«Šmat błandzinaŭ i smačny šakaład». Dziaŭčyna pieraličyła stereatypy pra Biełaruś — voś što joj adkazali
Dziaŭčyna, jakaja žyvie ŭ Anhlii (a raniej žyła ŭ Rasii i va Ukrainie), pacikaviłasia ŭ karystalnikaŭ Threads, ci cikavaja Biełaruś z turystyčnaha punktu hledžańnia. Pry hetym jana padzialiłasia naboram taho, što čuła pra krainu. Biełarusy aktyŭna adhuknulisia i prakamientavali fakty, zaŭvažyła vydańnie Hrodna.life.
«Pra Biełaruś viedaju tolki, što ŭ ich smačny šakaład, šmat błandzinaŭ i treba nasić śviatłoadbivalnyja elemienty na adzieńni, jašče byccam čysta na vulicy. Ci jość u Biełarusi niešta takoje, što varta było b ubačyć?», — napisała dziaŭčyna.
U kamientaryjach abmiarkoŭvali i stereatypy pra źniešnaść žycharoŭ, i jakaść šakaładu, i toje, što varta pahladzieć u krainie.
Pra błandzinaŭ
Niekatoryja karystalniki zasumniavalisia ŭ raspaŭsiudžanym stereatypie pra vialikuju kolkaść błandzinaŭ u Biełarusi.
«Błandziny? Biełarusy? Nie čuŭ. Mnie zdavałasia, bruniety ŭ asnoŭnym. Jak minimum, ja zaŭsiody tak bačyŭ. Rusavałosych chłopcaŭ dyk dakładna ŭžo vielmi mała», — napisaŭ adzin z karystalnikaŭ.
«Zhodnaja, vielmi stary stereatyp. Biełarusy rusyja ŭ asnoŭnym. Roznych tonaŭ», — adkazała inšaja dziaŭčyna.
«Nu pasłuchajcie, słavianam, asabliva paŭnočnym, u cełym bolš ułaścivyja śvietłyja vałasy», — dadaŭ jašče niechta.
«Śvietła-rusych pram šmat. Maja statystyka: spabornictvy syna pa karate. Ja hladžu z trybun na niekalki socień dziaciej. Usie ŭ biełaj formie. Moj śvietła-rusy litaralna jak usie, vielmi ciažka vokam vychapić, trochi rudych, ciomnych i błandzinaŭ pabolš», — padzialiŭsia jašče adzin čałaviek.
«Nie viedaju, dzie vy žyviacie ŭ Biełarusi, ale z taho, što ja baču, napeŭna ŭ 90% ludziej tut rusyja vałasy — ad śvietła-rusych da ciomna-rusych. Błandzinaŭ sapraŭdy vielmi mała, ale brunietaŭ jašče mienš», — napisaŭ inšy.
Pra šakaład
Šmat abmierkavańniaŭ vyklikaŭ i biełaruski šakaład.
«Pra šakaład chłusiać», — napisaŭ adzin z karystalnikaŭ.
«Šakaład užo pamior, vykreślivajcie», — dadaŭ inšy.
«Pra šakaład naohuł mima. Nichto ź jeŭrapiejcaŭ nie budzie ŭ zachapleńni ad našaha šakaładu, jaki staŭ płastylinavym. U Jeŭropie šmat dobraha šakaładu. Nu kamu spadabajecca «Kamunarka» paśla šakaładu Lindt?» — adznačyła dziaŭčyna.
Adnak z hetym mierkavańniem pahadzilisia nie ŭsie.
«Mnie mama viazie naš šakaład i ziefir. Bielhijski nadakučyŭ. Ja chaču našaha «Kuźniečika»», — napisała adna z tych, chto adkazvaŭ.
«Husty roznyja. Mnie, naprykład, Lindt nie vielmi, jašče mienš padabajecca, kali baču ceny. Niejkija varjackija ceny šakaładu. Dobra, što ja nie fanatka sałodkaha», — napisała inšaja karystalnica.
«Paćviardžaju! Naš šakaład, na žal, niasmačny. A apošnim časam naohuł stała niemahčyma jeści. Ja nie asablivaja amataraka, ale raniej časam kuplała peŭnyja cukierki i šakaład», — zaŭvažyła jašče adna.
«Šakaład kaliści byŭ smačnym. Ale ŭ pahoni za tannaściu jon sapsavaŭsia. Naprykład, na trecim Minskim chlebazavodzie byŭ tort «Leninhradski», vielmi smačny, ja hatovy byŭ za jaho dušu pradać. Ale potym niešta źmianiłasia, zrabili «Leninhradski Novy» — stała redkaje łajno», — była i takaja dumka.
Što pahladzieć
Abmiarkoŭvali i turystyčnyja mahčymaści krainy. Niekatoryja kamientatary pisali, što ŭ Biełarusi nie tak šmat jarkich turystyčnych abjektaŭ, dy i naohuł «hladzieć niama čaho». Mnohija z takimi tezisami nie pahadzilisia.
«Piramid u nas niama», — adznačyŭ adzin z karystalnikaŭ.
Adnak mnohija raili kankretnyja miescy dla padarožžaŭ: Narač, Brasłaŭskija aziory, Biełaviežskuju pušču, Hrodna i Brest, a taksama biełaruskija bałoty. Taksama raili ŭžo hatovyja maršruty pa krainie. Raskazvali pra viełamaršruty.
Pra turyzm i zatrymańni
Nahadali i pra zatrymańni, jakija adbyvajucca ŭ krainie.
«Kali prysieści za drobiaź jakuju nie baiciesia, možacie pajechać. Ale kali vy ŭ Anhlii, to zamkami i tumanami vas nie ździviš. Raŭnina. Šmat azior. Darohi horšyja, čym u Jeŭropie. Zatoje kamiery na kožnym kroku, asabliva ŭ Minsku. Štrafy vyciahvajuć z nasielnictva», — pieraličyŭ kamientatar.
Pry hetym mnohija karystalniki ŭsio ž adznačali, što ŭ krainy jość svoj asablivy charaktar.
«Biełaruś vielmi cikavaja, niahledziačy na toje, što turyzm raźvity drenna. Miescaŭ kłasnych vielmi šmat. Pryroda pryhožaja, ludzi cudoŭnyja. Lublu, adnym słovam», — napisaŭ adzin z kamientataraŭ.
«Biełaruś — cudoŭnaja kraina, kali vyjazdžać dalej za HC i Zara», — adznačyŭ inšy.
«Kali vy zadajaciesia takim pytańniem, to ŭ vas kupa haŭna ŭ hałavie. Absalutna lubaja kraina maje turystyčny patencyjał užo z taho punktu hledžańnia, što tam svaja historyja, zvyčai i kultura. Kali vy pra mora — jaho niama. Hor niama. Plažaŭ piasčanych niama. Ale Biełaruś — heta svojeasablivy śviet. Tut spakojna i niaśpiešna. Nie, tut nie niekranutyja lasy, ale jany pa-svojmu pryhožyja. Bałoty. Jość zamki, cerkvy, sabory, manastyry. Chaj i nie tak šmat. Luby ź ich u luboj krainie maje svaju atmaśfieru. Ja b u inšaj krainie žyć nie chacieŭ. U Biełarusi cudoŭna, spakojna i jość što pahladzieć», — svojeasabliva padsumavaŭ skazanaje biełarus.
Paśla niekalki hadoŭ skaračeńnia ŭ Biełarusi znoŭ stała raści kolkaść ahrasiadzib
Biełaruskija draniki buduć pretendavać na śpis kulturnaj spadčyny JUNIESKA
Čynoŭniki ad turyzmu marać pra stvareńnie «Załatoha kalca Sajuznaj dziaržavy»
Z Akreścina — u Forbes. Biełaruska pradavała ŭ Čechii zamki, a ciapier vučyć, jak stać arystakratam
U Vałožynskim ješybocie praviali staražytny abrad padpisańnia ktuby
Ciapier čytajuć
Koŭł: My abmierkavali mahčymuju pajezdku Łukašenki ŭ ZŠA10
Kamientary