Uładalnik majontka ŭ Kraskach: Chajtekaŭ tut nie budzie, chaču adnavić usio, jak było pry panach…

Rasiejski pradprymalnik Vadzim Sielichaŭ nabyŭ majontak u Kraskach z aŭkcyjona na pačatku 2010 hodu za sto tysiač dalaraŭ. Siehieni zbudavali jaho napačatku dvaccataha stahodździa, praŭda, pažyć tut jak śled nia zdoleli — historyja skłałasia tak, što daviałosia źjechać, pakinuć radzimu i paźniej siudy nie viarnucca. Najbolšaj cikavostkaj neahatyčnaha majontka źjaŭlajecca vieža z zubčatymi parapetami i ściažkom-fluhieram, jakaja ŭpryhožvaje adzin z kutoŭ majontka.

Za hety čas majontak pieražyŭ dźvie suśvietnyja vajny, polskuju i savieckuju ŭłady, niamieckuju akupacyju i ŭ niezaležnuju Biełaruś unikalny pomnik na bierazie Zialvianki patrapiŭ, jak pisali admysłoŭcy, u žudasnym stanie. Pavodle ŭmovaŭ aŭkcyjona, planavałasia, što abjekt pavinny adnavić da 2017 hodu. Siońnia hetaja data padajecca nierealnaj, pakolki pracy pa adnaŭleńni majontka jašče vielmi i vielmi šmat.

Spadar Sielichaŭ da taho ž vielmi skrupulozna stavicca da adnaŭleńnia budynku, zaprašaje lepšych admysłoŭcaŭ, kansultujecca. Cikaŭlusia ŭ jaho: ci nie škaduje, što vydatkavaŭ vialikija hrošy na nabyćcio majontka, pakolki ŭkładać u jaho adnaŭleńnie daviadziecca, mahčyma, u razy jašče bolej?

— Dy nie, ja viedaŭ, što rablu, i ŭ Biełarusi zaŭsiody chacieŭ žyć. Ja siudy pryjaždžaju ŭžo 25 hadoŭ, u mianie tut siabry. I zaŭsiody była mara niešta takoje tut nabyć i adnavić. Zrazumieła, što tut vielmi šmat pracy, bo majontak byŭ u vielmi žudasnym stanie. I restaŭracyjny prajekt doŭha rychtujecca. Da ŭsiaho, hety budynak budavaŭ niejki cikavy architektar: vieža visić tam na dźviuch ścienach. Nu a što: vočy bajacca, a ruki robiać.

Sielichaŭ tłumačyć, što majontak źjaŭlajecca pomnikam architektury dziaržaŭnaha značeńnia, a heta ŭ svaju čarhu aznačaje, što pracy pa restaŭracyi budynku pavinny vieścisia pad kiraŭnictvam navukovaha kiraŭnika, što dadaje jašče bolšaj adkaznaści. Chutka, pavodle jaho słovaŭ, restaŭracyjny prajekt budzie zaćvierdžany, pryčym, z kankretnymi terminami jahonaj zdačy.

U hetym sensie jakraz mianie cikavić — ci padčas restaŭracyi maksymalna zachavajecca aŭtentyčnaść majontka i inšych zabudoŭ, jakija mieściacca pobač? Haspadar adkazvaje, što heta jahonaja asnoŭnaja ideja:

— Tut vielmi składanaja architektura, a źviestak pra majontak praktyčna nie zachavałasia. My rabili zapyty ŭ archivy Polščy, Pieciarburha, Maskvy — paŭsiul, ja navat na aŭkcyjonach kuplaŭ zdymki, ale infarmacyi ŭsio roŭna vielmi mała. Tym nia mienš ja sprabuju adnavić usio, jak było, kab ludzi zmahli pabačyć jahonuju aŭtentyčnaść. Chajtekaŭ tut nia budzie, usio budzie adnoŭlena blizka da taho, jak było pry panach.

— Tut vielmi šykoŭny park, na jahonaje adnaŭleńnie vysiłkaŭ patrebna nia mieniej, čym na budynki?

— Kali ja siudy pryjšoŭ pieršy raz, parku ŭžo nie było, paŭsiul byli zaraśniki, drevy zahinuli, bo park navat nie praduvaŭsia. My z navukovym kiraŭnikom zrabili zdymki, zaćvierdzili ŭ Ministerstvie kultury. Tut źnieśli kala 600-700 drevaŭ, jakija samanasiejalisia ŭ svoj čas. A dekaratyŭnych drevaŭ naahuł užo nie było, jany byli stračanyja jašče za savieckim časam. Tut zastałosia tolki piać vidaŭ dreŭ, a było — sorak. I tamu ja maju namier usio heta taksama adnaŭlać. Zaraz rychtujecca prajekt, i ja budu vysadžvać sadžancy tych drevaŭ, jakija tut byli pieršapačatkova.

Cikaŭlusia ŭ spadara Sielichava, što jon planuje zrabić u majontku kali jaho adnović?

— Spačatku hałoŭnaje — adrestaŭravać. Vy pahladzicie, tut nia tolki hety budynak, a my ŭžo adrestaŭravali flihiel, aranžereju, łaźniu, a tam jašče stajać kaniušni — kompleks vialiki, a žyćcio prachodzić chutka. Ja nia viedaju, kali zaraz padumaju zrabić tut niejkuju ahrasiadzibu, a praź piać hadoŭ plany mohuć źmianicca i zachočacca zrabić hatel. Tut budzie niešta dla ludziej, ja nia budu tut žyć adzin. Mahčyma heta budzie hatel dla biełaruskich i zamiežnych turystaŭ. Pakul takija plany.

Cikaŭlusia ŭ spadara Sielichava, ci maje jon biełaruskija karani, ci pryzvyčaiŭsia da biełaruskaje vioski, biełaruskaje movy i tutejšaha ładu žyćcia?

— U mianie tut vielmi dobryja siabry, karanioŭ niama, i ja pryjaždžaju siudy ŭžo kala 30 hadoŭ, mnie tut vielmi padabajecca i klimat i ludzi. A ludzi asabliva tut vielmi dobryja, heta jak traplaješ u tyja časy, kali chataŭ nichto nie začyniaŭ. Ja vielmi dobra pamiataju tyja časy, a my žyli na Poŭnačy, ludzi taksama byli dobryja, nie było złości. I voś tut ja ŭsio heta pabačyŭ ciapier. Ja tut ŭsio pakidaju na dvary i techniku i dźviery časta nie začyniaju. U mianie ludzi pracujuć tut 5 hadoŭ, pryčym, samyja roznyja i ničoha nidzie nie zhinuła.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0