«Fieliksu treba čas na adaptacyju, i jamu hatovyja dapamahać, adahravać i lubić». Historyja pra toje, jak udałosia prystroić kata Ramana Cymbierava
Znajomaja vydaŭca Ramana Cymbierava, jaki raptoŭna pamior na hetym tydni, napisała ŭ sacsietkach pra toje, jak udałosia prystroić jaho kata.
«Dva dni tamu my ŭsie razam — možna skazać, usim fejsbukam — šukali dom dla kata Fieliksa, asiraciełaha paśla śmierci Ramana Cymbierava. Ranicaj ja napisała post i jon adpraviŭsia padarožničać z stužki ŭ stužku. I voś — i ŭžo praź niekalki hadzin — ja ŭbačyła paviedamleńnie, što kata hatovyja zabrać.
A dalej my pačynajem pierapisvacca z Marharytaj i ja ad jaje daviedajusia, što jana pakazała fatahrafiju kata Fieliksa svajoj kalezie. U ich niadaŭna ad staraści pamior lubimy kot — taksama ryžy, taksama Fieliks (!) i jany bieź jaho vielmi harujuć, asabliva muž kalehi.
I jany vielmi chočuć, kab u ich znoŭ žyŭ ryžy lubimy kot.
Učora ŭviečary Fieliks źjechaŭ u Słuck, u svoj novy dom.
Zabrali jaho lažanku i cacki, łatok i zapas zvykłaha kormu i napaŭnialnika. Usie razumiejuć, što katu treba čas na adaptacyju, i jamu hatovyja dapamahać, adahravać i lubić.
Voś tak ludzi znajšli svajho kata, a kot (ja vielmi na heta spadziajusia!) znajšoŭ svaich ludziej.
Kali ja pračytała, što Fieliks pryjechaŭ u svoj novy dom, ja znoŭ stała raŭci. Na hety raz — ad radaści, što ŭsio atrymałasia. Ciapier vakoł nas stolki bolu i nianaviści, časam zdajecca, što śviet prosta kryšycca ŭ nas pad rukami, varta tolki da jaho dakranucca.
Ale voś — my ž zrabili heta! Usie razam! I ludzi, jakija taksama pisali pra kata, i tyja, chto rabiŭ pieraposty z majoj staronki (nikoli ž nie viedaješ, dzie heta spracuje), i cudoŭnaja Marharyta, jakaja nieadkładna adhuknułasia, pisała mnie, dapamahła advieźci Fieliksa ŭ Słuck, u siamju, jakaja adrazu skazała Fieliksu «tak».
Taki zvyčajny cud. Łancuh vypadkovych i nievypadkovych supadzieńniaŭ. Kachańniem nie pieramahčy śmierć. Ale kali dzieści jość asiracieły ryžy kot, da jakoha praciahvaje ruku asiracieły čałaviek — śmierć adstupaje na krok nazad», — napisała jana.
Kamientary