Бізнэсовец Ваганаў: «Шлях, які мы прайшлі за 25 гадоў, мог бы прывесці да значна лепшых эканамічных вынікаў»
У зімовым нумары часопіса Timecity апублікавана інтэрв'ю з бізнэсоўцам і былым дэпутатам палаты прадстаўнікоў Аляксеем Ваганавым (№25 у рэйтынгу беларускіх бізнэсмэнаў).
Прыводзім цікавыя вытрымкі.
Пра страчаны патэнцыял
Мы перажылі ўжо як мінімум пяць крызісаў, і ўсе яны працякалі па розных сцэнарах. У пачатку ў нас быў моцны патэнцыял, назапашаны яшчэ ў часы Савецкага Саюза. Крызіс, дэвальвацыя нацыянальнай валюты дазвалялі знізіць выдаткі, павысіць канкурэнтаздольнасць прадукцыі і хутка аднавіць узровень вытворчасці. Крызіс выпраўляў перакосы, назапашаныя ў эканоміцы. Але трэба разумець, што на сённяшні момант гэтая «ачышчальная» сіла крызісаў ужо не працуе. Дастаткова ўбачыць, як моцна скараціліся прамежкі паміж дэвальвацыяй нацыянальнай валюты. Калі пасля першага крызісу мы атрымалі 7—8 гадоў эканамічнага росту, то пасля наступнага ён працягваўся ўсяго 5 гадоў, а затым ад дэвальвацыі да дэвальвацыі і зусім сталі праходзіць толькі 2—3 гады, і станоўчы эфект ужо праглядаецца ўсё менш. Эканоміка вычарпала рэсурсы экстэнсіўнага росту, патрэбныя структурныя перамены, стаўка на эфектыўныя сучасныя вытворчасці. Думаю, многія цяпер разумеюць, што шлях, які мы прайшлі за 25 гадоў, мог бы прывесці да значна лепшых эканамічных вынікаў. Паглядзіце на нашых суседзяў — Літву, Польшчу. У пачатку 90-х гадоў мы мелі значна большы прамысловы патэнцыял, асэнсаваны ўзровень коштаў, да нас ехалі па пакупкі. Зараз я быў у польскай глыбінцы — дасягнутыя там вынікі ўражваюць.
Пра штучную падтрымку дзяржаўных прадпрыемстваў
Крызіс добры тым, што ён дазваляе задумацца над выдаткамі, пазбавіцца ад лішняга персаналу, пакінуць на плаву толькі эфектыўныя прадпрыемствы. Кожны крызіс, як санітарная высечка, павінен прарэдзіць лес, каб тыя дрэвы, што засталіся, раслі хутчэй і больш магутнымі. У крызіс звычайна выжываюць тыя, хто здолеў адаптавацца, знайсці сваю нішу, працаваць з прыбыткам, нягледзячы ні на што. А калі штучна падтрымліваць тыя прадпрыемствы, што без дзяржаўных уліванняў даўно б ужо абанкруціліся, то навошта ім адаптавацца? І ў чым тады гаючая сутнасць крызісу? Мы толькі адкладаем рашэнне праблемы яшчэ на нейкі тэрмін.
«Бізнэс па загадзе не расце»
Што тычыцца нашага ўдзелу ў сельскагаспадарчых праектах, аб якіх было шмат размоў у свой час, то мы маем намер у найбліжэйшы час з іх выйсці. Аказалася, што гэта не наша тэма. Ёсць, вядома, у Беларусі прыклады паспяховага развіцця гэтага напрамку: Яўген Баскін добра развівае прадпрыемствы сельскагаспадарчай галіны, — але мы сутыкнуліся з даволі складанай сітуацыяй на гэтым рынку. Нам для паспяховага развіцця не трэба ўмяшанне мясцовых уладаў, але яны, на жаль, маюць даволі шмат паўнамоцтваў у галіне рэгулявання — паказваюць, што сеяць, каму прадаваць, а бізнэс — тонкая матэрыя, ён па загадзе не расце.
Каментары