У сям'і Кацярыны і Паўла Цялушкаў з вёскі Люсіна Ганцавіцкага раёна 132 чалавекі. Кацярына Сямёнаўна памятае дні нараджэння кожнага, але ўсё роўна вядзе асобны сшытак, куды акуратна ўпісвае ўнукаў і праўнукаў. Іх гісторыю расказвае «Смартпрэс».
«У нас 57 унукаў і 38 праўнукаў, вось-вось чакаем яшчэ дваіх», — усміхаецца Кацярына Сямёнаўна.
Сужэнцы з дзяцінства жывуць у вёсцы Люсіна.
«Ён падрастаў сабе, а я — сабе. Калі суседка казала, што пайду замуж за яе сына, адказвала: «Не, пайду за Паўла». Але паддружваць пачалі, калі мне было 18 гадоў, а Паўлу — 22. Праз год (у 1971-м) зладзілі вяселле. Каб усё было на сталах, родныя нават ездзілі ў Вільню па прадукты: куплялі каўбасу, рыбу… Бо ў вёсцы нічога не было», — згадвае жанчына.
«У нас заўсёды была вялікая радня. Усе вернікі, добрыя людзі, — адзначае Павел Арцёмавіч. — У маіх бацькоў было восем дзяцей, у сям’і Кацярыны — сем. І я хацеў, каб у мяне таксама было шмат дзяцей».
Так і выйшла — на свет з'явіліся Святлана, Людміла, Павел, Марыя, Пётр, Любоў, Міхаіл, Арцём, Таццяна і Самуіл.
«Усяго ў сям’і 132 чалавекі. Мы лічым усіх: сваіх дзяцей, іх жонак і мужыкоў, унукаў, праўнукаў, — кажа жанчына, і яе палец спыняецца на цікавай пазнацы «+15 дабавачных». — Гэта мужыкі і жонкі нашых унукаў. Дабавачныя, але ўжо нашы».
Шмат гадоў таму сям'я перастала змяшчацца нават за вельмі вялікім сталом. Калі намячаецца свята, муж і жонка дзейнічаюць па адпрацаванай схеме: у доме ў адзін кут прыбіраюцца ўсе кветкі (маленькія праўнукі нават так умудраюцца разбіць не адзін вазон), у залу прыносяць тры сталы, ставяць іх побач. Адразу ядуць праўнукі, потым саступаюць месца ўнукам, а далей ужо за стол садзяцца гаспадары і іх дзеці.
Пра дзяцей, унукаў і праўнукаў пара можа казаць бясконца.
«Амаль усе трымаюць гаспадарку, працуюць дзень і ноч. У нашай сям’і ёсць будаўнікі, таму ўсе хаты мы будавалі дзецям самі, нікога не наймалі. Дзякуй Богу за вялікую сям'ю, зараз у нас амаль сто унукаў і праўнукаў, але ж гэта не канец, будуць яшчэ».
Каментары