Бацькі з Крэмніевай даліны плацяць па $60 тысяч за школы без гаджэтаў. Чаму яны не хочуць для сваіх дзяцей тэхналогій, якія самі ствараюць?

Яшчэ нядаўна камп'ютар у кожнага школьніка лічыўся прыкметай сучаснай адукацыі. Электронныя падручнікі, інтэрактыўныя заданні і навучальныя праграмы павінны былі зрабіць навучанне больш цікавым, а веды больш даступнымі. Падчас пандэміі лічбавізацыя школ паскорылася, а пасля вяртання дзяцей у класы гаджэты засталіся часткай навучання.

Аднак цяпер стаўленне да такой адукацыі мяняецца. Асабліва прыкметна гэта ў Крэмніевай даліне, амерыканскім цэнтры тэхналагічнай індустрыі, дзе многія бацькі самі працуюць над стварэннем лічбавых прадуктаў. Усё больш з іх сумняюцца, ці сапраўды пастаяннае выкарыстанне камп'ютараў дапамагае дзецям лепш вучыцца.

Некаторыя супрацоўнікі ІТ-кампаній аддаюць дзяцей у прыватныя школы, дзе замест электронных заданняў вучні займаюцца творчасцю, працуюць рукамі і шмат часу бавяць на прыродзе. У адной з такіх школ дзеці нават самастойна пераплятаюць кнігі.

Такое навучанне каштуе нятанна. Напрыклад, у прыватнай школе Сан-Францыска гадавая плата за старэйшыя класы набліжаецца да $60 тысяч, а за дзіцячы садок складае каля $40 тысяч. Паводле кіраўніцтва школы, колькасць заявак на навучанне малодшых дзяцей прыкметна вырасла, прычым сярод новых бацькоў нямала супрацоўнікаў тэхналагічных кампаній.

Адзін з такіх бацькоў — праграміст Герман Гіль, які працаваў у Netflix, Facebook і GitHub. Сам ён праводзіць перад экранамі большую частку дня, але дачку аддаў у гэтую школу, бо хацеў, каб у яе было больш магчымасцяў для звычайных дзіцячых заняткаў і гульняў.

На першы погляд, такі выбар выглядае супярэчлівым. Аднак спецыялісты, якія штодня працуюць з лічбавымі тэхналогіямі, добра ведаюць не толькі іх магчымасці, але і абмежаванні. Іх сумневы наконт выкарыстання гаджэтаў у школах сталі часткай значна шырэйшай дыскусіі пра тое, як экраны ўплываюць на навучанне дзяцей.

Чаму экраны выклікаюць усё больш пытанняў

Неспакой бацькоў звязаны не толькі з тым, што дзіця можа адцягвацца на відэа, гульні ці сацыяльныя сеткі. Пытанні ўзнікаюць і да самога спосабу навучання.

Даследаванні сведчаць, што пры пэўных умовах вучні лепш засвойваюць і запамінаюць інфармацыю, калі працуюць з папяровымі матэрыяламі, а не з экранамі. Крытыкі празмернай лічбавізацыі таксама звяртаюць увагу на тое, што электронныя навучальныя праграмы не могуць паўнавартасна замяніць непасрэдныя зносіны з настаўнікам.

Рэч не толькі ў перадачы ведаў. На занятках дзіця вучыцца задаваць пытанні, абмяркоўваць памылкі, шукаць рашэнні і ўзаемадзейнічаць з іншымі людзьмі. Эксперты асцерагаюцца, што празмернае выкарыстанне камп'ютараў можа аслабляць асабістыя адносіны паміж вучнем і педагогам, якія таксама важныя для навучання.

Пры гэтым гаворка не ідзе пра неабходнасць цалкам прыбраць тэхналогіі са школ. Важна зразумець, ці прыносяць яны рэальную карысць у кожным канкрэтным выпадку. Бацькі ўсё часцей патрабуюць ад школ доказаў таго, што электронныя навучальныя праграмы сапраўды паляпшаюць вынікі вучняў, а не проста выглядаюць сучасна.

Гэтыя настроі ўжо ўплываюць на дзяржаўную адукацыю. У адной са школьных акруг Каліфорніі перасталі выдаваць ноўтбукі дадому дзецям да другога класа ўключна, а ў старэйшых класах забаранілі мабільныя тэлефоны. У іншай акрузе школы пачалі адмаўляцца ад асобнай электроннай праграмы для навучання чытанню і матэматыцы. Падобныя абмежаванні ўводзяць і ў іншых частках ЗША.

Школа без гаджэтаў можа стаць прывілеем багатых

Аднак у гэтай тэндэнцыі ёсць іншы бок. Заможныя сем'і могуць аддаць дзяцей у прыватную школу, дзе менш экранаў і больш магчымасцяў для непасрэднай працы з настаўнікамі. Для бацькоў, якія не маюць дзясяткаў тысяч даляраў на навучанне, такі выбар часта недаступны.

Эксперты папярэджваюць, што гэта можа ўзмацніць адукацыйную няроўнасць. Аплата працы настаўнікаў складае значную частку школьных выдаткаў, таму пры абмежаваным бюджэце ў школ узнікае спакуса часцей выкарыстоўваць лічбавыя праграмы дзеля эканоміі.

У выніку дзеці з забяспечаных сем'яў могуць атрымліваць больш увагі ад педагогаў, а вучні з бяднейшых раёнаў праводзіць больш часу перад экранамі, нават калі іх бацькі гэтага не хочуць.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0