Беларуска натхняльна расказала, як атрымала новую прафесію ў Германіі пасля 45 гадоў
За сваё жыццё Алена паспела папрацаваць і школьным псіхолагам, і настаўніцай англійскай мовы, і HR у IT-кампаніях. А ў 43 гады пайшла вучыцца на эргатэрапеўта — і цяпер шчаслівая, што ўсё ўдалося.
Чытачка «Нашай Нівы» Алена кажа, што сваім прыкладам хоча натхніць беларусаў не баяцца змяніць нешта ў сваім жыцці — нават пасля 45 гадоў.
— Я даволі часта чую ад людзей, якім 40 ці нават усяго 35, што ім ужо позна вучыцца чамусьці новаму, павышаць кваліфікацыю ці нават глабальна змяняць прафесійны шлях: «Гэта складана, я не змагу…». Я вучылася новай прафесіі на дзвюх чужых мовах — нямецкай і латыні. І цяпер шчасліва, што магу працаваць у такой цікавай сферы.
Але пачнём ад старту: у 1999 годзе Алена скончыла ўніверсітэт. Спецыяльнасць атрымала педагагічную. Спачатку працавала школьным псіхолагам, потым — настаўніцай англійскай мовы.
Жанчына кажа, што марыла стаць псіхолагам. Тое, што бонусам трэба было інтэнсіўна вывучаць англійскую, было другасным. Алена прызнаецца, што замежная мова давалася ёй складана. Але ж на гарызонце маячыла галоўная мэта — дыплом псіхолага. Падчас вучобы ў ВНУ яна праходзіла дадатковыя семінары.
Атрымаўшы вышэйшую адукацыю, Алена зразумела: больш за ўсё ёй падабаецца працаваць менавіта з целам чалавека.
— Словы, камунікацыя… Гэта не зусім тое, што асабіста мне пасуе. У тым самым 1999-м я паставіла сабе птушку ў галаве, што хачу працаваць у напрамку цялесна-арыентаванай тэрапіі.
Жыццё склалася інакш. Спачатку — два дэкрэтныя адпачынкі, а пасля Алена вырашыла, як цяпер кажуць, «сысці ў IT». Яна працаўладкавалася кадравіком і 12 гадоў працавала ў IT-кампаніях.
— Добрыя заробкі, цікавыя задачы, выбітныя калектывы… Усё было цудоўна.
Нямецкую мову Алена пачала вывучаць толькі ў 38 гадоў — за некалькі месяцаў да таго, як з сям’ёй пераехала ў Германію, бо мужу прапанавалі працу там.
— І вось амаль у 40 гадоў я апынулася ў Германіі і пачала думаць, ці змагу я працаваць інтэнсіўна ў той самай сферы? Ці змагу я як HR зарабіць нямецкую пенсію? Канечне, былі думкі, ці хопіць мне сіл і здароўя на тое, каб адолець гэты выклік.
Тады і згадала пра сваю мару 1999-га — працаваць у кірунку цялеснай тэрапіі.
Жанчына прызнаецца: толькі праз шэсць гадоў інтэнсіўнага вывучэння нямецкай мовы — у свае 44 гады — зразумела: вось цяпер яе ўзроўню дастаткова, каб пайсці вучыцца з нуля новай прафесіі.
У Германіі ёсць ausbildung — так называецца сістэма профільнай сярэдняй адукацыі. Алена вырашыла, што хоча стаць эргатэрапеўткай.
— У рускамоўнай прасторы гэтая прафесія гучыць даволі рэдка. Калі казаць простай мовай, гэта бліжэй за ўсё да рэабілітолага. Я дапамагаю людзям як пасля розных траўм, так і нейралагічным пацыентам, сталым людзям, у якіх пачаліся ўзроставыя праблемы… То-бок эргатэрапеўт — гэта спецыяліст, які разам з пацыентам рухаецца альбо па шляху аднаўлення пасля траўм і хвароб, альбо па шляху падтрымкі. Бо, канечне, не моцна ты адновіш пацыента з дэменцыяй, там ужо шлях зразумела куды, але мы праходзім гэты шлях разам годна.
Вучыцца, кажа Алена, было складана. Бо гаворка ішла не пра курсы, а пра паўнавартаснае навучанне: шэсць гадзін заняткаў штодзённа, хатнія заданні, падрыхтоўка да кантрольных…
У групе беларуска была самай старэйшай вучаніцай — яе аднакурсніцам было ад 16 да 22 гадоў. Ды і з настаўнікаў шмат хто быў маладзейшы за Алену. Але яна не сутыкалася з эйджызмам.
— Я адчувала сябе выдатна. Можа, справа ў тым, што для Германіі мой выпадак не вельмі ўнікальны. Тут людзі ва ўзросце нярэдка ідуць вучыцца чамусьці новаму.
А складанасці ў вучобе часцей за ўсё былі звязаны з мовай.
— Усе мае настаўнікі, аднакурснікі былі немцамі — і я адна на групу замежніца. Ніхто не рабіў скідку на тое, што для мяне нямецкая — не родная. У Германіі ў кожным рэгіёне ёсць свае асаблівасці вымаўлення, якія вельмі далёкія ад літаратурнай мовы. І канечне, ніхто пад час лекцыі не думаў, ці разумею я ўсё, што гучыць. Калі я нешта ўдакладняла, мне тлумачылі. Але я сама імкнулася бегчы наперадзе цягніка, быць вельмі сканцэнтраванай.
Само навучанне ў Баварыі было для Алены бясплатным, спадарожныя выдаткі былі невялікімі.
— Я ж дарослы чалавек — у мяне ёсць дзеці, ёсць абавязкі. Тры гады — даволі вялікі прамежак часу, таму трэба было дасканала ўсё пралічыць перад тым, як пайсці вучыцца. Але я прыкідвала: нават калі б у мяне не было мужа і было б пры гэтым двое непаўналетніх дзяцей, я б у межах нямецкай мадэлі атрымання адукацыі змагла б сабе дазволіць гэтую вучобу. Бо ў Германіі рэальна атрымаць падтрымку дзяржавы ў аплаце жылля, камунальных паслуг. Адзіны варыянт, калі б я не змагла пайсці вучыцца без фінансавай падтрымкі мужа — гэта калі б у мяне было двое зусім маленькіх дзяцей. Бо маленькія дзеці патрабуюць вельмі шмат часу — гэта асобная праца.
У новай сферы Алена ўжо працуе два гады — і адчувае сябе цалкам шчаслівай. Яна кажа, што калі б была такая магчымасць, то з задавальненнем бы працавала і ў Беларусі ў рэабілітацыйным цэнтры.
Каментары
[Зрэдагавана]