Буйныя самы ў беларускіх рэках сустракаюцца ўсё часцей. Што гэтаму спрыяе?
У беларускіх рэках і азёрах усё часцей ловяць буйных самоў вагой 50—70 кілаграмаў, а часам і большых. Даўжыня такіх рыб перавышае чалавечы рост. Як піша агенцтва «Мінск-Навіны», гэтаму спрыяюць ахоўныя меры, змена стаўлення рыбаловаў да трафейнай рыбы і сучасныя тэхналогіі пошуку падводных аб'ектаў.

Адзін з найбольш уражвальных выпадкаў адбыўся напрыканцы жніўня на Прыпяці ў Жыткавіцкім раёне. Рыбакі разлічвалі злавіць судака, але каля другой гадзіны дня на звычайны воблер трапіўся сом вагой 75 кілаграмаў. Каб падняць яго ў лодку, спатрэбіліся намаганні абодвух мужчын.
У другой палове кастрычніка падобны трафей злавілі на Мінскім моры. Сталічны рыбалоў-спартсмен Андрэй Маркевіч разам з сябрамі выцягнуў сома вагой каля 100 кілаграмаў і даўжынёй амаль 230 сантыметраў. Пасля фотаздымкаў рыбу, якая не атрымала пашкоджанняў, адпусцілі назад у ваду.
На рацэ Убарць пад Петрыкавам у пачатку жніўня рыбак Павел змагаўся з буйным сомам пяць гадзін. Рыба клюнула каля 16‑й гадзіны, а выцягнуць яе на бераг удалося толькі каля дзявятай вечара. Буйныя асобіны трапляюць сюды з Прыпяці падчас паводак.

У сярэдзіне жніўня на Нёмане ў Навагрудскім раёне мінчанка Ксенія Мазур самастойна злавіла сома вагой 52,6 кілаграма і даўжынёй 190 сантыметраў. А напрыканцы кастрычніка на Чыжоўскім вадасховішчы зафіксавалі ўлоў вагой 32,4 кілаграма.
Сярод іншых вядомых выпадкаў — сом даўжынёй 225 сантыметраў, якога на Прыпяці ў Мазырскім раёне пасля паўтары гадзіны барацьбы злавілі Кацярына Варанцова і яе муж. Мінчук Аляксей Асцюкевіч выцягнуў з той жа ракі драпежніка вагой 64,3 кілаграма і даўжынёй 227 сантыметраў. На рацэ Гарынь у Столінскім раёне злавілі сома даўжынёй больш за 240 сантыметраў. Ён аказаўся настолькі цяжкім, што рыбак не змог падняць яго для ўзважвання.
Па словах вопытных рыбаловаў, злавіць вялікага сома сёння дапамагае не толькі ўдача, але і тэхнічны прагрэс. Сучасныя катары абсталёўваюць структурнымі сканерамі і сістэмамі жывога сканавання дна — Live-санарамі. Яны дазваляюць бачыць падводны рэльеф у трохмернай праекцыі і знаходзіць вялікую рыбу ў глыбокіх ямах. Аднак нават дакладныя прыборы не гарантуюць улову: сыты сом можа не рэагаваць на прынаду.

Іхтыёлагі называюць два асноўныя чыннікі, якія спрыяюць захаванню буйных самоў. Першы — дзяржаўныя абмежаванні на вылаў. У беларускіх умовах сом расце павольна, і для таго, каб набраць вагу 50—70 кілаграмаў, яму можа спатрэбіцца 20—25 гадоў. Таму знішчэнне буйных асобін істотна шкодзіць папуляцыі.
З 1 лістапада ў Беларусі дзейнічае сезонная забарона на вылаў звычайнага сома, якая працягваецца да 31 сакавіка. З надыходам халадоў рыба збіраецца ў зімавальных ямах на дне вадаёмаў і становіцца асабліва ўразлівай. На гэты перыяд забаронены як прамысловая, так і аматарская лоўля.
Другі чыннік — змена культуры рыбалоўства. Сярод беларускіх спінінгістаў усё больш распаўсюджваецца прынцып «злавіў — адпусці». Рыбаловы апрацоўваюць раны рыбы антысептыкам, робяць кароткія фотаздымкі і вяртаюць трафей у вадаём.
Спалучэнне ахоўных мер і беражлівага стаўлення да рыбы дапамагае захоўваць буйных самоў у беларускіх рэках і азёрах.
Каментары