«Handlar zbrojaj Sierych moh vykraści Kotava, kab zdać jaho biełaruskim śpiecsłužbam i zasłužyć uvahu Łukašenki» — Stanisłaŭ Ivaškievič

Ivaškievič kaža, što amal usie fihuranty rasśledavańnia — ludzi, źviazanyja ź biełaruskimi i rasijskimi siłavymi strukturami, zbrojnym biznesam, navat sama jachta — tak ci inakš usie nitački viaduć da biełarusa Juryja Sierych.

Heta hulec na rynku handlu zbrojaj, jaki nabiraje vahu, tłumačyć Ivaškievič.

Ci razumieŭ Kotaŭ, što jachta źbirajecca ŭ Sočy, choć jon byŭ u mižnarodnym vyšuku?

Ivaškievič havoryć, što niama paćviardžeńniaŭ taho, ci ŭśviedamlaŭ Kotaŭ, kudy papłyvie, i ci viedaŭ uvohule, što jany na jachcie niekudy papłyvuć.

Tearetyčna, kali Kotaŭ prajšoŭ pašpartny kantrol, heta nie značyła, što jon źbiraŭsia kudyści jechać. Heta mahło aznačać, što jachta pryjechała z zamiežnymi pasažyrami, jakija nie prajšli mytny kantrol. Kab zajści da ich na bort (na hetuju jachtu, naprykład), jamu treba było prajści mytny i pamiežny kantrol, navat kali b jon i nie źbiraŭsia źjazdžać.

Taksama jość niekalki śviedčańniaŭ, što jon byŭ pa niejkaj inšaj pryčynie biez prytomnaści, kali jachta padjechała da abchazskaha bieraha. Niechta kaža, što jon napiŭsia i spaŭ, inšyja krynicy kažuć, što jon moh być nieprytomnym pa inšaj pryčynie.

Rasijskija ŭłady, jak i biełaruskija, nie pryznajuć, što Kotaŭ u ich. I z adnaho boku, toje, što rasijskija ŭłady prymali Kotava, robić jaho zabojstva bolš składanym. A ź inšaha boku, kala porta Ačamčyra, adkul vyjechaŭ katar z pamiežnikami, jaki zabraŭ Kotava, jość vialiki ŭčastak ziamli, jaki naležyć Viktaru Šejmanu. Tam ničoha nie pabudavana, ale, kali ŭjaŭlać najhoršuju viersiju, tam možna zakapać trup, kaža Ivaškievič.

Ivaškievič ličyć, što najbolš vierahodnaja viersija — spłanavanaje vykradańnie, chacia roznyja viersii majuć prava na isnavańnie, adnak jany pakidajuć pytańni.

Naprykład, kali b heta byŭ vyvad ahienta, to tyja, chto heta rabiŭ, raźličvali, što žurnalisty dakapajucca da taho, jak źnik Kotaŭ. Heta małavierahodna, miarkuje Ivaškievič, tamu što ślady zamiatali, i absalutna nie było vidavočna, što žurnalisty zmohuć dakapacca.

Da taho ž, jany zaśviacili nieviadomuju raniej istotnuju infrastrukturu pa handli zbrojaj, pa apłacie praź firmu, źviazanuju ź Juryjem Sierych. Taksama jany zaśviacili jachtu, jakaja z vysokaj vierahodnaściu naležyć zaraz Juryju Sierych.

Ivaškievič miarkuje: toje, što pry vykradańni Kotava ŭvohule zadziejničali hetuju infrastrukturu i raskryli šmat z hetaj novaj dla rasśledavalnikaŭ struktury, moža śviedčyć, što hety Juryj Sierych, jak rastučaja zorka ŭ biełaruskim zbrojnym biznesie, vyrašyŭ zarabić ačkoŭ, pryviozšy ŭ jakaści trafieja svaim šefam uzroŭniu Viktara Šejmana ci Łukašenki Kotava, kab pryciahnuć da siabie ŭvahu tym, što vymaniŭ svajho znajomaha.

To-bok Sierych moh ažyćciavić śpiecapieracyju i vykraści Kotava, kab zdać jaho biełaruskim śpiecsłužbam i zasłužyć uvahu Alaksandra Łukašenki, miarkuje Ivaškievič. 

Bo dziejnaść Kotava była zasiarodžanaja na sporcie — jak u Biełarusi, tak i paśla hetaha ŭ emihracyi. I jon taksama adyhraŭ rolu ŭ tym, što byli nakładzienyja sankcyi na biełaruskich spartsmienaŭ (tych, jakija vystupali ŭ padtrymku režymu), za ŭdzieł Biełarusi ŭ napadzie na Ukrainu i za represii suprać inšych spartsmienaŭ, jakija ŭ svoj čas vystupili suprać.

U Ivaškieviča spytali pra toje, što niadaŭna nibyta adnaviŭsia akaŭnt Anatola Kotava ŭ telehramie, ale praź niekalki chvilin źnik. Ci viedaje jon štości pra heta? 

Ivaškievič adkazaŭ, što jany ŭžo pravieryli: hety telehram naležyć inšamu čałavieku ŭ Polščy, jaki nie maje dačynieńnia da historyi.

• 1
• 0
• 1
• 0
• 1
• 3
• 0
• 0