Čały ŭžo nie bačyć Krutoha pierajemnikam Łukašenki. A kaho nazyvaje?
Na minułych vybarach Čały ličyŭ, što Łukašenka nie pojdzie bałatavacca, a zamiest jaho budzie kiraŭnik Administracyi Dźmitryj Kruty.
Palityčny analityk Siarhiej Čały ŭ intervju jutub-kanału «ČastnOK-Live» parazvažaŭ pra toje, chto moh by stać pierajemnikam Alaksandra Łukašenki.
Alaksandr Ivulin pa čarzie prapanavaŭ Čałamu acanić šancy roznych pradstaŭnikoŭ biełaruskaj viarchuški. Pieršym u śpisie byŭ premjer-ministr Alaksandr Turčyn.
Na dumku Čałaha, hety čynoŭnik nie ŭvachodzić u lik najbolš vierahodnych pierajemnikaŭ, bo jon «vielmi biezambicyjny».
«Jon nie zastaŭsia b va ŭładzie paśla ŭsiaho hetaha z razvahami kštałtu: «A što ja jašče mahu? Ja ž bolš ničoha nie ŭmieju. A ja budu i dalej na hetych halerach». Nie», — davodzić Čały.
Razvažajučy pra staršyniu Savieta Respubliki Natallu Kačanavu, Čały adznačyŭ, što, na jaho dumku, byŭ pieryjad, kali z Kačanavaj sprabavali «lapić» pierajemnicu.
Adnak, ličyć analityk, jana zanadta rana pačała pavodzić siabie tak, nibyta ŭžo nabyła hety status.
«Jana davoli chutka pierajhrała svaje karty. Zanadta z entuzijazmam uspryniała hetuju hulniu. I Łukašenku heta nie spadabałasia. (…)
Kłasičnaja pamyłka vizira, kali ty kažaš: «Mnie ŭžo niadoŭha zastałosia. Davajcie, moža być…» U aŭtarytarnych hramadstvach treba kazać: «Što ž heta takoje? Na kaho ž vy nas pakidajecie?» I ni ŭ jakim razie nie pakazvać nijakich svaich nadziej. Jak tolki ty pakazvaješ nadziei, ty adrazu vybyvaješ z hetaj hulni».
Pieršaha vice-premjera Mikałaja Snapkova Čały nazvaŭ «samym chitrym» siarod vysokapastaŭlenych biełaruskich čynoŭnikaŭ i vykazaŭ mierkavańnie, što Snapkoŭ dobra razumieje realnaje stanovišča spraŭ, choć i vymušany isnavać u toj sistemie, jakaja skłałasia. Na dumku analityka, jon navat moh by być «niadrennym varyjantam».
Nie vyklučyŭ Čały i mahčymaści taho, što pierajemnikam moh by stać dziaržaŭny sakratar Rady biaśpieki Alaksandr Valfovič, tym bolš što jon taksama Alaksandr Ryhoravič.
«Narod i nie zaŭvažyć», — pažartavaŭ analityk.
Na jaho dumku, Valfovič — adzin ź niešmatlikich pradstaŭnikoŭ biełaruskaj viarchuški, chto sapraŭdy vałodaje poŭnaj infarmacyjaj pra situacyju i nie žyvie ŭ samapadmanie. Čały nahadaŭ, što toj kuryravaŭ kompleksnuju pravierku Uzbrojenych sił i tamu dobra viedaje ich realny stan.
Jon taksama źviarnuŭ uvahu na vystup Valfoviča na Kurhanie Słavy ŭ Dzień Niezaležnaści:
«Jon davoli piśmienna vystupiŭ na Kurhanie, kali skazaŭ, što Łukašenka, nie chvalujciesia, vyrašaje pytańni stratehičnaha charaktaru. Choć jon, chutčej za ŭsio, lažaŭ pad kropielnicaj ci jašče niešta ŭ hetym duchu».
Što tyčycca namieśnicy premjer-ministra Natalli Piatkievič, to jaje Čały ŭvohule nie razhladaje.
«Ja dumaju, što jaje navat suprać voli vyciahnuli. Jana cudoŭna žyła, potym jaje vyciahnuli, skazali: «A voś budzieš zajmacca sacyjalnaj śfieraj». A ciapier jašče i daručyli niejkim chakiejnym «Dynama» [zajmacca]. «Boža, ja? Chakiej? Što?» Karaciej, tam žach».
Nie vieryć Čały i ŭ pierśpiektyvy starejšaha syna Łukašenki. Pavodle jaho, Viktar dapuściŭ niekalki surjoznych palityčnych pamyłak. U pryvatnaści, «taksama kłasičnuju pamyłku vizira, kali toj kazaŭ: «Davajcie rychtavać novuju Kanstytucyju», — maŭlaŭ, źmiena pakaleńniaŭ i ŭsio takoje. I baćka zrazumieŭ, što jon čakaje».
Akramia taho, Viktar Łukašenka, jak ličyć Čały, sapsavaŭ adnosiny ź dziaržaŭnym aparatam, bo
«zamiest taho, kab dasiahać svaich metaŭ, uzhadniajučy intaresy ź inšymi, jon vyrašyŭ: «A čaho ja budu z vami damaŭlacca? Zaraz mnie baćka ŭkaz padpiša — i ŭsio».
Što tyčycca byłoha favaryta Čałaha ŭ jakaści pierajemnika, kiraŭnika Administracyi Łukašenki Dźmitryja Krutoha, to, jak zaŭvažaje analityk, za apošni čas toj «mocna zdaŭ».
«Na kožnaj naradzie jon, jak heta pa-rusku nazyvajecca, «podp**dyvajet». To-bok umiešvajecca i dahavorvaje za jaho słova abo: «Tak-tak-tak». Jon u hetym siabie znajšoŭ».
Pry hetym Čały padkreśliŭ, što pierajemnik pry Łukašenku i čałaviek, jaki moža pryjści da ŭłady ŭžo paśla jaho, — heta nie adno i toje ž.
Na dumku Čałaha, paśla Łukašenki ŭłada moža apynucca ŭ rukach ludziej, jakich siońnia amal nichto nie razhladaje ŭ takoj roli. Pry hetym jon nie vieryć, što vyrašalnuju rolu ŭ pieradačy ŭłady zmohuć adyhrać siłaviki.
«Siłaviki — nie. Prosta nie. Bo, viadoma, jany buduć udzielničać, ale, jak pakazvaje dośvied, jany prajhrajuć. Jany dumajuć, što ŭ ich na rukach usie karty. Nasamreč u ich niama ničoha».
Vital z-pad Vilejki, jaki padpaliŭ chatu z ułasnymi dziećmi, zavierbavaŭsia ŭ rasijskaje vojska. I prapaŭ na pieršym ža bajavym zadańni5
Kamientary