Niadaŭna vyzvaleny z-za krataŭ paśla bolš čym piaci z pałovaj hadoŭ źniavoleńnia žurnalist Andrej Alaksandraŭ apublikavaŭ u fejsbuku vierš «Naša svaboda».
Cieni stahodździaŭ patonuć u pyłu daroh.
Strełkam hadzińnikaŭ viečna vadzić karahody.
Zapyt u pošuku vynikaŭ vydać nie zmoh.
Što vy šukali? — Šukali my našu svabodu.
Naša svaboda — nibyta haračaja sol,
što prastupaje sa stomlenych ciełaŭ potam,
cichaja radaść i dziki biaźlitasny bol,
ślozy matuli la skryni paštovaje ŭpotaj.
Naša svaboda knižkaj haryć na kastrach
i nalipaje na nohi ciažkim suhlinkam,
stukaje ŭ skroni, smakuje piaskom na zubach,
kvietkaj dryžyć u dałoniach maleńkaj dziaŭčynki.
Naša svaboda zaŭždy maje budučy čas.
Siarod prymietnikaŭ ciažka znajści dziejasłovy.
Naša svaboda žyvie niezaležna ad nas
jak abiacańnie i son, jak praklon i zamova.
Vyjście adzinaje — viedać, što vyjścia niama.
Znoŭ uźlacić kurs žuraŭla da sinicy.
Tolki viasna adviečna prychodzić sama,
a za svabodu zaŭsiody davodzicca bicca.
Novyja kvietki prabjuć praz staryja mury.
Strełki hadzińnikaŭ z pyłam daroh znojduć zhodu.
Novyja ruki — u pošuku zapyt stary.
Što vy šukali? — Šukali my našu svabodu.
Andrej Alaksandraŭ: Mnie kazali, što moj los nikoha nie cikavić, ale ja viedaŭ, što heta nie tak
Były palitviazień Andrej Alaksandraŭ atrymaŭ mižnarodnuju premiju
Andrej Alaksandraŭ: Za kratami ja viedaŭ, što biełaruskaja žurnalistyka pracuje, i tamu spakojna źbivaŭ paddony
«Ja zrazumieŭ za hetyja šeść hadoŭ, što vielmi ščaślivy čałaviek». Andrej Alaksandraŭ raskazaŭ pra vyzvaleńnie i pieršuju sustreču z žonkaj
Kamientary