary. Pavodle fotazdymkaŭ 1930-ch, u našym kaściole na sklapieńniach ałtarnaj častki mielisia pryhožyja ałtarnyja rośpisy, jakija pakazvali roznyja chryścijanskija simvały i arnamienty.
Na žal, śpiecyjalisty, kali rabili zandažy, nie znajšli na sklapieńniach nijakich freskaŭ. Jość fotazdymki, tamu my viedajem dakładnyja miescy, dzie byŭ toj ci inšy arnamient. I kali ŭ hetych miescach rabilisia zandažy, ničoha nie było znojdziena».
U paćviardžeńnie svaich słoŭ ksiondz pakazvaje papieru z aficyjnaj spravazdačaj restaŭrataraŭ — pavodle jaje, rośpisaŭ sapraŭdy nie znajšli. Jak kaža śviatar, apošni raz vierniki bačyli tyja freski ŭ pačatku 1980-ch. Paźniej, u 1980-ja, u chramie rabili ramont, i paśla jaho freski ŭžo nichto nie bačyŭ, i nieviadoma, što ź imi zdaryłasia.
Tyja zandažy zrabili i na muravanym hałoŭnym ałtary kaścioła, i voś tam rośpis znajšli. Niekali toj ałtar byŭ raśpisany pad marmur. U kaściole chacieli b adnavić hety rośpis, i ŭsie danyja z zandažoŭ, patrebnyja dla hetaha, jość.
Nie chapaje tolki adnaho — hrošaj. A pakul što pa paradach navukovaha kiraŭnika restaŭracyi vyrašyli zakansiervavać ałtar i pafarbavać jaho ŭ bieły koler.
«Naša Niva» — bastyjon biełaruščyny
PADTRYMAĆ
Kamientary
Histaryčnym ličycca toj słoj, jaki adpaviadaje času, kali byli naniesieny rośpisy, jakija byli pryznanyja kaštoŭnaściu. Jaho koler i treba adnaŭlać. Ach da, heta ž zanadta składana dla takich hienijaŭ restaŭracyi.