Dla mnohich rašeńnie žury premii Hiedrojca stała niečakanaściu. Hałoŭny pryz zdabyŭ Maks Ščur za knihu «Zaviaršyć hieštalt». Chto taki hety Ščur, jakoha nichto nie bačyŭ u mienskich litaraturnych tusoŭkach?
Heta vunderkind, źviestki pra jakoha ŭryŭkavyja.
Svoj pieršy zbornik vieršaŭ jon vydaŭ u 16 hadoŭ, i toj adrazu staŭ padziejaj. Vyras jon u Bieraści, a karaniami pachodzić z Navahradčyny.
Paśla škoły vučyŭsia ŭ Minskim linhvistyčnym na ispanistycy, žyŭ u internacie na vulicy Varvašeni. U 20 hadoŭ napisaŭ pjesu «Śmierć tyrana», aktyŭna ŭdzielničaŭ u ruchu za hramadzianskija i nacyjanalnyja pravy suprać dyktatury Łukašenki.
Dalej adbyŭsia ćmiany epizod. Vynik jaho byŭ taki: u 1998 hodzie Ščur paprasiŭ palityčny prytułak u Čechii.
Jon kazaŭ siabram, što śpiecsłužby šantažavali jaho pa temie narkotykaŭ. Ad taho momantu, zdajecca, u Biełaruś jon nie pryjazdžaŭ.
U adroźnieńnie ad bolšaści ŭpyrchlikaŭ, Ščur praciahvaŭ pisać pa-biełarusku — časam z asałodaj, časam z horyčču.
U jaho vyjšaŭ zbornik vieršaŭ «Amfiteatr» (Praha-Hdańsk, 1999). Jahonyja vieršy drukavalisia ŭ češskich, šviedskich i polskich pierakładach. Jon staŭ łaŭreatam słaba raskručanaj premii Janki Juchnaŭca za raman «Tam dzie nas niama» (2004) i Premio Iberoamericano 2003 hoda.
Jon pierakładaŭ na biełaruskuju z češskaj (Hiełner, Klima, Rejnek), ispanskaj (Kieveda, Borchies, Łorka), anhlijskaj («Pryhody Alesi ŭ dzivosnaj krainie», pry padtrymcy Jurasia Bušlakova) movaŭ, choć heta, zrazumieła, nie prynosiła jamu ni kapiejki.
«Cikavicca teoryjaj interpretacyi, fiłasofijaj mastactva, dačynieńniami kultury j palityki», — piša pra jaho Vikipiedyja.
Žyvie jon u Prazie. Maje staronku ŭ fejsbuku pad psieŭdanimam.
Ščur — takaja postać, pra jakuju zastajecca dadać: kali chtości viedaje pra jaho bolš, papraŭcie mianie ŭ kamientach da hetaha artykuła.
Ciapier čytajuć
Voś chto toj chłopiec, jaki pajechaŭ na prapołku bulby i staŭ hierojem sacsietak4
Kamientary