Čamu katy zaŭsiody pryziamlajucca na łapy? Navukoŭcy znajšli arhumientavany adkaz

Historyja vyvučeńnia «prablemy kata, jaki padaje», biare pačatak jašče ŭ XIX stahodździ. Fizikaŭ taho času biantežyŭ zakon zachavańnia momantu impulsu, jaki śćviardžaje, što nivodzin abjekt nie moža pačać krucicca ŭ prastory biez vonkavaha šturška. Z punktu hledžańnia navuki, kot, jaki padaje ŭniz, nie pavinien mieć mahčymaści źmianić svaju aryjentacyju, bo jamu niama ad čaho adšturchnucca. Tym nie mienš praktyka pakazvała advarotnaje: katy ź nievierahodnaj lohkaściu pieravaročvalisia ŭ pavietry, zaŭsiody apynajučysia na čatyroch łapach.

Za dziesiacihodździ ŭźnikała mnostva teoryj — ad vykarystańnia chvasta ŭ jakaści prapielera da składanych madelaŭ zhinańnia cieła, ale tolki sučasnyja technałohii, jak piša Daily Mail, dazvolili pastavić kropku ŭ hetaj sprečcy.

Kamanda daśledčykaŭ Univiersiteta Jamahuci ŭ Japonii padyšła da pytańnia z anatamičnaha punktu hledžańnia. Vyvučyŭšy budovu pazvanočnika žyvioł, navukoŭcy vyjavili ŭnikalnuju asablivaść: hrudny adździeł pazvanočnika kata amal u try razy bolš hnutki, čym pajaśničny.

Mienavita hetaja asablivaść dazvalaje vierchniaj častcy cieła chutka pavaročvacca ŭ pavietry. Jak adznačajuć aŭtary daśledavańnia, ruch u hrudnym adździele zapuskaje pavarot pajaśničnaha, što dazvalaje katu chutka aryjentavać cieła i pryziamlicca na łapy.

Kab zrazumieć, jak heta adbyvajecca ŭ dynamicy, navukoŭcy praanalizavali videazapisy dvuch katoŭ padčas padzieńnia. Zapavoleny razbor pakazaŭ cikavuju detal: u abodvuch vypadkach žyvioły zaviaršali pavarot piaredniaj častki cieła na doli milisiekundy raniej, čym zadniaj.

Heta nazirańnie razam z anatamičnymi dadzienymi pryviało daśledčykaŭ da vysnovy, što najbolš vierahodnym tłumačeńniem kacinaj akrabatyki źjaŭlajecca tak zvanaja madel «hrupavańnia i pavarotu».

Pavodle jaje, kot padčas padzieńnia źmianiaje raźmierkavańnie iniercyi ŭ roznych častkach cieła i dziakujučy hetamu moža pavaročvacca ŭ pavietry.

Niahledziačy na toje, što zakony fiziki śćviardžajuć, što ćviordaje cieła nie moža pačać krucicca bieź źniešniaha šturška, katy abychodziać heta, pavaročvajučy vierchniuju i nižniuju častki cieła ŭ supraćlehłych kirunkach.

Padciskajučy piarednija łapy, jak fihuryst padčas viarčeńnia, katy pamianšajuć svaju iniercyju i chutka kruciać vierchniuju častku cieła. U toj ža čas jany vyciahvajuć zadnija łapy, stvarajučy bolšuju iniercyju i zabiaśpiečvajučy adnosnuju nieruchomaść nižniaj častki cieła.

Jak tolki ich hałava akazvajecca źviernutaj da ziamli, katy prosta paŭtarajuć praces u zvarotnym paradku — padciahvajuć zadnija łapy, vyciahvajuć piarednija i razvaročvajuć nižniuju častku cieła.

Pakolki ich vierchniaja i nižniaja častki cieła zaŭsiody skručvajucca ŭ supraćlehłych kirunkach, ahulny momant impulsu nikoli nie źmianiajecca. Heta dazvalaje im «padmanvać» zakony fiziki, kab zaŭsiody pryziamlacca na łapy.

• 10
• 0
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0
• 1