Bandarenka nakinuŭsia na Cichanoŭskuju. Vinahradaŭ žorstka adkazaŭ jamu
Bandarenka abvinavaciŭ Cichanoŭskuju, što jana ŭciakła ź Biełarusi ŭ 2020-m. Vinahradaŭ nahadaŭ, što sam Bandarenka ŭ svoj čas napisaŭ prašeńnie ab pamiłavańni i adrazu paśla vyzvaleńnia ŭciok za miažu. «I čort by ź im, z tym pamiłavańniem, kali b jon nie nakidvaŭ na siabie puchu: «Ja — bajec! Usim — pi**ziec!» — aburajecca Vinahradaŭ, trojčy palitviazień.
Chartyjec Dźmitryj Bandarenka, siabar naziralnaj rady fonda «Jeŭrapiejskaja Biełaruś» i były palitviazień, u biezapielacyjnaj maniery raskrytykavaŭ Śviatłanu Cichanoŭskuju, prypisaŭšy joj usie mahčymyja hrachi, i realnyja, i fantomnyja.
Uvohule centralnaj idejaj intervju Bandarenki na svajoj ža Chartyi'97 była prapanova nakont taho, kab pradstaŭnikom biełarusaŭ śviecie staŭ Aleś Bialacki — vidavočna, zamiest Śviatłany Cichanoŭskaj. Adnak heta dumka patanuła ŭ patokach abvinavačvańniaŭ.
«Ja pieryjadyčna byvaju ŭ Litvie i čuŭ ad litoŭcaŭ, što «vašaja tam Cichanoŭskaja jeździć na aŭtamabilach ź mihałkami, pałochaje ludziej, u toj čas jak prezident i premjer-ministr Litvy vielmi redka imi karystajucca», — narakaŭ Bandarenka, choć Cichanoŭskaja, naturalna, ź mihałkami nie jeździła.
U vinu joj Bandarenka pastaviŭ i vyjezd ź Biełarusi ŭ 2020 hodzie, i skaračeńnie kolkaści biełarusaŭ u Litvie ŭ 2024‑2025 hadach, i niavyvučanuju litoŭskuju movu, i aryšty pa spravie Čornaj knihi Biełarusi, i pa spravie Hajuna.
Na jaho intervju adreahavaŭ Pavieł Vinahradaŭ — trojčy palitviazień, jaki dvojčy vychodziŭ na svabodu pa pamiłavańni, pryncypova nie padpisvajučy nivodnaje prašeńnie na imia Łukašenki.
«Ja nie vytrymaŭ. Daviadziecca mnie časova ŭziać u ruki karajučy bizun. Usio tamu, što ja natknuŭsia na toje, jak Dźmitryj Bandarenka skazaŭ u intervju «Chartyi», što «Cichanoŭskaja bajaźliva źjechała ź Biełarusi na nastupny dzień paśla vybaraŭ».
Ja daŭno zaŭvažyŭ, što amatary abvinavačvać kahości ŭ bajaźlivaści sami zvyčajna nie samyja śmiełyja piersanažy (heta ja, kab nie pisać słova «ssykuny»).
Chtości zabyŭ, chtości nie viedaŭ, a ja voś vydatna pamiataju, što ŭ Dźmitryja padpisana prašeńnie ab pamiłavańni. (I čort by ź im, z tym pamiłavańniem, kali b jon nie nakidvaŭ na siabie puchu: «Ja — bajec! Usim — pi**ziec!».) I adrazu paśla vyzvaleńnia jon uciok za miažu, choć heta byli viehietaryjanskija časy — pieršaja pałova dziasiatych.
Kali ja baču, jak bzdun kaža, što nabździeŭ niechta inšy, — ruki sami ciahnucca da karajučaha bizuna. U svaim voku bierviano, a ŭ druhich sarynku razhladajuć», — napisaŭ Vinahradaŭ, supravadziŭšy tekst naboram fiekalnych mietafar.
Vinahradava ŭ dyskusii padtrymali byłyja palitviaźni Mikoła Dziadok, Ihar Łosik, Alaksandr Atroščankaŭ. A voś byłyja palitviaźni Maksim Viniarski i Siarhiej Sparyš stali na bok tezisaŭ Bandarenki.
Kamientary