Jak navučycca kazać «nie» i dzie miaža pamiž kłopatam pra siabie i ehaizmam

Tłumačyć Viktoryja Sidarovič, psichałahinia i vykładčyca kursa «Unutranaja siła» ŭ adukacyjnym chabie «Nacyja lidaraŭ».

Užo ciapier možna zapisacca na biaspłatny anłajn-kurs «Unutranaja siła». Rehistracyja praciahniecca da 29 sakavika, a zaniatki pačnucca ad 30 sakavika. Kurs raźličany na try tydni.

«Ci sprabavali vy zrabić chacia b try kankretnyja kroki, pierš čym zdacca?»

Jak adčuć svaje sapraŭdnyja žadańni? Jak ich farmulavać?

Kali vy robicie «ŭsio pravilna», ale adčuvajecie ŭnutranuju pustatu i pastajannuju stomlenaść — heta hałoŭny markier taho, što vy idziacie nie svaim šlacham. 

Kab adčuć svajo, treba spačatku adklučyć «šum» čužych parad. Možna pasprabavać vykanać praktykavańnie «A što, kali možna ŭsio?». Kali b u vas było biaskonca hrošaj i ŭsie vakoł vas padtrymlivali b, čym by vy zanialisia ŭ aŭtorak ab 11‑j ranicy? 

Ale tut treba razumieć, što znajomstva z saboj — heta pastupovy praces. Spačatku vy zrazumiejecie, što nie lubicie kavu i paprosicie zrabić vam zamiest jaje zialonuju harbatu. Paśla — pabačycie siabie ŭ lusterku i rašyciesia na toje, kab apranuć siońnia tuju samuju spadničku, jakaja sto hadoŭ visić u šafie biez spravy, bo «zanadta jarkaja», a ŭžo potym usio inšaje.

Dzie znachodzić unutranuju siłu, kab źmianiać svajo žyćcio da lepšaha? 

Unutranaja siła časta ŭjaŭlajecca nam jak vielizarny reziervuar, jaki treba niedzie «adšukać» abo «adkryć» u sabie adnym mahutnym rucham. Ale nasamreč jana bolš padobnaja da muskułaŭ, jakija macujucca pastupova.

Samaja vialikaja ŭciečka siły adbyvajecca tady, kali my sprabujem apraŭdać pierad saboj toje, što nam nie padabajecca. Kali my pryznajem, što my nie na svaim miescy i nam ad hetaha drenna, my pierastajem vydatkoŭvać enierhiju na padtrymańnie iluzii. Hetaje pryznańnie i stanovicca pieršaj kropkaj apory.

Taksama siła časta znachodzicca ŭ pryniaćci svajoj uraźlivaści. Kali my dazvalajem sabie stamicca, papłakać ci paprasić ab dapamozie, my nie stanovimsia słabiejšymi, my prosta dajem svajoj psichicy čas na pierazahruzku.

Ci zaŭždy ŭnutranaja siła — heta pra niešta niezvyčajnaje? 

Zusim nie. Časta my čakajem natchnieńnia, kab źmianić usio adrazu, ale siła naradžajecca ŭ pracesie dziejańnia. 

Kali vy vyrašyli źmianić žyćcio, nie šukajcie sił na ŭvieś šlach, znajdzicie siłu tolki na siońniašni dzień: zrabić adzin zvanok, napisać adnu staronku, prajścisia pieššu 15 chvilin. Kožnaje vykananaje abiacańnie, dadzienaje sabie, papaŭniaje vaš rachunak unutranaj upeŭnienaści.

Što važniej dla źmienaŭ — natchnieńnie ci sistemnaść?

Natchnieńnie — heta iskra, jana dapamahaje pačać, ale tolki sistemnaść dazvalaje ahniu hareć doŭha. Kali ŭ vas jość sistema, vy bolš nie zaležycie ad źmienlivaha nastroju i možacie iści ŭ zadadzienym kirunku, navat kali vy spatykajeciesia na šlachu.

Pavialičyć

Unutranaja siła — heta nie adsutnaść strachu abo stomlenaści, a zdolnaść iści napierad razam sa svaim stracham, viedajučy, što vy ŭ siabie samaja hałoŭnaja padtrymka.

Jak adroźnić realnuju adsutnaść mahčymaściaŭ ad unutranaj ustanoŭki, što ŭsio roŭna ničoha nie atrymajecca?

Realnaść — heta fakty, jakija my nie možam źmianić prosta zaraz: zakony fiziki, nadvorje ci minułaje. Usio astatniaje — zona našych hipotez. 

Ustanoŭka — heta kali faktaŭ jašče niama, a prysud užo vyniesieny. Naprykład, kali vy kažacie: «Ja nie mahu źmianić pracu, bo zaraz kryzis», — heta budzie ŭstanoŭka. Adnak kali vy adpravili 50 reziume i atrymali 50 admoŭ z kankretnymi pryčynami — heta ŭžo fakty, ź jakimi možna pracavać. Hałoŭny kryter: ci sprabavali vy zrabić chacia b try kankretnyja kroki, pierš čym zdacca?

«Kožnaje vaša «tak», skazanaje praź siłu, — heta «nie», skazanaje sabie»

Časam kažuć, što «nie» — słova, jakoje pramović składaniej za ŭsio. Čamu ź im usio tak niaprosta?

Reč u našym strachu być adrynutymi, bo evalucyjna zastacca pa-za «zhrajaj» aznačała śmierć. Siońnia my baimsia nie fizičnaj śmierci, a sacyjalnaj izalacyi. My baimsia, što paśla našaha «nie» my stracim suviaź z čałaviekam, staniem «drennymi» ci nieprydatnymi.

Jak navučycca havaryć «nie»? 

Pačnicie z drobiaziaŭ: admoŭciesia, naprykład, ad sustrečy, na jakuju sapraŭdy nie chočacca iści. Nie tłumačcie admovy doŭha. I vy sami i ludzi vakoł vas pavinny zvyknuć, što vaša niežadańnie — heta ŭžo važnaja pryčyna nie rabić štości. 

Hałoŭnaje — razumieć: kožnaje vaša «tak», skazanaje praź siłu, — heta «nie», skazanaje sabie, svajmu času i zdaroŭju. Tamu kažučy «nie» inšym, vy kažacie «tak» samim sabie.

My nie niasiem adkaznaści za čužyja pačućci, kali naša admova była karektnaj. 

A ŭvohule, žadańnie padabacca ludziam — heta zło?

Heta nie zło, a pryrodny miechanizm sacyjalizacyi, pytańnie ŭ canie. Drennym hetaje žadańnie robicca tady, kali vy pačynajecie zdradžvać svaim kaštoŭnaściam dziela čužoj uśmieški. 

Kali vy padabajeciesia ŭsim, akramia siabie — heta pastka. Ale kali vy hatovyja da taho, što kamuści vy možacie nie padabacca, i heta nijak nie razburaje vašu samaacenku, žadańnie padabacca ludziam — całkam dobraja reč.

Što takoje sapraŭdny kłopat pra siabie i svaje patreby?

Sapraŭdny kłopat pra siabie — heta zdolnaść być sabie adnačasova i kłapatlivaj maci, i mudrym nastaŭnikam. Jon padobny da pavodzinaŭ mudraha darosłaha ŭ adnosinach da samoha siabie: rabić toje, što pryniasie karyść u pierśpiektyvie, navat kali zaraz heta patrabuje namahańniaŭ.

Kłopat pra siabie nie zaŭsiody byvaje pryjemnym. Časam heta pra toje, kab svoječasova lehčy spać, zapisacca da lekara, jakoha baišsia, abo skončyć stasunki, jakija ciahnuć na dno. 

Dzie miaža pamiž kłopatam pra siabie i ehaizmam? 

Ehaizm — heta kali vy čakajecie, što inšyja pavinny achviaravać saboj dziela vašaha kamfortu. Zdarovy ehaizm, jaki nasamreč źjaŭlajecca normaj, — heta kali vy sami rasparadžajeciesia svaim žyćciom i resursami, nie dazvalajučy inšym sadzicca vam na šyju. Mienavita jon źjaŭlajecca padmurkam dla taho samaha kłopatu pra siabie. 

Pavialičyć

Kali vy žyviacie tak, jak chočacie vy, nie zaminajučy inšym — usio supier, vy nie pierajšli miažu.

«Važna pamiatać: ludzi nie čytajuć našy dumki»

Zaraz šmat havorać pra asabistyja miežy, toje, jak važna ich abaraniać. Z čaho treba pačać u hetaj spravie?

Samaje važnaje i adnačasova ciažkaje u hetym — vyznačeńnie taho, dzie hetyja miežy ŭvohule prachodziać. Nie viedajučy hetaha, niejak dekłaravać svaje miežy i tym bolš ich abaranić prosta niemahčyma. Tamu pieršaje, što treba zrabić — heta namalavać mapu svajho ŭnutrannaha śvietu i vyznačycca, dzie i jak hetyja miežy na joj isnujuć. 

Pačnicie z nazirańnia za svaim ciełam. Kali ŭ razmovie z kimści vy adčuvajecie kamiak u horle, napružańnie ŭ plačach abo razdražnieńnie — heta sihnał, što vašy miežy tolki što parušyli. Ahučcie heta adrazu: «Mnie niepryjemna heta abmiarkoŭvać», «Sa mnoj nielha razmaŭlać u takim tonie». Heta i budzie pieršym krokam dla razumieńnia siabie i svaich miežaŭ.

Chto bolš adkazny za parušeńnie asabistych miežaŭ — toj, chto heta robić, ci toj, chto nie zdoleŭ ich pravilna ahučyć, pakazać inšamu čałavieku?

Kožny čałaviek «navobmacak» šukaje miažu dazvolenaha ŭ adnosinach. Važna pamiatać: ludzi nie čytajuć našy dumki. My ŭsie vyraśli ŭ roznych siemjach z roznymi praviłami i toje, što dla adnaho norma, dla inšaha moža być hrubym umiašańniem u jaho žyćcio. Tamu na vas lažyć adkaznaść za toje, kab dać inšamu «instrukcyju» pa abychodžańni z vami. Što možna zaŭsiody, što — tolki pry adpaviednych umovach, a što ŭvohule nielha. 

Kali vy maŭčycie, robiačy vyhlad, što ŭsio dobra, ci kryŭdziciesia i złujeciesia, nie vychodziačy na razmovu i nie tłumačačy čałavieku pryčyny svajho stanu, nie dajučy jamu nijakaj infarmacyi pra toje, što jon zrabiŭ nie tak i jakich źmien u jaho pavodzinach vy chočacie — to i čakać ad jaho pavahi da svaich miežaŭ nibyta niama čaho. U hetym vypadku vy adkaznyja za svoj dyskamfort, jaki nazapašvajecca ŭnutry.

Ź inšaha boku, być darosłym — značyć mieć empatyju i pavahu. Kali čałaviek bačyć, što vy začynilisia, źmianili ton abo adviali vočy, jaho adkaznaść — zaŭvažyć heta i spynicca. A kali vy ŭžo akdryta skazali: «Mnie niepryjemna heta abmiarkoŭvać», — a čałaviek praciahvaje cisnuć — voś tut usia adkaznaść za parušeńnie kładziecca na jaho. Heta ŭžo nie vypadkovaść, a śviadomaja niepavaha.

Samaje zdarovaje ŭzajemadziejańnie vyhladaje tak: ja biaru na siabie adkaznaść ahučyć svaju miažu spakojna i jasna, a inšy čałaviek biare na siabie adkaznaść pačuć mianie i skarektavać svaje pavodziny.

Ci moža ŭ spravie miežaŭ być pierabor? Maŭlaŭ, ci možna ich abaraniać zanadta mocna?

Tak, i heta časta zdarajecca, kali čałaviek tolki pačynaje imi zajmacca, kali doŭha maŭčaŭ i ciarpieŭ, a potym «prarvała». Tady miežy pieratvarajucca ŭ bietonny płot z kalučym drotam. Heta vyhladaje jak pastajannaja ahresija i čakańnie napadu. 

Zdarovyja miežy jak skura: jany nie prapuskajuć infiekcyju, ale dazvalajuć adčuvać dotyk i ciapło. Jany pavinny być hnutkimi, kab my mahli ŭpuskać u svajo žyćcio blizkich ludziej i luboŭ.

Pavialičyć

Važny prykład parušeńnia miežaŭ — heta nietaktoŭnyja pytańni nakštałt «kolki zarablaješ?», «kali ŭžo narodziš?» i hetak dalej. Ci možna vypracavać niejki pryncyp uzajemadziejańnia ź imi?

Najlepšy pryncyp ŭ takoj situacyi — nie apraŭdvacca. Možna adkazać sustrečnym pytańniem: «Čamu ty pytaješsia?», «Navošta tabie hetaja infarmacyja?». Ci prosta: «Ja nie hatova abmiarkoŭvać hetuju temu, davaj pahavorym pra niešta inšaje». U vas niama abaviazka karmić čužuju cikaŭnaść svaim žyćciom.

Kab razabracca ŭ hetych pytańniach, zapisvajciesia na biaspłatny anłajn-kurs «Unutranaja siła» ad adukacyjnaha chaba «Nacyja lidaraŭ». Heta kurs, dzie vam dapamohuć budavać žyćcio ŭ adpaviednaści sa svaimi kaštoŭnaściami i patrebami. Vy zrazumiejecie, jak znajści ŭ sabie krynicu ŭnutranaj siły, dadzicie rady abaronie svaich miežaŭ i narešcie navučyciesia kazać «nie» tak, kab potym nie było baluča.

Kurs raspačniecca 30 sakavika i budzie doŭžycca try tydni. 

• 6
• 0
• 0
• 3
• 0
• 0
• 0
• 0