U siamji Kaciaryny i Paŭła Ciałuškaŭ ź vioski Lusina Hancavickaha rajona 132 čałavieki. Kaciaryna Siamionaŭna pamiataje dni naradžeńnia kožnaha, ale ŭsio roŭna viadzie asobny sšytak, kudy akuratna ŭpisvaje ŭnukaŭ i praŭnukaŭ. Ich historyju raskazvaje «Smartpres».
«U nas 57 unukaŭ i 38 praŭnukaŭ, voś-voś čakajem jašče dvaich», — uśmichajecca Kaciaryna Siamionaŭna.
Sužency ź dziacinstva žyvuć u vioscy Lusina.
«Jon padrastaŭ sabie, a ja — sabie. Kali susiedka kazała, što pajdu zamuž za jaje syna, adkazvała: «Nie, pajdu za Paŭła». Ale paddružvać pačali, kali mnie było 18 hadoŭ, a Paŭłu — 22. Praz hod (u 1971-m) zładzili viasielle. Kab usio było na stałach, rodnyja navat jeździli ŭ Vilniu pa pradukty: kuplali kaŭbasu, rybu… Bo ŭ vioscy ničoha nie było», — zhadvaje žančyna.
«U nas zaŭsiody była vialikaja radnia. Usie vierniki, dobryja ludzi, — adznačaje Pavieł Arciomavič. — U maich baćkoŭ było vosiem dziaciej, u siamji Kaciaryny — siem. I ja chacieŭ, kab u mianie taksama było šmat dziaciej».
Tak i vyjšła — na śviet źjavilisia Śviatłana, Ludmiła, Pavieł, Maryja, Piotr, Luboŭ, Michaił, Arciom, Taćciana i Samuił.
«Usiaho ŭ siamji 132 čałavieki. My ličym usich: svaich dziaciej, ich žonak i mužykoŭ, unukaŭ, praŭnukaŭ, — kaža žančyna, i jaje palec spyniajecca na cikavaj paznacy «+15 dabavačnych». — Heta mužyki i žonki našych unukaŭ. Dabavačnyja, ale ŭžo našy».
Šmat hadoŭ tamu siamja pierastała źmiaščacca navat za vielmi vialikim stałom. Kali namiačajecca śviata, muž i žonka dziejničajuć pa adpracavanaj schiemie: u domie ŭ adzin kut prybirajucca ŭsie kvietki (maleńkija praŭnuki navat tak umudrajucca raźbić nie adzin vazon), u zału prynosiać try stały, staviać ich pobač. Adrazu jaduć praŭnuki, potym sastupajuć miesca ŭnukam, a dalej užo za stoł sadziacca haspadary i ich dzieci.
Pra dziaciej, unukaŭ i praŭnukaŭ para moža kazać biaskonca.
«Amal usie trymajuć haspadarku, pracujuć dzień i noč. U našaj siamji jość budaŭniki, tamu ŭsie chaty my budavali dzieciam sami, nikoha nie najmali. Dziakuj Bohu za vialikuju siamju, zaraz u nas amal sto unukaŭ i praŭnukaŭ, ale ž heta nie kaniec, buduć jašče».
Vital z-pad Vilejki, jaki padpaliŭ chatu z ułasnymi dziećmi, zavierbavaŭsia ŭ rasijskaje vojska. I prapaŭ na pieršym ža bajavym zadańni5
Kamientary